I SA/Gl 1291/17

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącą od wpisu od skargi kasacyjnej w części przekraczającej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, składając skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę w niniejszej sprawie, przedstawił jej wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni oświadczyła, że utrzymuje się tylko z wynagrodzenia za pracę i renty rodzinnej w łącznej wysokości 1622,50 zł i wyliczyła swoje stałe wydatki, nieobejmujące jednak np. kosztów wyżywienia, na sumę 1314,56 zł, uwzględniając m.in. czynsz w kwocie 770 zł. Dlatego stwierdziła, że nie jest w stanie uiścić wpisu stosunkowego od skargi kasacyjnej, zaś ewentualna odmowa zwolnienia pozbawi ją możliwości dochodzenia jej praw. Według wniosku skarżąca nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym i posiada udział w prawie do mieszkania oraz nieruchomości gruntowej, a nadto trzy samochody, które jednak stanowią przedmiot zabezpieczenia oraz udziały w założonych przez nią spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością. Do wniosku załączono odpisy dokumentów, które potwierdzają te okoliczności, w szczególności zaświadczenia pracodawcy, jednej ze wspomnianych spółek, podpisanego przez jej córkę jako prezesa zarządu, o zatrudnieniu skarżącej jako dyrektora w wymiarze połowy czasu pracy, wyciągów bankowych oraz dokumentów obrazujących koszty utrzymania, a nadto umowy drugiej z wymienionych spółek, mającej używać dodatku do nazwy odwołującego się do prowadzonej przez skarżącą spółki cywilnej, której działalność podjęto na początku bieżącego roku. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r. zwolniono w niniejszej sprawie skarżącą od wpisu od skargi w części przekraczającej kwotę 200 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, stosownie do art. 245 § 3 obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie można zarazem tracić z pola widzenia, że w postępowaniu w niniejszej sprawie już przyznano skarżącej prawo pomocy, zwalniając ją od wpisu od skargi w części przekraczającej 200 zł. W myśl art. 164 P.p.s.a. postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże wszak od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, a stosownie do art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Odstąpienie od oceny powziętej we wcześniejszym postanowieniu może zatem wchodzić w grę jedynie wtedy, gdy okoliczności stanowiące przesłankę danego rozstrzygnięcia uległy zmianie. W rozpatrywanym przypadku chodzi przy tym o ocenę dotyczącą kwoty, jaką wnioskodawczyni może ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Treść rozpoznawanego wniosku, a także załączonej doń dokumentacji, wskazują, że nie ma podstaw, by odstąpić od wcześniejszej oceny powziętej w prawomocnym postanowieniu, czy do tego, by obecnie inaczej oceniać sytuację wnioskującej. Podkreślić należy więc, że wysokość jej dochodów nie zmieniła się istotnie i że nadal może ona bez uszczerbku utrzymania koniecznego wygospodarować kwotę, o której mowa w sentencji. Nie wzrosła wszak znacząco również suma kosztów utrzymania, które poprzednio wzięto uwagę. Nadal aktualne pozostaje też twierdzenie, że skarżąca nie wykorzystuje wszystkich swoich możliwości zarobkowych i że okoliczność ta nie pozostaje bez znaczenia podczas rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak ustalono wcześniej, wnioskodawczyni w rzeczywistości zaprzestała wykonywania działalności w formie spółki cywilnej, przekazując nieodpłatnie wykorzystywane przez siebie środki trwałe spółce kapitałowej o takiej samej nazwie, w której po pierwsze ona sama jest zatrudniona na kierowniczym stanowisku za wynagrodzeniem, jakie ze względu na swoją wysokość nie podlega zajęciu, i po drugie jej córka pełni funkcję prezesa. Ponadto ostatnio założyła kolejną spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością wraz ze wspólnikiem spółki cywilnej, której działalność wznowiła na początku roku, z nazwą odwołującą się do tamtej formy prowadzenia działalności gospodarczej. Z tych powodów przyjęto, że skarżąca bez uszczerbku utrzymania koniecznego jest w stanie uiścić tylko tę kwotę, o której mowa w sentencji. Jedyną opłatą sądową, jaka na tym etapie postępowania może tę kwotę przekroczyć, jest wpis od skargi kasacyjnej, i dlatego przyznane zwolnienie odniesiono wprost do tej jednej opłaty. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.