I SA/Gl 1251/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 20 grudnia 2024 r. nr SKO.F.41.4/1039/2024/18014 w przedmiocie opłaty skarbowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z 23 stycznia 2025 r. S.R. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. Postanowieniem z 5 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 323/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił ww. skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po upływie przepisanego prawem, trzydziestodniowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Skarżący wniósł zażalenie. Postanowieniem z 24 września 2025 r., sygn. akt III FZ 279/25 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując na nieprawidłowości w doręczeniu decyzji SKO w Katowicach z 20 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W świetle art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), z zastrzeżeniem wynikającym z art. 53 § 3 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma kwestia prawidłowości doręczenia skarżonej decyzji SKO w Katowicach z 20 grudnia 2024 r. w przedmiocie opłaty skarbowej, a zatem ocena, czy otwarty został w istocie termin do wniesienia skargi na tę decyzję. Bieg terminu, a w konsekwencji prawo do wniesienia do sądu administracyjnego skargi, związane jest z faktem doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Oczywistym jest, że postępowanie sądowoadministracyjne musi mieć swój konkretny przedmiot, mieszczący się w katalogu form działania organów administracji publicznej, wskazanym w art. 3 p.p.s.a., którym w myśl § 2 pkt 1 tego artykułu może być decyzja administracyjna. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że akt ten musi istnieć w dacie występowania ze skargą na niego. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, wniesienie skargi przed doręczeniem stronie decyzji podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie rodzi skutków prawnych (por. postanowienia NSA z dnia 28 października 2020 r. o sygn. akt II OSK 2477/20; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z analizy akt administracyjnych sprawy wynikało, że na wniosek skarżącego, będącego cudzoziemcem, zostało wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące udzielenia zezwolenia na pobyt. W toku tego postępowania skarżący przedłożył dokument pełnomocnictwa z 29 marca 2023 r., w którym udzielił pełnomocnictwa do reprezentacji – M.S. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji na podstawie art. 104 k.p.a. Każda natomiast decyzja merytoryczna, tj. decyzja rozstrzygająca sprawę administracyjną co do jej istoty, zarazem kończy sprawę administracyjną w danej instancji, czyli że każda tego rodzaju decyzja wywołuje skutki materialnoprawne (ustala sytuację prawną strony) i skutki proceduralne (kończy sprawę w danej instancji). Niezależnie od powyższego toczyło się postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w opłacie skarbowej, zatem było ono odrębną sprawą od zakończonego wydaniem decyzji postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Świadczy o tym wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania z 3 września 2024 r. przez inny, podatkowy organ – m.in. na podstawie art. 165 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako: "o.p."). Wyjaśnić należy, że w momencie wszczęcia postępowania podatkowego nastąpiło zawiązanie nowego stosunku prawnoprocesowego pomiędzy organem (w tej sprawie organem podatkowym) a skarżącym. Skoro zatem złożenie przez skarżącego dokumentu pełnomocnictwa do akt administracyjnych nastąpiło podczas postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie można było traktować go, jako również złożonego do akt postępowania podatkowego w zakresie opłaty skarbowej. Tym czasem postanowienie o wszczęciu postępowania oraz wydane następnie w tym postępowaniu decyzje organów podatkowych I i II instancji, określające zobowiązanie w opłacie skarbowej, doręczono M.S. jako pełnomocnikowi skarżącego. Tym samym należy wskazać, że zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona i nie weszła do obrotu prawnego. Powyższe czyni wniesioną w niniejszej sprawie skargę przedwczesną, a przez to niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia.