I SA/Gl 1233/14

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Podkreślił, że nie posiada środków finansowych na pokrycie wszystkich kosztów postępowania, gdyż ma na utrzymaniu trzech synów, w tym jednego pełnoletniego, i że prowadzi działalność gospodarczą ze stratą. Według wniosku skarżący nie posiada majątku, poza domem o powierzchni 170 m2, Pismem doręczonym w dniu 21 stycznia 2015 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego m.in. do uzupełnienia w terminie siedmiu dni danych zawartych we wniosku poprzez w szczególności udokumentowanie dochodów i wydatków gospodarstwa domowego, w tym przedłożenie dokumentów obrazujących wynik finansowy dzielności gospodarczej, oraz dostarczenie kopii zeznań podatkowych i wyciągów z rachunków bankowych. Wezwanie to nie zostało dotąd wykonane. Skarżący uiścił natomiast wpis od skargi w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 165/15 w wysokości 2264 zł. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tego Prawa obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu, przedstawiając dokumentację źródłową. Minimum staranności, jaką powinna ona przejawić, polega na dokładnym wykonaniu wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku. Stosownie do art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwanie tego rodzaju wystosowuje się do wnioskodawcy wtedy, gdy jego oświadczenia okażą się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzą wątpliwości, i rodzi po jego stronie obowiązek w postaci złożenia w zakreślonym terminie dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych. Umożliwia ono weryfikację oświadczeń zamieszczonych we wniosku poprzez ich konfrontację z niezbędną dokumentacją źródłową, a co za tym idzie gwarantuje wolną od wątpliwości ocenę możliwości płatniczych strony. W niniejszej sprawie zachodzi szczególna potrzeba takiej weryfikacji. Wysokość należnych w niej kosztów sądowych jest niewielka, najmniejsza spośród znanych w procedurze sądowoadministracyjnej. Poniesienie takiego wydatku może spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego wyłącznie w przypadku osób znajdujących się w skrajnym ubóstwie, co trzeba ustalić w sposób pewny. Ponadto ostatnie skarżący uiścił w innej sprawie kwotę wielokrotnie większą, co pozostaje w ewidentnej sprzeczności ze stanowiskiem prezentowanym we wniosku. Brak dokumentów źródłowych objętych wezwaniem uniemożliwia ustalenie sytuacji skarżącego w jakimkolwiek aspekcie, w szczególności zbadać wyniki finansowe prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, pozostawiając bez odpowiedzi wszystkie te kwestie, których wyjaśnieniu służyło wezwanie. Niewykonanie wezwania wyklucza zatem uwzględnienie wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wniosku nie można rozpoznać merytorycznie, lecz trzeba pozostawić go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I OZ 842/05, LEX nr 164157). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.