I SA/Gl 1220/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędziowie WSA Monika Krywow (spr.), Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr 2401-IEE.7192.360.2024.2/AZ UNP: 2401-24-185795 w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Postanowieniem z 2 sierpnia 2024 r., nr 2401-IEE.7192.360.2024.2/AZ UNP: 2401-24-185795, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako k.p.a.) oraz art. 26 § 1, § 3a pkt 2, § 5 pkt 1 i pkt 2, art. 64 § 1 i § 10, art. 64b § 1 pkt 1 i pkt 15-16, art. 64c § 1-2, § 9 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia J.C. (dalej jako zobowiązany, skarżący), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej jako organ egzekucyjny) z 12 czerwca 2024 r., nr [...], o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych wtoku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z 14 maja 2021 r. nr 2412-723.393742.2021 i z 8 października 2021 r. nr 2412-723.828824.2021 w kwocie 77.453,69 zł, sprostowane postanowieniem z 19 lipca 2024 r. nr [...]. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ egzekucyjny prowadził wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 14 maja 2021 roku nr 2412- 723.393742.2021 i z 8 października 2021 roku nr 2412-723.828824.2021. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał następujących zajęć wierzytelności: - zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Kancelarii Notarialnej notariusza S.O., - zajęcie świadczenia emerytalnego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., - zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Sądzie Rejonowym w D., - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w B w G., P S.A., S S.A., B1 S.A., - zajęcie wynagrodzenia za pracę w Z S.A., - zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w B1 S.A., - zajęcie praw z instrumentów finansowych w B1 S.A., - zajęcie innej wierzytelności pieniężnej u Komornika Sądowego P.K., - zajęcie pozostałych praw majątkowych w Sądzie Rejonowym w D., - zajęcie pozostałych praw majątkowych u Komornika Sądowego P.K., - zajęcie świadczenia emerytalnego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. Zajęcia okazały się skuteczne, bowiem 29 lutego 2024 roku zaległości objęte ww. tytułami wykonawczymi zostały wyegzekwowane. Pismem z 12 marca 2024 roku zobowiązany zwrócił się o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku postępowań prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych z 14 maja 2021 roku nr 2412-723.393742.2021 i z 8 października 2021 roku nr 2412-723.828824.2021. Organ podatkowy postanowieniem z 12 czerwca 2024 r. określił wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych wtoku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z 14 maja 2021 roku nr 2412-723.393742.2021 i z 8 października 2021 roku nr 2412-723.828824.2021 w kwocie 77.453,69 zł. Postanowieniem natomiast z 19 lipca 2024 r. organ egzekucyjny sprostował oczywistą omyłkę, zmieniając wysokość kosztów egzekucyjnych w jednej z pozycji z 6,97 zł na 13,94 zł, co jednak nie miało wpływu na ogólna kwotę kosztów egzekucyjnych. Ponadto wnioskiem z 12 marca 2024 r. zobowiązany zwrócił się o umorzenie kosztów egzekucyjnych w części dotyczącej opłaty egzekucyjnej, powstałych w wyniku postępowań prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych z 14 maja 2021 roku nr 2412- 723.393742.2021 i z 8 października 2021 roku nr 2412-723.828824.2021. Organ egzekucyjny postanowieniem z 12 czerwca 2024 r. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w części dotyczącej opłaty egzekucyjnej, powstałych w wyniku postępowań prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych z 14 maja 2021 roku nr 2412- 723.393742.2021 i z 8 października 2021 roku nr 2412-723.828824.2021. Również to postanowienie zostało przez organ egzekucyjny sprostowane postanowieniem z 19 lipca 2024 r. Na postanowienie z 12 czerwca 2024 r. w przedmiocie kosztów egzekucyjnych zobowiązany wniósł zażalenie nie zgadzając się z wysokością naliczonych kosztów egzekucyjnych w prowadzonym postępowaniu. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektor wskazał, że generalną zasadą jest, że koszty egzekucyjne powstałe w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym obciążają zobowiązanego. Na koszty egzekucyjne składają się: opłata manipulacyjna, opłata egzekucyjna, opłata za czynności egzekucyjne oraz wydatki egzekucyjne. Jak wskazał organ egzekucyjny spełnione zostały przesłanki do wydania postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych, bowiem całość roszczenia wyegzekwowana została 29 lutego 2024 r., natomiast wniosek zobowiązanego z 12 marca 2024 r. o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych wpłynął do organu 13 marca 2024 r. W kwestii wysokości naliczonych kosztów egzekucyjnych Dyrektor zauważył, że opłata manipulacyjna w wysokości 40 zł jest należna organowi egzekucyjnemu w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Natomiast w przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej opłata ta ulega podwyższeniu i wynosi 100 zł. Różnica pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a wszczęciem egzekucji administracyjnej polega na tym, że do wszczęcia postępowania egzekucyjnego wystarczającym jest nadanie tytułowi wykonawczemu klauzuli o jego skierowaniu do egzekucji administracyjnej, natomiast egzekucję administracyjną uważa się za wszczętą dopiero w chwili doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, jeśli nastąpiło ono przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Ustalenie tej wysokości opłaty manipulacyjnej prawodawca powiązał ze średnią wydatków, jakie ponosi organ egzekucyjny na obsługę tytułu wykonawczego. Uznano bowiem, że wszczęcie egzekucji administracyjnej oznacza konieczność podejmowania przez organ egzekucyjny szeregu czynności związanych z prowadzeniem tej egzekucji. Opłata manipulacyjna ma więc charakter wydatku związanego z koniecznością zapewnienia funkcjonowania aparatu egzekucyjnego, którego zadaniem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawnych lub orzeczeń organów administracji publicznej. W egzekucji należności pieniężnej organ egzekucyjny pobiera również opłatę egzekucyjną ustaloną na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a., wynoszącą 10% egzekwowanych środków pieniężnych. Ponadto zgodnie z art. 64b § 1 tej ustawy wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, a w szczególności za opłacenie przejazdu i delegacji poborcy lub egzekutora, a także koszty przesłania pism organu egzekucyjnego sporządzonych w ramach podejmowanych czynności egzekucyjnych w wysokości odpowiadającej najniższej wysokości opłaty pobieranej przez operatora pocztowego na podstawie umowy o świadczenie usługi pocztowej odpowiednio za polecenie przesyłki rejestrowanej lub poleconej, jak również koszty przesłania zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i innych pism w ramach egzekucji z rachunku bankowego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Organ odwoławczy wskazał także na § 3 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Finansów z 21 maja 2014 r. w sprawie sposobu ustalania i dokumentowania wydatków egzekucyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 975). Natomiast zgodnie z art. 64 § 10 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny w egzekucji należności pieniężnych pobiera opłatę w wysokości 20 zł za spisanie na miejscu u zobowiązanego protokołu o jego stanie majątkowym. Organ egzekucyjny w prowadzonym wobec zobowiązanego postępowaniu egzekucyjnym naliczył następujące koszty egzekucyjne: 1. do tytułu wykonawczego z 14 maja 2021 roku nr 2412-723.393742.2021: -100,00 zł - opłata manipulacyjna, -145,44 zł - wydatki egzekucyjne, związane ze sporządzeniem protokołu o stanie majątkowym oraz kosztów przesłania pism organu egzekucyjnego ponoszone za wysyłkę przez operatora pocztowego jak i za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, - 40.000,00 zł - opłata egzekucyjna, naliczona zgodnie z art. 64 § 4 u.p.e.a., która wynosi 10% z wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40 000 zł. 2. do tytułu wykonawczego z 8 października 2021 roku nr 2412-723.828824.2021: -100,00 zł - opłata manipulacyjna -13,25 zł - wydatki egzekucyjne, związane z przejazdem i delegacją poborcy lub egzekutora oraz kosztów przesłania pism organu egzekucyjnego ponoszone za wysyłkę przez operatora pocztowego jak i za pośrednictwem systemu teleinformatycznego - 37.095,00 zł - opłata egzekucyjna, naliczona zgodnie z art. 64 § 4 u.p.e.a. Zatem suma kosztów egzekucyjnych wynosi łącznie 77.453,69 zł i w ocenie organu odwoławczego została w przedmiotowej sprawie określona prawidłowo. Dyrektor wyjaśnił, że organ egzekucyjny zobligowany był do naliczenia 100 zł opłaty manipulacyjnej od każdego tytułu wykonawczego. Ponadto z uwagi na wyegzekwowanie w całości należności wskazanej w ww. tytułach wykonawczych, która wynosiła łącznie 2.223.458,00 zł, powstała wysoka wartość opłaty egzekucyjnej, stanowiąca 10% z wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne. Organ egzekucyjny musiał również naliczyć należne sobie wydatki egzekucyjne związane z przejazdem i delegacją poborcy lub egzekutora oraz kosztów przesłania pism oraz te związane ze sporządzeniem protokołu o stanie majątkowym w kwestii dołączonego do zażalenia zaświadczenia o stanie zaległości na dzień 24 stycznia 2024 roku, z którego wynika, iż koszty egzekucyjne wynoszą 0 zł. Wyjaśniono, że opłata manipulacyjna w wysokości 100 zł od każdego tytułu wykonawczego, opłaty za czynności egzekucyjne, wydatki egzekucyjne i część opłaty egzekucyjnej zostały już wyegzekwowane wcześniej. Opłatę egzekucyjną nalicza się bowiem w wyniku wyegzekwowania środków w wysokości 10% wyegzekwowanych środków na bieżąco. Skoro na dzień 24 stycznia 2024 roku pozostało jeszcze do wyegzekwowania łącznie z odsetkami 2.717.856,48 zł, to wiadomym jest, że na tym etapie pobrano jedynie część opłaty egzekucyjnej. Dopiero zajęcie innej wierzytelności pieniężnej z 19 lutego 2024 roku pozwoliło na wyegzekwowanie całości zadłużenia i to wówczas pobrano pozostałą część opłaty egzekucyjnej. Dyrektor uznał zatem, że postanowienie organu egzekucyjnego nie narusza prawa. W skardze na powyższe postanowienie zobowiązany zarzucił naruszenie: 1. art. 64 § 4 u.p.e.a., przez ustalenie opłaty egzekucyjnej w rażącej wysokości, bez wykazania jakie konkretnie koszty i wydatki egzekucyjnie miały wpływ na powstanie kosztów w ustalonej wysokości; ustalenie tej opłaty w wysokości, która nie może być racjonalnie powiązana z fiskalnym celem tej opłaty rozumianym jako ryczałtowe zrównoważenie kosztu funkcjonowania aparatu przymusu egzekucyjnego; 2. art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia, w szczególności ustalenia czy określone przez organ koszty egzekucyjne wynikające z przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego pozostają w związku ze świadczeniami organu egzekucyjnego w toku tego postępowania zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż skuteczność egzekucji była wynikiem wyłącznie działania dłużnika; 3. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności przez niedokładne zbadanie okoliczności sprawy, oraz nieuwzględnienie w decyzji słusznego interesu strony, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż skuteczność egzekucji była wynikiem wyłącznie działania dłużnika, który wcześniej informowany był o wysokości opłaty egzekucyjnej o połowę niższej, niż ostatecznie ustalona. Podnosząc powyższe zarzuty zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że egzekucja w niniejszej sprawie prowadzona była od 2021 r. Tytuły wykonawcze związane były z podatkiem od zbycia akcji przez zobowiązanego, przy czym zaznaczyć cała kwota z tytułu zbycia akcji (10 215 500) zdeponowana była na rachunku depozytowym notariusza, a następnie — w związku z wydaniem przez Sąd Okręgowy w G. postanowień o zabezpieczeniu - została zabezpieczona przez komornika w związku z toczącymi się przeciwko zobowiązanemu sporami sądowymi. Całość egzekwowanej na podstawie wskazanych powyżej tytułów wykonawczych należności wraz z odsetkami przekraczała kwotę 2 milionów złotych. Od 2021 r. z emerytury zobowiązanego pobierane były maksymalne dopuszczalne kwoty na zaspokojenie należności. Kwoty te nie wystarczały nawet na pokrycie bieżących odsetek od należności głównej, zatem mimo toczącej się egzekucji kwota należności wciąż się powiększała. W 2023 roku zobowiązany rozpoczął z przeciwnikami procesowymi w sprawach, w których zostały wydane postanowienia o zabezpieczeniu, rozmowy dotyczące zawarcia ugody sądowej. Wobec zgłoszenia w tych sprawach licznych dowodów, w tym dowodów z opinii biegłych było bowiem oczywiste, że w przeciągu następnych kilku lat sprawy się nie zakończą, a kwota odsetek (wobec braku środków, z których można by zaspokoić należności Skarbu Państwa) pochłonie ewentualną kwotę, zwolnioną z depozytu po wygraniu sprawy sądowej. Zobowiązany, negocjując warunki ugody, kilkukrotnie przedstawiał (przeciwnikom procesowym) aktualne zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o wysokości zaległości podatkowych. Wszystkie rozmowy prowadzone były w ścisłym porozumieniu z pracownikami Urzędu Skarbowego, ponieważ zarówno organowi I instancji, jak i zobowiązanemu, a także przeciwnikom procesowym zależało na spłacie całości wierzytelności względem Skarbu Państwa w pierwszej kolejności. Ostatni etap negocjacji prowadzony był w oparciu o zaświadczenie z dnia 24 stycznia 2024 r., w którym stwierdzono, iż opłata egzekucyjna wynosi "0" , a podczas rozmowy osobistej zobowiązany otrzymał informacje, że opłata egzekucyjna w maksymalnej wysokości została już pobrana z emerytury. W dniu 26 stycznia 2024 r. zobowiązany zawarł porozumieniu trójstronne, z którego wynikały warunki zakończenia obu spraw sądowych. Porozumienie to zostało dostarczone natychmiast do Urzędu Skarbowego. Zgodnie z treścią porozumienia, po zawarciu ugód sądowych (w których zobowiązany musiał uznać prawie całą kwotę dochodzonych roszczeń) miała nastąpić wypłata całości należności Skarbu Państwa. W celu zapewnienia maksymalnej przejrzystości dla wszystkich uczestników technicznie doszło do zajęcia wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 19 lutego 2024 r. i następnie wyegzekwowanie całości należności zobowiązanego względem Urzędu Skarbowego. Niestety, wbrew treści zaświadczenia o wysokości zaległości z dnia 24 stycznia 2024 r. okazało się, iż do opłat egzekucyjnych została doliczona opłata w wysokości 40 000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak odniesienia do czynności podejmowanych w okresie od stycznia do lutego 2024 r., które mogłyby uzasadniać naliczenie opłaty w takiej wysokości. Podkreślono, iż wyłącznie w wyniku działania zobowiązanego (podpisanie porozumienia trójstronnego a następnie niekorzystnych dla niego ugód sądowych) i przekazania natychmiast tych informacji Urzędowi Skarbowemu doszło do spłaty należności podatkowych w kwocie przeszło dwóch milionów złotych. Podniesiono, że w licznych orzeczeniach zarówno Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wysokość opłat egzekucyjnych nie może pozostawać w oderwaniu od poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych. W 2021 r., rozpoczynając postępowanie egzekucyjne, organ dokonał kilku zajęć, w tym zajęcia wierzytelności u Komornika. W toku egzekucji pobierano maksymalne dopuszczalne kwoty w związku z zajęciem świadczeń emerytalnych. Poza wpływami ze świadczeń emerytalnych nie dokonywano żadnych innych czynności, a mimo to naliczono opłatę egzekucyjną w wysokości przeszło 37 000 zł. Następnie, w wyniku działania dłużnika doszło do jednego zajęcia i wyegzekwowania całości zadłużenia w kwocie przeszło dwóch milionów złotych. Suma opłat egzekucyjnych, biorąc pod uwagę postawę dłużnika i brak jakiegokolwiek skomplikowania czynności, które doprowadziły do wyegzekwowania jest nie do pogodzenia z fiskalnym celem tej opłaty rozumianym jako ryczałtowe zrównoważenie kosztu funkcjonowania aparatu przymusu egzekucyjnego. Ustalone koszty pozostają w całkowitym oderwaniu od nakładu pracy organu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność naliczonych kosztów egzekucyjnych. Zgodnie z art. 64c § 2 u.p.e.a. koszty egzekucyjne powstałe w powadzonym postępowaniu egzekucyjnym obciążają zobowiązanego. Natomiast zgodnie z treścią art. 64c § 1 tej ustawy na koszty egzekucyjne składają się następujące elementy: opłata manipulacyjna, opłata egzekucyjna, opłata za czynności egzekucyjne oraz wydatki egzekucyjne. Z art. 64 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną za wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej. Opłata manipulacyjna wynosi 40 zł, a w przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej opłata ulega podwyższeniu i wynosi 100 zł. Natomiast jak stanowi art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40 000 zł. Zatem w świetle powyższego, w przypadku wszczęcie i prowadzenia postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny jest uprawniony do pobrania opłaty manipulacyjnej oraz opłaty egzekucyjnej, przy czym opata manipulacyjna wynosi 100 zł, natomiast opłata egzekucyjna wynosi 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c, przy czym maksymalna wysokość tych kosztów nie może przekroczyć 40 000 zł. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne w oparciu o dwa tytuły wykonawcze: z 14 maja 2021 r. oraz z 8 października 2021 r. Pierwszy został wystawiony z tytułu podatku dochodowego z odpłatnego zbycia kapitałów pieniężnych na kwotę 1.865.163 zł plus odsetki w wysokości 5.723 zł, natomiast drugi z tytułów został wystawiony z tytułu daniny solidarnościowej na kwotę 358.295 zł należności głównej oraz 12.643 zł odsetek. Nie jest kwestionowanym, że zajęcia okazały się skuteczne, bowiem 29 lutego 2024 r. zaległości objęte ww. tytułami wykonawczymi zostały wyegzekwowane. Zatem w świetle powyższych przepisów organ był uprawniony do ustalenia kosztów w wysokości po 100 zł opłaty manipulacyjnej od każdego z ww. tytułów, a także opłaty egzekucyjnej w wysokości 40.000 zł (maksymalna opłata od pierwszego z tytułów) oraz 37.095 zł od drugiego z ww. tytułów. Dalej, stosownie do zgodnie z art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, a w szczególności za opłacenie przejazdu i delegacji poborcy lub egzekutora, a także koszty przesłania pism organu egzekucyjnego sporządzonych w ramach podejmowanych czynności egzekucyjnych w wysokości odpowiadającej najniższej wysokości opłaty pobieranej przez operatora pocztowego na podstawie umowy o świadczenie usługi pocztowej odpowiednio za polecenie przesyłki rejestrowanej lub poleconej, jak również koszty przesłania zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i innych pism w ramach egzekucji z rachunku bankowego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Wydatki w formie zryczałtowanej w przypadku przejazdu pracownika organu egzekucyjnego do miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego lub miejsca położenia należących do niego składników majątkowych, gdzie dokonano czynności egzekucyjnych lub czynności te miały być dokonane - w wysokości najniższej opłaty z wyłączeniem ulg za przewóz na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej przebiegających na obszarze miasta naliczane są na podstawie § 3 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Finansów z 21 maja 2014 roku (Dz. U. z 2016 r., poz. 975) w sprawie sposobu ustalania i dokumentowania wydatków egzekucyjnych. Ponadto za spisanie na miejscu u zobowiązanego protokołu o jego stanie majątkowym organ egzekucyjny w egzekucji należności pieniężnych pobiera opłatę w wysokości 20 zł, zgodnie z art. 64 § 10 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem zasadnie organ egzekucyjny naliczył ww. wydatki w wysokości odpowiednio 145,44 (związane ze sporządzeniem protokołu o stanie majątkowym oraz kosztów przesłania pism organu egzekucyjnego ponoszone za wysyłkę przez operatora pocztowego jak i za pośrednictwem systemu teleinformatycznego) oraz -13,25 (związane z przejazdem i delegacją poborcy lub egzekutora oraz kosztów przesłania pism organu egzekucyjnego ponoszone za wysyłkę przez operatora pocztowego jak i za pośrednictwem systemu teleinformatycznego). W świetle powyższego nie sposób uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Odnosząc się do argumentacji skargi, Sąd zauważa, że ani kwestia spraw sądowych, ani też zawartych ugód nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Rozliczenia pomiędzy stronami umowy sprzedaży udziałów nie wpływają bowiem na kwestię ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych, co wyraźnie wynika z ww. przepisów. Także podnoszona przez skarżącego okoliczność związana z zaświadczeniem z wydanym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. o stanie zaległości zobowiązanego na dzień 24 stycznia 2024 r. tego zmienić nie może, bowiem wysokość kosztów egzekucyjnych została określona dopiero w postanowieniu organu egzekucyjnego. Zaświadczenie zaś, co wynika z art. 217 k.p.a., dotyczy potwierdzenia określonych faktów. Natomiast w niniejszej sprawie nie tylko zaległość została wyegzekwowana po tej dacie, to jeszcze, stosownie do art. 64c § 9 pkt 1 u.p.e.a. zostało ustalone na wniosek zobowiązanego z 12 marca 2024 r. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych: na wniosek zobowiązanego złożony w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, a w przypadku wyegzekwowania w całości obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne. Zatem dopiero ostateczne wyegzekwowanie obowiązku pozwoliło na ustalenie wysokości kosztów, które przed tą datą nie były znane. Stąd też Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) orzekł jak w sentencji.