I SA/Gl 1285/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu D. J. ze środków Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100 złotych), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć 20/100 złotych). W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 7 kwietnia 2016 r., pełnomocnik skarżącej, który został ustanowiony w tym postępowaniu z urzędu na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 grudnia 2015 r., zwrócił się między innymi o "osądzenie kosztów postępowania sądowego, oświadczając, iż koszty te nie zostały w żaden sposób pokryte przez skarżącą." Wyrok kończący postępowanie przed sądem pierwszej instancji zapadł w dniu przeprowadzenia rozprawy. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: W punkcie wyjścia należy zaakcentować, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej - w rozumieniu § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490; dalej w skrócie: "rozporządzenie"), które ma tutaj zastosowanie w myśl § 22 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), wszak postępowanie sądowe nie zakończyło się przed 1 stycznia 2016 r. – został w tej sprawie dość niejasno sformułowany i jedynie jego druga część, w której pełnomocnik złożył oświadczenie, o którym mowa w ww. § 16 rozporządzenia, przesądził o potraktowaniu go jako wniosek o zwrot wynagrodzenia. W myśl zatem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie więc z treścią § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia, podstawę zasądzenia opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego stanowią stawki minimalne, określone w tym rozporządzeniu. Z kolei stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 14 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na decyzję w przedmiocie ulg w spłacie należności pieniężnych, objętej stałym wpisem sądowym od skargi - należy do tej trzeciej kategorii spraw, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Na gruncie ww. przepisów, mając na uwadze stan faktyczny tej sprawy, należy stwierdzić, że wynagrodzenie pełnomocnika z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej stanowi w tej sprawie kwotę 240 zł podwyższoną, w myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia z 2002 r., o 23 % stawkę podatku od towarów i usług (55,20 zł), o czym orzeczono w części dyspozytywnej działając na postawie art. 250 P.p.s.a.