I SA/Gl 1288/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 725/18 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. 5 Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 725/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. L. W. wniósł skargę o wznowienie powyższego postępowania. Będąc z kolei zobowiązany do wskazania ustawowej podstawy wznowienia, powołał art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) i wskazał na wydanie przez Kolegium decyzji z dnia [...] dotyczącej podatku od nieruchomości za 2019 r. jako nową, ujawnioną okoliczność, która istniała w dniu wydania decyzji zaskarżonej w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 725/18, lecz nie była znana organowi, który decyzję tę wydał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, można żądać jedynie w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Regulacja ta nie pozostawia wątpliwości co do wyjątkowego charakteru omawianej instytucji, który – co wymaga podkreślenia – przejawia się w możności jej zastosowania wyłącznie względem prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie i tylko na ściśle określonych podstawach. Mowa tu, rzecz jasna, o orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, natomiast samo wznowienie dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego. Na podstawie art. 270 i n. p.p.s.a. można więc żądać wznowienia wyłącznie postępowania, które toczyło się przed sądem administracyjnym. Uregulowanie to nie odnosi się natomiast do wznawiania innych postępowań, w tym tych, które były prowadzone przed organami administracji publicznej (organami podatkowymi). W analizowanym przypadku rozróżnienie to ma istotne znaczenie z uwagi na podstawę wznowienia wskazaną przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie do dokonania tej czynności. Abstrahując od powołanej przez skarżącego regulacji, która odnosi się wszak do wznowienia postępowania administracyjnego (a nie: postępowania sądowoadministracyjnego), stwierdzić trzeba, że wprawdzie art. 273 § 2 p.p.s.a. przewiduje możność wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Mowa tu jednak o wyniku sprawy sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji o takich okolicznościach faktycznych lub środkach dowodowych, które mogłyby wpłynąć na treść orzeczenia wydanego przez sąd administracyjny. Tymczasem z oświadczenia złożonego przez skarżącego wynika wprost, że wydanie decyzji, na którą się powołał, ma świadczyć (w jego przekonaniu) o wadliwości poprzedniego rozstrzygnięcia podjętego przez organ (a nie: sąd administracyjny). Skarżący zwraca więc uwagę na wydanie tej decyzji jako okoliczność mającą skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego poprzedniej decyzji organu. Nie wskazuje jednak, by wydanie tej kolejnej decyzji i konieczność jej uwzględnienia mogły w jakikolwiek sposób przesądzać o wadliwości prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne, którego wznowienia się domaga. Powiązanie takie należy zresztą ocenić jako obiektywnie niemożliwe, skoro tym orzeczeniem sądowym jest postanowienie o odrzuceniu skargi wskutek niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych tego pisma. Kwalifikacja ta stanowi bowiem następstwo bezskutecznego upływu terminu do wykonania wskazanego wezwania i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie (nie wypowiada się w kwestii zgodności z prawem zaskarżonej decyzji). Jej istota nie sprowadza się zatem do weryfikacji, czy w świetle okoliczności zaistniałych w sprawie organ prawidłowo postąpił, wydając taką decyzję. Specyfiką tego rozstrzygnięcia jest natomiast zakomunikowanie niemożności dokonania takiej oceny ze względów formalnych. W takim przypadku sąd administracyjny nie analizuje więc poprawności działania organu przez pryzmat okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (podatkowej) i stąd nawet późniejsze ujawnienie okoliczności nieuwzględnionych nie może mieć wpływu na treść takiego orzeczenia sądowego. Powoływanie się na zaistnienie nowych, nieznanych wcześniej okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (podatkowej) nie ma więc żadnego znaczenia w przypadku, gdy postępowanie sądowoadministracyjne, które tej sprawy dotyczy, zostało umorzone lub zakończone postanowieniem o odrzuceniu skargi. Mając na względzie powyższe okoliczności, uznać należało, że rozpatrywana skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, co determinowało powinność zastosowania art. 280 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w braku jednego z tych wymagań – skargę o wznowienie odrzuci. Z tych powodów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. ----------------------- 4