I SA/Gl 1232/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie stwierdzenia niezasadności zgłoszonego przez A Sp. z o.o. w B. zarzutu egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie spółka, za pośrednictwem organu, wniosła skargę. Skarga została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, który postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zażalenie organu wniesione na to postanowienie oddalił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 października 2012 r. W konsekwencji powyższego skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 5 listopada 2012 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 listopada 2012 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania strony skarżącej. Ponadto na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 listopada 2012 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie opatrzone zostało tym samym rygorem. Przesyłka zawierająca m.in. powyższe wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została awizowana w dniu 15 listopada 2012 r. a następnie wydana w dniu 16 listopada 2012 r. Jej odbiór potwierdził prezes spółki, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Do chwili obecnej brak formalny skargi nie został usunięty. Wpis od skargi również nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 ppsa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin do uzupełnienia braku formalnego skargi, wyznaczony w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął bezskutecznie w dniu 23 listopada 2012 r. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Odnosząc tę regulację prawną do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że termin do uiszczenia wpisu również upłynął bezskutecznie w dniu 23 listopada 2012 r. Reasumując, skarga dotknięta jest brakiem formalnym i brakiem fiskalnym, a taką skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i art. 220 § 3 ppsa.