I SA/Gl 1289/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. i M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżących o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi R. B. (B.) od Skarbu Państwa – z kasy WSA w Gliwicach - wynagrodzenie w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 (słownie: dwadzieścia siedem 60/100) złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W ramach skargi kasacyjnej z dnia 9 lipca 2014 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2014 r., jej autor - pełnomocnik skarżących - zwrócił się między innymi o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. W protokołu rozprawy przeprowadzonej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, że pełnomocnik skarżących, pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie, nie stawił się na posiedzeniu jawnym Sądu. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Trzeba w punkcie wyjścia zastrzec, że aktywność procesowa pełnomocnika po wydaniu wyroku przed Sąd pierwszej instancji sprowadziła się wyłącznie do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461 ze zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2002 r."), a to za sprawą brzmienia § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Trzeba bowiem wspomnieć, że postępowanie przed Sądem kasacyjnym wszczęto w tej sprawie wniesieniem skargi kasacyjnej w dniu 11 lipca 2014 r., a więc pod reżimem rozporządzenia z 2002 r. Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia – należy do tej trzeciej kategorii, gdyż przedmiotem sporu nie była należność pieniężna. Stawka minimalna stanowi zatem 240 zł. Na gruncie § 18 ust. 1 pkt 2 b) rozporządzenia z 2002 r. należy stwierdzić, że stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej stanowi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, w sytuacji, gdy w obu instancjach prowadził sprawę ten sam adwokat. Z tych względów wynagrodzenie pełnomocnika w drugiej instancji sprowadza się do kwoty 120 zł, powiększonej o wartość podatku do towarów i usług, tj. 27,60 zł. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. przy uwzględnieniu § 18 ust. 1 pkt 2 b) i § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r., orzeczono jak w sentencji.