I SA/Gl 123/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.G. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] I.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. – sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl z kolei art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Należało w tym miejscu odnotować, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Od decyzji tej przysługiwało skarżącej odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. Analiza materiału zebranego w aktach administracyjnych sprawy skutkuje stwierdzeniem, że I.G. rzeczony środek odwoławczy wniosła do organu drugiej instancji, nie mniej jednak z uwagi na uchybienia formalne, odwołanie to zostało pozostawione bez rozpoznania na mocy postanowienia z dnia [...] nr [...]. Osnowa skargi I.G. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przedmiotem zaskarżenia jest w niej decyzja organu skarbowego pierwszej instancji, nie zaś postanowienie organu odwoławczego. Reasumując, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nie może zostać wzruszona poprzez skargę do sądu administracyjnego, co skutkuje uznaniem tejże skargi za niedopuszczalną. Z tych względów skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji niniejszego postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. SW