I SA/Gl 1230/14

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznych w sprawach podatku od nieruchomości na 2006 r. i 2007 r. w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając stosowną dokumentację źródłową. Referendarz sądowy wezwał stronę do uzupełnienia tej dokumentacji oraz do złożenia dodatkowych oświadczeń. W terminie wyznaczonym wezwaniem skarżący pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. oświadczył, że stan zdrowia i wiek zmuszają go do rezygnacji z prawa pomocy i uiścił wpis od skargi w wymaganej wysokości. Nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został cofnięty – strona swą wolę w tym zakresie wyraziła jednoznacznie w przywołanym piśmie. W konsekwencji postępowanie wpadkowe, które go dotyczy, nie może się dalej toczyć, a co za tym idzie – nie można go rozpoznać. Zgodnie wszak z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Tym samym żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. Jeżeli zatem wniosek zostanie cofnięty, postępowanie w jego przedmiocie staje się bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. takie postępowanie musi być z kolei umorzone i dlatego na podstawie tego przepisu, stosowanego na zasadzie analogii i w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Odnotować przy tym wypada, że cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy wywołuje opisane wyżej skutki niezależnie od tego, jakimi motywami kierował się wnioskodawca, dokonując tej czynności. Brak bowiem możliwości uznania cofnięcia za niedopuszczalne, tak jak to jest – w myśl art. 60 P.p.s.a. – w przypadku cofnięcia skargi. Przepis ów ma zastosowanie wyłącznie odnośnie do skarg i nie można – bez odrębnej podstawy prawnej – sięgać do niego w razie cofnięcia innego rodzaju pism, w tym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie takiego wniosku jest więc zawsze związany jego cofnięciem i nie może badać jego dopuszczalności. Dalszą kwestią pozostają zatem przyczyny cofnięcia wniosku, niemniej nie sposób nie odnotować, że skarżący rezygnując z prawa pomocy, uiścił wpis od skargi, co pozwala nadać sprawie dalszy bieg.