I SA/Gl 1298/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną na poczet wpisu od skargi. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2021 r. A w P. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach dotyczącą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z kolei w piśmie z 22 września 2021 r. skarżąca zawarła oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazaną wyżej decyzję, o czym poinformowała Sąd pismem z dnia 29 września 2021 r., wnosząc w nim o umorzenie postępowania sądowego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 września 2021 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej oraz do podania wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa, zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] r. W przepisanym terminie, w piśmie procesowym z dnia 19 października 2021r. (nadanym w dniu 21 października 2021 r.), działając "w imieniu skarżącego", Dyrektor Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w P., podtrzymał oświadczenie o wycofaniu skargi i nadesłał kopię pisma z dnia 22 września 2021 r. zawierającego oświadczenie o wycofaniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei w myśl art. 28 § 1 osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Ponadto stosownie do treści art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W rozpatrywanej sprawie skarżąca została w prawidłowy sposób wezwana do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi, jednakże, pomimo tego wezwania, braki te nie zostały uzupełnione, a termin na ich usunięcie bezskutecznie upłynął z dniem [...] r. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż nie mogło w realiach ukształtowanej sytuacji procesowej odnieść skutku oświadczenie o cofnięciu skargi. Złożenie takiego oświadczenia jest z proceduralnego punktu widzenia możliwe jedynie w sytuacji, gdy skardze został nadany prawidłowy bieg, tzn. nie jest ona dotknięta brakami (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 928/12). W niniejszej sprawie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, a w konsekwencji wniosek o umorzenie postępowania (na skutek cofnięcia skargi) nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Nadto, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie przywołanego przepisu, orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.