I SA/Gl 1268/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] ([...]) w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Oznaczoną wyżej decyzją Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...], którą – działając na podstawie m.in. art. 28 ust. 2,3 i 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) – odmówił skarżącemu umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne. Decyzja zawierała pouczenie, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Kierując się tym pouczeniem, skarżący wniósł skargę do tego Sądu. W skardze wskazał jednak, że zamieszkuje w K., ten adres zamieszkania widnieje również na dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących m.in. umorzenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 28-29 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje. Przepis ten wprowadza więc wyjątek od zasady określonej w art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ, którego działalność została zaskarżona, czego nie uwzględniono podczas formułowania pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Nie ulega zaś wątpliwości, że decyzja ta objęta jest regulacją przytoczonego § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 sierpnia 2008 r., natomiast skarżący zamieszkuje na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Tym samym – wbrew błędnemu pouczeniu – to ten Sąd jest właściwy do rozpoznania skargi. Zgodnie z kolei z art. 59 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Mając to na względzie, na podstawie ostatnio wymienionego przepisu orzeczono jak w sentencji.