I SA/Gl 13/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Madej (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...], nr [...], określającą A Sp. z o.o. w J. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r. w wysokości [...] zł. Na to rozstrzygnięcie organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, inicjując niniejsze postępowanie. Jako dokument mający wykazać umocowanie osób, które skargę tę podpisały oraz określić sposób reprezentacji strony załączyła ona wówczas kserokopię odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wobec tego Przewodniczący Wydziału I zarządził w dniu 9 stycznia 2012 r. wezwanie jej do złożenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi oryginału tego dokumentu lub jego odpisu, którego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza stosownie do art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 18 stycznia 2012 r. Dotychczas nie zostało ono wykonane. W dniu 25 stycznia 2012 r. w polskim urzędzie pocztowym skarżąca oddała natomiast pismo z dnia 24 stycznia 2012 r., w którym sformułowała oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału strona może złożyć odpis takiego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Złożenie kserokopii, która nie została poświadczona za zgodność z oryginałem przez osobę wskazaną w ostatnio powołanym przepisie nie spełnia więc wymogów w nim określonych, a w konsekwencji nie prowadzi do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. i w przypadku wniesienia skargi stanowi jej brak formalny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że okoliczność ta uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała w imieniu spółki kapitałowej, była do tego uprawniona. Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Odniesienie powyższego do analizowanego przypadku wymaga stwierdzenia, że skoro takie wezwanie doręczono skarżącej w dniu 18 stycznia 2012 r., to winno ono być wykonane najpóźniej w dniu 25 stycznia 2012 r., a ponieważ skarżąca tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić. Niezbędne jest zarazem dodanie, że bez wpływu na tę kwalifikację pozostaje cofnięcie skargi. Oświadczenie takie wywołuje bowiem skutek w postaci umorzenia postępowania, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu [zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007]. Nie ulega zaś wątpliwości, że w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż, jak już wykazano, strona nie uzupełniła braku formalnego skargi. W takiej sytuacji skargę tę należało odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co też uczyniono.