I SA/Gl 125/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Skarżąca S. T. w skardze na decyzję wskazaną w sentencji postanowienia, utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji określającą należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2001 w wysokości [...] zł i odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu nie zapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten podatek w wysokości [...] zł wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o wstrzymanie wykonania decyzji. Podniosła, że utrzymuje się z emerytury, mając na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci, nie ma więc możliwości zapłaty podatku bez uszczerbku dla możliwości funkcjonowania rodziny. W piśmie z dnia 28 lutego 2008 r. skarżąca ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji "określającej należny podatek dochodowy". Wskazała, iż organ podatkowy odmówił jej wstrzymania wykonania decyzji. Podniosła, że utrzymuje się z emerytury i pracy w szkole na ½ etatu na czas określony od stycznia do marca 2008 r. Ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci, które pobierają rentę rodzinną. Posiada do spłacenia kredyt hipoteczny a nie ma żadnych ruchomości łatwych do spieniężenia jak również oszczędności. Zajęcie jej emerytury niewątpliwie spowodowałoby - zdaniem skarżącej - brak możliwości spłaty rat kredytu hipotecznego, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do wypowiedzenia umowy i sprzedaży domu przez komornika. Z akt sprawy wynika, iż małżonkowie T. złożyli zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2001 r. Powodem określenia w decyzji pierwszoinstancyjnej należnego podatku w innej wysokości niż zeznana przez podatników były ustalenia kontroli m. in. w spółce cywilnej, gdzie wspólnikiem był G. T. (małżonek S. T.). Z akt wynika nadto, iż G. T. zmarł w dniu [...] zaś decyzja odwoławcza, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wydana została na imię S. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej jednak, zgodnie z § 3 tego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma zatem charakter wyjątkowy i może być stosowana w sytuacjach ściśle określonych w art. 61 § 3 ppsa. Inicjatywa do wykazania wyżej przytoczonych przesłanek przysługuje stronie skarżącej, a ich istnienie strona ta winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację, czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Należy zwrócić uwagę, że ani wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ani akta sprawy nie dokumentują okoliczności podniesionych we wniosku przez skarżącą. Dodatkowo należy zaznaczyć, iż gdyby nawet doszło do wykonania przez skarżącą zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, w przypadku uwzględnienia skargi z przyczyn merytorycznych, zapłacony podatek stanowi nienależne świadczenie i podlega zwrotowi w trybie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Skutki wynikające z wykonania decyzji nie są zatem następstwami, których usunąć nie można. Wobec powyższego, na mocy art. 61 § 3 i art. 61 § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.