I SA/Gl 130/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Bożena Suleja, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. P. – D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kompensacji zobowiązań podatkowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w K. – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez panią A.P.-D. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. Nr [...], odmawiającej potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa z wierzytelnościami wobec Skarbu Państwa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że wnioskiem z dnia [...] 2009 r. strona wskazała, że w związku z zakupem domu jednorodzinnego należny podatek od umowy sprzedaży zamierzała wraz z oczekiwaną rekompensatą za mienie zabużańskie przeznaczyć na remont zakupionego domu. Wobec faktu, iż kwota podatku nie została wykorzystana przez podatniczkę w zadeklarowany sposób, Urząd Skarbowy w T. nakazał jej zwrot wraz z odsetkami, a następnie wystawił tytuł wykonawczy, dokonując zajęcia świadczenia wypłacanego przez ZUS. Strona podniosła, iż nieprzeprowadzenie remontu spowodowane było trwającym od ponad dwóch lat postępowaniem w sprawie rekompensaty za mienie zabużańskie, prowadzonym w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K.. W związku z powyższym przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie rekompensaty, wskazując między innymi na wyrok Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] r., w którym ustalony został skład pozostawionego przez męża strony mienia zabużańskiego oraz na postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] 2003 r., mocą którego stała się jedyną spadkobierczynią męża. Strona podkreśliła również, iż pomimo złożenia w dniach [...] 2008 r. oraz [...] 2008 r. wniosków w sprawie rekompensaty, uzupełnionych dnia [...] 2009 r. o komplet dokumentów oraz złożenia pism ponaglających, nie otrzymała odpowiedzi w kwestii wysokości i terminu wypłaty rekompensaty. Następnie podatniczka wniosła o potrącenie zaległości podatkowej z przysługującej jej rekompensaty, twierdząc iż z jednej strony jest ona dłużnikiem Skarbu Państwa, a z drugiej strony to Skarb Państwa jest jej dłużnikiem. W dalszej części uzasadnienia organ drugiej instancji ustalił, iż wobec złożonego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. pismem z dnia [...] 2009 r. zwrócił się do Wojewody [...] – [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. o udzielenie dodatkowych informacji w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia [...] 2009 r. został poinformowany, że postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] 2008 r. w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. D. nieruchomości we wsi W., powiat Kostopolski woj. wołyńskie, toczy się i do dnia udzielenia odpowiedzi nie zostało zakończone. Strona zapoznała się z całością materiału dowodowego w sprawie postępowania podatkowego, nie wnosząc żadnych uwag do protokołu sporządzonego na tą okoliczność. Organ drugiej instancji podał, iż decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., w oparciu o art. 207 § 1 i art. 64 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, odmówił stronie potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa z wierzytelnościami podatnika wobec Skarbu Państwa. W uzasadnieniu cytowanego rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji przytoczył brzmienie norm prawnych uprawniających do wymienionego potrącenia, tryb oraz zasady postępowania przy jego dokonaniu, wskazując w szczególności na charakter prawny wierzytelności podlegających potrąceniu tj. ich wzajemność, bezsporność i wymagalność. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy organ wyjaśnił, iż po dokonaniu oceny wierzytelności zawnioskowanej do potrącenia pod kątem zaistnienia ustawowych przesłanek, zważywszy na informacje wskazujące, iż postępowanie w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu tzw. mienia zabużańskiego nie zostało zakończone, stwierdzić należy, iż wskazana przez stronę wierzytelność nie spełnia ustawowych przesłanek warunkujących jego dokonanie tj. wzajemności, bezsporności i wymagalności. Zaskarżając powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła o zmianę decyzji poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do potrącenia należności, względnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu w kwestii braku ustawowych przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji potrącenia. Zdaniem strony o powyższym świadczy istnienie prawomocnego wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] r. potwierdzającego prawo do rekompensaty jak również fakt, iż kwestią wymagającą wyjaśnienia nie jest co do zasady prawo do rekompensaty, a jedynie jego wysokość. Strona powołała się na podstawę prawną potrącenia wskazując, że potrąceniu podlegają należności stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym wydanym na podstawie art. 471 k.c., który to znajduje zastosowanie do jej sytuacji, bowiem (zdaniem strony) rekompensata stanowi realizację obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej w związku z przesiedleniem członków rodziny z terenów zabużańskich. Strona postawiła również zarzut braku analizy całości dokumentacji w sprawie rekompensaty prowadzonej przez Wojewodę [...] i posłużenie się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wyłącznie lakoniczną odpowiedzią tego organu administracji. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w K., wskazał na przesłanki ustawowe zastosowania instytucji potrącenia tj. wzajemność, bezsporność i wymagalność wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa. W ocenie organu drugiej instancji wierzytelność zgłoszona przez stronę nie spełnia tych cech wobec faktu niezakończenia, przez organ uprawniony do wydania orzeczenia potwierdzającego prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, postępowania w tej sprawie. Organ drugiej instancji wyjaśnił, iż orzeczenie prawa do rekompensaty przez zobligowany do tego organ administracji stanowi podstawę do dalszej realizacji orzeczonego prawa do rekompensaty. Wobec faktu ustalenia, iż postępowanie w tym zakresie nadal jest prowadzone, określenie wysokości należnej skarżącej wierzytelności nie jest możliwe. Zdaniem organu odwoławczego trudno dokonać skompensowania wzajemnej wierzytelności, jeżeli nieznana jest wysokość jednej z wnioskowanych do potrącenia wierzytelności i nie stwierdzono również jej wymagalności. Organ odwoławczy podkreślił, iż przesłanka wzajemności wierzytelności w części dotyczącej samego ustalenia prawa do rekompensaty wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] r. została spełniona, jednakże wysokość i termin wykonania zobowiązania – prawa do rekompensaty w części dotyczącej zabudowań mieszkalnych i gospodarczych – nie została orzeczona w ostatecznej decyzji organu administracji publicznej. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca pani A. P.-D. wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez nieoznaczenie w decyzji strony postępowania oraz naruszenie art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej oznaczenie strony powinno zostać zawarte w decyzji w sposób zupełny z podaniem imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania lub pobytu oraz numeru NIP, a nie wynikać dopiero z analizy uzasadnienia decyzji. W odniesieniu do strony merytorycznej wydanej decyzji, strona skarżąca wskazała, iż wysokość rekompensaty została już raz określona w operacie szacunkowym wykonanym do zaświadczenia o prawie do rekompensaty, wydanym przez Prezydenta Miasta T. w dniu [...] r., przez biegłego rzeczoznawcę, w związku z czym w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w ogóle postępowania nie trzeba prowadzić, bo kwestie prawa do rekompensaty jak i wartość pozostawionego majątku zostały dawno określone. Skarżąca podkreśliła również, iż skoro już raz dokonano rekompensaty w oparciu o dokumentację z 1999 r. to trudno przyjąć, że dotyczyła ona roszczenia niewymagalnego, względnie że po 10 latach roszczenie straciło atrybut wymagalności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ podatkowy wskazał, iż zaskarżona decyzja odpowiada zarówno wymogom formalnym stawianym decyzjom przez ustawę Ordynacja podatkowa, jak również nie narusza prawa materialnego tj. art. 64 § 1 tej ustawy. Uzasadniając powyższe stanowisko organ wyjaśnił, iż we wstępie decyzji, po powołaniu podstaw prawnych jej wydania, oznaczono jej adresata, wskazując imię, nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania strony, co w sposób jednoznaczny określa w stosunku do kogo zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ podatkowy podkreślił również, iż nie posiada kompetencji w zakresie ingerowania w zasady prowadzenia i terminowości załatwiania sprawy przez [...] Urząd Wojewódzki w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy wskazać, że stan faktyczny sprawy ustalonej przez organy podatkowe był w istocie bezsporny i sprowadzał się do stwierdzenia, że wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Wojewódzki w K. ustalił majątek pozostawiony przez S.D. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Następnie postanowieniem z dnia 14 listopada 2003 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w T. stwierdził, że spadek po zmarłym S. D. w całości nabyła jego żona pani A. P.-D.. Należne prawo do rekompensaty z tytułu tzw. mienia zabużańskiego zostało w części zrealizowane przez skarżącą poprzez nabycie aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] 2000 r. nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową, zabudowanej budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, za cenę [...] zł. Bezsporne było również, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. D. nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, toczy się i nie zostało zakończone. Postanowieniem z dnia [...] r. Minister Skarbu Państwa uznał za zasadne zażalenie pani A. P.-D. na niezałatwienie powyższej sprawy w terminie, wyznaczając Wojewodzie [...] termin jej załatwienia w ciągu 6 miesięcy od daty otrzymania postanowienia, co nastąpiło w dniu [...] 2009 r. Poza sporem pozostawało, że w dniu [...] 2007 r. skarżąca złożyła korektę deklaracji o osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, objętych zryczałtowanym podatkiem dochodowym (PIT-23), w której zadeklarowała podatek dochodowy w kwocie [...] zł. Wobec jego nieuiszczenia podatek ten stał się zaległością podatkową. W powyższym stanie faktycznym sporna między stronami była kwestia możliwości potrącenia przedmiotowej zaległości podatkowego wraz z odsetkami zwłoki z wierzytelności wobec Skarbu Państwa z tytułu tzw. mienia zabużańskiego w sytuacji, gdy wysokość i termin wykonania zobowiązania w postaci prawa do rekompensaty w części dotyczącej zabudowań mieszkalnych i gospodarczych, nie została orzeczona w ostatecznej decyzji właściwego organu administracji publicznej. W myśl art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu: 1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego, 2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego, 3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenie nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami, 4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, 5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego, 6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej. Z brzmienia art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że przewidziane nim potrącenie dotyczy wyłącznie wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa powstałej z tytułów wymienionych wyczerpująco w tym przepisie. Chodzi przy tym o wierzytelność pieniężną, gdyż potrącane zobowiązania podatkowe czy zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę wyrażone są w pieniądzu. Warto również zauważyć, że bezsporność wierzytelności występuje wówczas, gdy żadna ze stron nie kwestionuje nie tylko jej istnienia, ale również wielkości i terminu płatności (tak wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 256/06). Wierzytelność jest wymagalna z chwilą upływu terminu jej płatności bądź, gdy może być dochodzona na drodze prawnej, zaś wzajemność wierzytelności to sytuacja, w której obie strony są względem siebie jednocześnie wierzycielem i dłużnikiem. Mając powyższe na uwadze można stwierdzić, że wierzytelność podatnika względem Skarbu Państwa, która nie spełnia łącznie wymienionych w art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej warunków, nie podlega potrąceniu na zasadach określonych w powołanym przepisie. Przedmiotowemu potrąceniu nie podlegają również wierzytelności podatnika spełniające opisane wymogi lecz pochodzące z innych niż wskazane w art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej tytułów. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) dalej ustawa o rekompensacie, ustawa ta określa zasady realizacji tzw. "prawa do rekompensaty". W myśl art. 5 ust. 3 tej ustawy prawo do rekompensaty potwierdza w drodze decyzji właściwy miejscowo wojewoda. Stosownie do art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy decyzja, o której mowa w art. 5 ust. 3, zawiera m.in. wskazanie osoby lub osób, którym potwierdza się prawo do rekompensaty (pkt 1), wysokość rekompensaty określonej zgodnie z art. 13 (pkt 3), wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty zgodnie z art. 13 ust. 1 (pkt 4). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o rekompensacie prawo do rekompensaty jest realizowane w jednej ze wskazanych w tym przepisie form m.in. w formie świadczenia pieniężnego wypłacanego ze środków Funduszu Rekompensacyjnego, o którym mowa w art. 16. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości (art. 13 ust. 2 zd. 2 ustawy o rekompensacie). Przepis art. 7 ust. 3 zd. 1 ustawy o rekompensacie stanowi, że osoby, które posiadają zaświadczenie lub decyzje potwierdzające prawo do rekompensaty wydane na podstawie odrębnych przepisów i nie zrealizowały prawa do rekompensaty, występują do wojewody, który wydał decyzję lub do wojewody właściwego ze względu na siedzibę starosty, który wydał zaświadczenie lub decyzję, z wnioskiem o ujawnienie w rejestrze, o którym mowa w art. 19 ust. 1, wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty zgodnie z art. 13 ust. 1. Na decyzji lub zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 3, wojewoda zamieszcza adnotację o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty oraz o wysokości rekompensaty, określonej zgodnie z art. 13 (art. 7 ust. 4 ustawy o rekompensacie). Wypłata świadczenia pieniężnego następuje na wniosek osoby uprawnionej i po dokonaniu adnotacji, o której mowa w art. 18, w formie wypłaty gotówkowej w placówce Banku lub przelewu na wskazany przez osobę uprawnioną rachunek bankowy (art. 17 ust. 3 ustawy o rekompensacie). Zgodnie z art. 4 ustawy o rekompensacie prawo do rekompensaty potwierdzone na podstawie niniejszej ustawy albo odrębnych przepisów jest niezbywalne. Z powyższych przepisów wynika, że prawo do rekompensaty, o którym mowa w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. o rekompensacie, wymaga potwierdzenia w drodze decyzji wojewody z zastrzeżeniem przypadku opisanego w art. 7 ust. 3 tej ustawy. Prawo do rekompensaty może być realizowane wyłącznie w jednej z form wymienionych w art. 13 ust. 1. Formę realizacji prawa do rekompensaty wybiera osoba ubiegająca się o potwierdzenie tego prawa lub osoba wskazana w art. 7 ust. 4 ustawy o rekompensacie. Prawo to nie może być wykonywane w inny sposób lub w innej formie niż opisane w cytowanej ustawie. Wysokość rekompensaty oraz wybrana forma realizacji prawa do rekompensaty określone zostają w decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty lub adnotacji zamieszczonej na decyzji lub zaświadczeniu, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o rekompensacie. Brak takiej decyzji lub adnotacji oznacza niemożność realizacji prawa do rekompensaty, a tym samym brak wymagalności tego świadczenia. Osoba uprawniona nie może bowiem domagać się realizacji prawa do rekompensaty (w tym w formie pieniężnej) bez uprzedniego potwierdzenia tego prawa w sposób przewidziany w ustawie o rekompensacie. Brak stosownej decyzji lub adnotacji oznacza również brak bezsporności i wzajemności wierzytelności z tytułu realizacji prawa do rekompensaty. Z decyzji lub adnotacji wynika bowiem zarówno wysokość jak i forma realizacji tego prawa. Skoro bezsporne w sprawie było, że skarżąca, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie dysponowała decyzją potwierdzającą prawo do rekompensaty ani decyzją lub zaświadczeniem z adnotacją, o której mowa w art. 7 ust. 4 ustawy o rekompensacie, to jej żądanie potrącenia ciążącej na niej zaległości podatkowej wraz z odsetkami ze zwłokę z powołaniem się na prawo do rekompensaty, które nie zostało potwierdzone w decyzji lub adnotacji ani ujawnione na zasadach określonych w ustawie o rekompensacie nie zasługiwało na uwzględnienie. Należy również zauważyć, że złożone w trakcie postępowania sądowego postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2010 r. nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż ocenie Sądu podlegał stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania przedmiotowej decyzji a nadto przedłożone postanowienie nie jest decyzją potwierdzającą prawo do rekompensaty, a tym samym nie określa bezspornej, wymagalnej i wzajemnej wierzytelności skarżącej wobec Skarbu Państwa. Bezzasadne okazało się twierdzenie strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 3 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez nieoznaczenie strony postępowania. W decyzji organu odwoławczego wskazano bowiem zarówno osobę wnoszącą odwołanie jak i decyzję, od której odwołanie to złożono. Imienne oznaczenie odwołującej się z podaniem jej adresu jak i dokładne określenie decyzji pierwszoinstancyjnej, która do strony została skierowana pozwalają na identyfikację tak podatnika jak i sprawy, w której był on stroną. Strona została oznaczona w początkowej części decyzji, przed zawartym w niej rozstrzygnięciu. Brak oznaczenia strony, jako adresata decyzji, w części wstępnej, przed powołaniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie stanowi uchybienia mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy o ile jej oznaczenie było bezsporne i zawarte zostało przed treścią rozstrzygnięcia jako najważniejszym składnikiem decyzji podatkowej, kończącym jej osnowę. Bezpodstawne były także zarzuty skargi kwestionujące tryb postępowania prowadzonego przez uprawniony organ w przedmiocie realizacji prawa do rekompensaty. Rozstrzygając sprawę potrącenia, o którym mowa w art. 64 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy bada wyłącznie istnienie opisanych w tym przepisie okoliczności, wśród których nie wymieniono oceny postępowania toczącego się w innej sprawie administracyjnej i przed innym organem administracji rządowej. Organ podatkowy nie był uprawniony ani do orzekania o prawie do rekompensaty ani o jej realizacji. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że kwestia prawa do rekompensaty oraz wartość należności z tytułu rekompensaty została określona w operacie szacunkowym wykonanym do zaświadczenia o prawie do rekompensaty, wydanym przez Prezydenta Miasta T. w dniu [...] 1999 r. skoro ustawa o rekompensacie przewidziała stosowny tryb postępowania w przypadku osób, które posiadają tego typu zaświadczenie i nie zrealizowały prawa do rekompensaty. Należy przy tym zauważyć, że przepis art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie wyłącznie w stosunku do wierzytelności z określonych tytułów w tym odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej, zaś wydane skarżącej zaświadczenie nie ma takiej formy. Warto również wyjaśnić, że wyrok Sądu Wojewódzkiego w K. (sygn. akt [...]) dotyczył wyłącznie powództwa o ustalenie, a nie zasądzenie danej kwoty. Z uwagi na przedmiot i zakres rozstrzygnięcia Sąd odstępuje od oceny kwestii czy decyzja (zaświadczenie) stwierdzająca prawo do rekompensaty stanowi decyzję, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.