I SA/Gl 1288/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] określającą A Sp. z o.o. w I. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaliczek na ten podatek w kwocie [...] zł. Organ odwoławczy orzekł jednocześnie co do istoty sprawy, określając Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki od zaniżonych zaliczek na ten podatek w wysokości [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z dnia [...] nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w trybie wznowienia postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...]. Decyzja z dnia [...] doręczona została Spółce w dniu 1 października 2012 r. z pouczeniem o przysługującym od niej odwołaniu. W dniu 15 października 2012 r. Spółka nadała na adres Dyrektora Izby Skarbowej w K. pismo z dnia 12 października 2012 r. skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. zatytułowane "Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. znak: [...] z dnia [...]". W piśmie powyższym Spółka wskazała, iż składa skargę "na podstawie przepisu art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30-08-2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...) i zgodnie z art. 57 § 1 p.p.p.s.a. i pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji (...)". Na podstawie art. 145 § 1 wskazanej ostatnio ustawy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części objętej zarzutami ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub w części. Przy piśmie z dnia 14 listopada 2012 r. zatytułowanym "Odpowiedź na skargę" Dyrektor Izby Skarbowej w K. przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach pismo Spółki z dnia 12 października 2012 r. wraz z aktami sprawy, uznając powyższe pismo Spółki za skargę na decyzję z dnia [...] nr [...]. Organ wniósł jednocześnie o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż wniesiona została na decyzję wydaną w pierwszej instancji. Organ zaznaczył także, że zarówno adresat pisma Spółki z dnia 12 października 2012 r. jak i wskazane w nim podstawy prawne jednoznacznie wskazują, że nie można tego pisma uznać za błędnie nazwane lub zaadresowane odwołanie. W piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r. Spółka podniosła, że "w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej odwołanie od decyzji zostało mylnie zaadresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, jednak zostało wniesione za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K.". Zdaniem Spółki, "Dyrektor Izby Skarbowej w K. zobowiązany był do przekazania wniesionego odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w K., a nie jak to uczynił do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Spółka odwołała się również do art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Ustosunkowując się do powyższego pisma Spółki organ w piśmie z dnia 2 stycznia 2013 r. stwierdził, że nie zgadza się z opinią strony, iż miał prawo uznać sporne pismo za odwołanie i załatwić w ramach własnych kompetencji, nie przekazując go do sądu administracyjnego. Co do zasady bowiem pismo winno trafić do jego adresata i to dopiero on jest uprawniony do dokonania stosownej oceny. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził również, że strona nie wykazała, aby nastąpiły błędy w dokonanej kwalifikacji pisma, podtrzymując tym samym stanowisko, zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań zwrócić należy uwagę na właściwość organów podatkowych w postępowaniu wznowieniowym. Zgodnie z ogólną regułą, zawartą w art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej w skrócie: O.p., organem właściwym w sprawach wznowienia jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Z kolei, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 243 § 2 (art. 244 § 2 O.p.). Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, w których decyzja w ostatniej instancji została wydana przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 244 § 3 O.p.). Podkreślić jednocześnie należy, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 O.p.). Sytuacja taka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], zaskarżona w piśmie Spółki z dnia 12 października 2012 r. uznanym za skargę do sądu administracyjnego, wydana została bowiem przez tegoż Dyrektora Izby Skarbowej działającego w postępowaniu wznowieniowym jako organ pierwszej instancji. Od decyzji tej przysługiwało zatem Spółce odwołanie do tego samego organu, o czym prawidłowo pouczono stronę w przedmiotowej decyzji. Dopiero na decyzję, wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania, przysługiwałaby Spółce skarga. Pismo strony z dnia 12 października 2012 r. złożone za pośrednictwem organu zawiera natomiast wyraźne cechy skargi, tj. sąd administracyjny jako adresata oraz powołane przepisy procedury sądowoadministracyjnej. Słusznie zatem w ocenie Sądu organ podatkowy zakwalifikował powyższe pismo jako skargę i przekazał ją wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Trudno zgodzić się natomiast z pismem Spółki z dnia 14 grudnia 2012 r., w którym powołuje się ona na stosowne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wniesienia podania do organu niewłaściwego. Po pierwsze bowiem, w postępowaniu podatkowym zastosowanie mają właściwe przepisy O.p. a nie tego Kodeksu – w przypadku wniesienia podania do niewłaściwego organu jest to art. 170 i następne O.p. Po drugie, przepisy te dotyczą odmiennej niż zaistniała w niniejszej sprawie sytuacji. W rozpatrywanym przypadku, organ administracji publicznej z uwagi na wyraźnie oznaczonego adresata oraz inne cechy, odpowiadające w istocie skardze, zobowiązany był do przekazania pisma do sądu administracyjnego, co też uczynił. Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Skargę wniesioną do sądu w sytuacji, gdy nie wyczerpano środków zaskarżenia, należy zatem uznać za niedopuszczalną a to na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Mając na względzie przytoczone okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd, na podstawie cytowanych wyżej przepisów i przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.