I SA/Gl 1297/16

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, jak uściślił w piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r., poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreślił, że jest osobą schorowaną, otrzymującą emeryturę w kwocie 2797,28 zł i mającą na utrzymaniu niepracującą żonę i trójkę dzieci. Wyliczył też swoje stałe wydatki, w tym tytułem spłaty kredytu. Wnioskodawca przedstawił – z własnej inicjatywy i na wezwanie referendarza sądowego – dokumenty, które potwierdzają te oświadczenia, w szczególności: zaświadczenie w sprawie emerytury, dokumentację medyczną, harmonogram spłaty pożyczki (miesięczna rata pożyczki wynosi 573,07 zł) oraz wyciąg z rachunku bankowego (utrzymuje się na nim stale saldo ujemne, poza emeryturą oraz kwotami pożyczek zaciąganych każdego miesiąca, wpłynęła na niego tytułem wynagrodzenia kwota 1.181 zł). Dostarczono także zaświadczenie, że żona skarżącego była zarejestrowana jako osoba bezrobotna kilkanaście lat temu. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący w dostatecznym stopniu dowiódł, że powyższa przesłanka została spełniona. Z przestawionego materiału źródłowego wynika, że rzeczywiście ma on poważne problemy zdrowotne, a otrzymywana przez niego emerytura nie wystarcza na pokrycie wszystkich niezbędnych wydatków, skoro budżet domowy stale bilansowany jest za pomocą kolejnych pożyczek. Nie można tracić z pola widzenia zadłużenia skarżącego w tym zakresie, a także tego, że na jego rachunku bankowym stale utrzymuje się ujemne saldo. Z tych względów wątpliwości, jakie można powziąć na podstawie wspomnianego materiału, wypada rozstrzygnąć na korzyść wnioskodawcy zgodnie z dyrektywami wynikającymi z prawa do sądu, które jest zresztą gwarantowane m.in. przez instytucję prawa pomocy. Bezsprzecznie zaświadczenie, że żona skarżącego była zarejestrowana jako osoba bezrobotna kilkanaście lat temu, nie potwierdza, iż obecnie nie wykonuje ona żadnego zajęcia zarobkowego, zwłaszcza jeżeli zważyć na kwotę wynagrodzenia odnotowaną w przedłożonym wyciągu z rachunku bankowego. Z drugiej strony kwota ta pochodzi od byłego pracodawcy jej męża i z pewnością nie poprawiła znacząco opisanej wyżej sytuacji rodziny. Niemniej okoliczność ta będzie musiała być wyjaśniona, jeśli skarżący złoży wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. W tym kontekście zaznaczyć również trzeba, że stosownie do art. 249 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.