I SA/Gl 1290/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. W skardze z dnia 15 października 2012 r. skarżąca Spółka wniosła między innymi o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...], tj. decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. W motywach wniosku odnotowała, że została zobowiązania do uiszczenia podatku od nieruchomości za lata 2007-2011. Sporna decyzja dotyczy tylko jednego roku podatkowego, a jej wykonanie łącznie z pozostałymi decyzjami, przed ostatecznym rozstrzygnięciem spraw, naraziłoby skarżącą na niepowetowaną szkodę. Ustalona przez organ podatkowy łączna kwota zobowiązania jest bardzo wysoka i jej wyegzekwowanie może spowodować nieodwracalne skutki wobec skarżącej. Zważywszy na treść skargi oraz na wysokie prawdopodobieństwo uznania stanowiska skarżącej Spółki w sprawie, a tym samym umorzenia postępowania, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest – zdaniem Spółki – jak najbardziej słuszny i uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), "po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...)." Ochrona tymczasowa, o której mowa w tym przepisie ma zastosowanie do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a. in fine). W tym konkretnym przypadku ma miejsce zarówno tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa sprawy i dlatego możliwe jest orzekanie o wniosku dotyczącym decyzji organu I instancji. Co znamienne, zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek uzasadnia wstrzymanie wykonania aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. I FSK 983/08 - LEX nr 468877). W innym ze swoich postanowień sąd kasacyjny przyjął, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, źródło:www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wskazała i nie wyjaśniła na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oraz na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Co znamienne, na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalne uwzględnienie przedmiotowego wniosku w oparciu o sygnalizowane przez Spółkę "wysokie prawdopodobieństwo uznania stanowiska skarżącej w sprawie". Badanie zasadności wniosku w tym kontekście prowadziłoby do analizy merytorycznych aspektów skargi przed jej rozstrzygnięciem w drodze wyroku, co jest oczywiście niedopuszczalne. Jedynie na marginesie należy podkreślić, że za uwzględnieniem wniosku nie może nadto przemawiać dokumentacja zgromadzona w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Po pierwsze dlatego, że dokumentacja ta nie jest kompletna i nie daje pełnego obrazu kondycji finansowej Spółki, a po drugie, postępowanie z wniosku o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego stało się bezprzedmiotowe z uwagi na to, że skarżąca uiściła należną opłatę. Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania decyzji organu pierwszej instancji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w części dyspozytywnej orzeczenia.