I SA/Gl 1334/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A S.A. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania nadpłaty podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia (...) r., nr (...), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S.A. z siedzibą w J. (dalej: Spółka, skarżąca) od decyzji Wójta Gminy M. (dalej: organ pierwszej instancji) z (...) r., nr (...) - (...), w sprawie odmowy zwrotu oprocentowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia (...) r. odmówił Spółce zwrotu oprocentowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. Organ wyjaśnił, że Kolegium decyzją z dnia (...) r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) r. określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że powodem uchylenia decyzji była wydana w toku postępowania podatkowego uchwała pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13. Organ stwierdził, że nie przyczynił się do powstania nadpłaty, co zgodnie z art. 78 § 3 pkt 1 O.p. stanowi o braku obowiązku zwrotu oprocentowania od nadpłaty. Spółka od decyzji organu pierwszej instancji wniosła odwołanie, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 78 § 3 pkt 1 O.p. w zw. z art. 78 § 3 pkt 2 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez uznanie, że organ podatkowy pierwszej instancji nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji z dnia (...) r. a także uznanie, że brak jest podstaw do naliczenia oprocentowania nadpłaty powstałej z tytułu uiszczonego przez Spółę podatku od nieruchomości za 2006 r.; 2. art. 72 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 O.p. poprzez nieuznanie, że nadpłata powstała w dniu 30 grudnia 2011 r. Organ odwoławczy decyzją z dnia (...) r. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy powołując się na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie oprocentowania nadpłaty może zapaść w dwóch konkurencyjnych trybach. Pierwszy tryb to decyzja wydana w oparciu o art. 78 O.p. o odmowie oprocentowania nadpłaty. Natomiast drugi tryb został przewiedziany w art. 76 O.p. i art. 76a O.p. w ramach postępowania o zaliczenie nadpłaty wraz z oprocentowaniem (o ile przysługiwało) na poczet zaległości podatkowych, bieżących bądź przyszłych zobowiązań podatkowych. Organ odwoławczy stwierdził, że okolicznością znaną mu z urzędu jest, iż kwestia oprocentowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości była przedmiotem oceny organu pierwszej instancji w ramach postępowań dotyczących zaliczenia nadpłaty. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia (...) r. odmówił Spółce zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. na poczet bieżących zobowiązań podatkowych - postanowienie uchylone przez Kolegium postanowieniem z dnia (...) r., nr (...). Następnie organ pierwszej instancji postanowieniami z dnia (...) r. o nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) odmówił Spółce zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. na poczet bieżących zobowiązań podatkowych obejmujących podatek od nieruchomości za grudzień 2014 r. Następnie postanowienia organu pierwszej instancji zostały uchylone postanowieniami Kolegium z dnia (...) r. Zatem zdaniem organu odwoławczego bezprzedmiotowe jest prowadzenie równolegle postępowań dotyczących tej samej kwestii tj. oprocentowania nadpłaty. Dlatego też organ ten uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie odmowy zwrotu oprocentowania nadpłaty, skoro jest już rozpoznawane w postępowaniu w sprawie zaliczenia nadpłaty (nierozstrzygniętym). W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 76 § 1 O.p. w zw. z art. 76a § 1 O.p. oba w brzmieniu na dzień 1 stycznia 2016 r. w zw. z art. 165a § 1 O.p. poprzez przyjęcie możliwości konstytutywnego orzeczenia w niniejszym postępowaniu w przedmiocie uprawnienia Spółki do oprocentowania nadpłaty powstałej z tytułu zapłaty podatku od nieruchomości za 2006 rok w formie postanowienia dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. na poczet bieżących zobowiązań w podatku od nieruchomości, które jest aktem administracyjnym o charakterze formalnym, na mocy którego nie sposób wiążąco przesądzać o materialnoprawnych obowiązkach lub uprawnieniach podatnika w warunkach zaistniałego sporu, co do wysokości należnego oprocentowania nadpłaty; 2. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 210 § 1 O.p. poprzez brak podjęcia przez organ pierwszej instancji wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, co spowodowało przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych niemających odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie sprawy, a to wskutek przyjęcia, że toczą się nadal (nie zostały rozstrzygnięte) postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. na poczet bieżących zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za okres od czerwca 2014 r. do lutego 2015 r.; 3. art. 121 § 1 O.p. poprzez nieuzasadnioną i niedającą się przewidzieć zmianę wykładni przepisów prawa na tle tego samego stanu faktycznego, co prowadziło do wywołania po stronie skarżącej błędnego przekonania w zakresie uznawanego przez organy podatkowe za prawidłowy formalnoprawnego kształtu rozstrzygnięcia w przedmiocie oprocentowania nadpłaty, a w niniejszej sprawie doprowadziło do uniemożliwienia dochodzenia Spółce oprocentowania nadpłaty za 2006 r. w ramach jakiegokolwiek postępowania podatkowego. Pełnomocnik skarżącej stawiając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji, zgodnie z żądaniem tj. naliczenia oprocentowania od kwoty nadpłaty powstałej z tytułu uiszczonego przez Spółkę podatku od nieruchomości za 2006 r. od momentu jej powstania, tj. od dnia (...) r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik skarżącej we wstępnej części skargi szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów pełnomocnik podkreślił, że postanowienia wydane przez organ pierwszej instancji dotyczące oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. miały charakter formalny. Ostateczne rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w tych postępowaniach to umorzenie postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty z oprocentowaniem na poczet raty za czerwiec 2014 r. (postanowienie z dnia (...) r.) oraz odmowa wszczęcia postępowań w sprawie zaliczenia nadpłaty z oprocentowaniem na poczet rat za lipiec 2014 r. - luty 2015 r. W każdym przypadku organ pierwszej instancji uznał postępowania za bezprzedmiotowe w związku ze zwrotem nadpłaty (bez oprocentowania) na rachunek bankowy Spółki. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał na niedopuszczalność zaliczenia nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych na wniosek strony. Te okoliczności zostały pominięte przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji umarzającej. Dalej autor skargi wywodził, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma przede wszystkim charakter prawny postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z treści art. 165a § 1 O.p. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania to akt administracyjny o charakterze formalnym, potwierdzający jedynie brak podstaw do wszczęcia postępowania podatkowego w danej sprawie. Jego wydanie nie odnosi się w żaden sposób do stosunków prawnych, jakie mogłyby być dopiero kształtowane w ramach skutecznie zainicjowanego postępowania podatkowego. Natomiast z regulacji art. 76 § 1 O.p. jednoznacznie wynika, że zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych lub bieżących zobowiązań podatkowych następuje tylko i wyłącznie z urzędu, a nie na wniosek strony. W konsekwencji wniosek strony o zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych lub bieżących zobowiązań podatkowych może stanowić zaledwie wyraz woli podatnika, który nie warunkuje jednakże powstania jakichkolwiek skutków prawnych na płaszczyźnie postępowania podatkowego, a który jednocześnie może być inspiracją dla organu podatkowego do rozważenia możliwości podjęcia czynności ex officio. W rezultacie postępowanie Spółki nie mogło w sposób bezpośredni prowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty w tak zakreślonej sprawie. Co więcej, przepisy Ordynacji podatkowej nie zawierają również podstawy prawnej do wydania postanowienia o odmowie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych lub bieżących zobowiązań podatkowych. Z przepisów art. 76 § 1 O.p. w zw. art. 76a § 1 O.p. wynika jedynie, że dopuszczalne jest tylko wydanie z urzędu postanowienia zawierającego pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie zaliczenia nadpłaty na bieżące zobowiązania podatkowe - to jest o zaliczeniu. Bezpośrednim następstwem takiego ukształtowania zasad zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych lub bieżących zobowiązań podatkowych jest konieczność przyjęcia, że złożenie przez podatnika wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących zobowiązań podatkowych nie może skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie zaliczenia nadpłaty. W takiej sytuacji organ podatkowy powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego na podstawie art. 165a § 1 O.p. Tak właśnie pojmowana koncepcja zasad zaliczania nadpłaty legła u podstaw wydania przez organ pierwszej instancji postanowień z dnia (...) r., mocą których organ pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. na poczet bieżących zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za okres od lipca 2014 r. do lutego 2015 r., a które były bezpośrednią konsekwencją wskazań Kolegium w postanowieniach z dnia (...) r. Zatem wydane w tych warunkach postanowienia nie miały i nie mogły mieć charakteru postanowień w sprawie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. na poczet bieżących zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości, gdyż postępowanie w tym przedmiocie nie zostało nigdy wszczęte z urzędu przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji ani ostateczne postanowienia z dnia (...) r. ani też poprzedzające je rozstrzygnięcia nie ingerowały w żaden sposób w sferę praw i obowiązków skarżącej poprzez przyznanie lub odmowę przyznania podatnikowi uprawnienia w postaci oprocentowania nadpłaty i orzeczenie o zakresie takiego uprawnienia. Z kolei uzasadniając drugi z podniesionych zarzutów pełnomocnik podkreślił, że organ odwoławczy dopuścił się nadużycia przyjmując, iż równolegle toczą się postępowania w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. na poczet bieżących zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za okres od czerwca 2014 r. do lutego 2015 r. Natomiast organ odwoławczy nie dostrzegł, że w sprawie Spółki nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. na poczet rat za lipiec 2014 r. - luty 2015 r., a zatem zagadnienie oprocentowania nie pojawiało się w dwóch równolegle prowadzonych postępowaniach, a to w sprawie zaliczenia nadpłaty trybie art. 76 O.p. i 76a O.p. oraz o odmowie zwrotu nadpłaty. Ponadto skierowane przez Spółkę do organu pierwszej instancji wnioski w ogóle nie mieściły się w ramach procedury z art. 76 O.p. w zw. z art. 76a O.p., a formalnoprawną podstawę ich ostatecznego załatwienia stanowił procesowy przepis art. 165a O.p. Na koniec wskazując na naruszenie art. 121 § 1 O.p. pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę na zmienność orzecznictwa. Jeszcze w postanowieniach z dnia (...) r. Kolegium wyrażało ocenę, że "postanowienie o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowych lub zobowiązań podatkowych nie służy rozstrzyganiu o wysokości zaległości podatkowej bądź o przysługującej podatnikowi nadpłacie, jej wysokości a także ewentualnemu oprocentowaniu nadpłaty. (...) postanowienie to ma charakter potwierdzający uprawnienie podatnika i daje możliwość powoływania się na to uprawnienie w obrocie prawnym, ale samo w sobie nie kształtuje nowego stosunku prawnego." Natomiast w zaskarżonej decyzji umarzającej za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 209/16, Kolegium przyjmuje, że rozstrzygnięcie w przedmiocie oprocentowania nadpłaty zapaść może w dwóch konkurencyjnych trybach. Pierwszy to decyzja wydana w oparciu o art. 78 O.p. o odmowie wypłaty oprocentowania nadpłaty. Drugi to tryb przewidziany w art. 76 O.p. i art. 76a O.p. Skarżąca zaś podobnie jak w niedalekiej przeszłości samo Kolegium wychodzi bowiem z założenia, że postanowienie o zaliczeniu nadpłaty wraz z oprocentowaniem na poczet innych zobowiązań podatkowych stanowi akt administracyjny o charakterze formalnym, na podstawie którego następuje techniczne rozliczenie niespornych kwot nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, wynikających z okoliczności już rozstrzygniętych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, że sprzeczne z zasadami postępowania podatkowego wyrażonymi w art. 121 § 1 O.p. oraz art. 125 § 1 O.p. byłoby prowadzenie dwóch postępowań, a w konsekwencji wydanie dwóch orzeczeń, których przedmiotem byłaby jedna i ta sama kwestia. Ponadto wydanie orzeczenia w sprawie już rozstrzygniętej poprzednio innym ostatecznym orzeczeniem stanowi przewidzianą w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia. Pozbawionym sensu byłoby prowadzenie równolegle postępowań, których zakończenie mogłoby doprowadzić do wydania orzeczeń obarczonych wadą kwalifikowaną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. Organ odwoławczy uchylił bowiem w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że prowadzenie dwóch postępowań zmierzających do rozstrzygnięcia tej samej sprawy t.j. oprocentowania nadpłaty jest bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy powołał się na okolicznością znaną mu z urzędu, iż kwestia oprocentowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. jest przedmiotem oceny organu pierwszej instancji w ramach postępowań dotyczących zaliczenia nadpłaty. Postanowienia organu pierwszej instancji zostały bowiem uchylone postanowieniami Kolegium z dnia (...) r. Zatem organ odwoławczy uznał, że skoro toczą się dwa równoległe postępowania dotyczące tej samej kwestii to postepowanie w niniejszej sprawie powinno ulec umorzeniu. Natomiast pełnomocnik skarżącej w skardze podniósł, że postępowania, na które powołuje się organ odwoławczy są już zakończone. Ponadto postanowienia wydane przez organ pierwszej instancji dotyczące oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. miały charakter formalny. Ostateczne rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w tych postępowaniach to umorzenie postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty z oprocentowaniem na poczet raty za czerwiec 2014 r. (postanowienie z dnia (...) r.) oraz odmowa wszczęcia postępowań w sprawie zaliczenia nadpłaty z oprocentowaniem na poczet rat za lipiec 2014 r. - luty 2015 r. W aktach sprawy brak jest jednak postanowień, na które powołują się strony (oprócz jednego z postanowień wydanych w dniu (...) r.), a uzasadnienie organu odwoławczego jest w tym zakresie lakoniczne. Organ odwoławczy nie ustalił dokładnie ile postępowań dotyczących zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. się toczy, bądź się toczyło oraz jakie rozstrzygnięcia w nich zapadły, a do akt sprawy nie zostały one dołączone. Brak takich ustaleń powoduje, że organ odwoławczy nie rozstrzygnął wszystkich istotnych okoliczności sprawy a swoje rozstrzygnięcie oparł na niepełnym materiale dowodowym. W toku postępowania organ podatkowy nie podjął zatem wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Z uzasadnienia organu odwoławczego powinno bowiem jasno i precyzyjnie wynikać, w jakiej sprawie toczy się postępowanie dotyczące zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r., jeżeli w konsekwencji prowadzenia tego postępowania umarza się postępowanie w niniejszej sprawie, pozbawiając stronę merytorycznego rozstrzygnięcia. Zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania z uwagi na charakter podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności powinien zatem ustalić, czy toczą postępowania w sprawie zwrotu oprocentowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r., czy też postępowania te zostały zakończone. Jeżeli postępowania te zostały zakończone to wskazać, czy rozstrzygnięcia w przedmiotowych sprawach są ostateczne. Ponadto rozstrzygnięcia te powinny zostać dołączone do akt sprawy. Organ odwoławczy powinien także przeanalizować, czy podjęte w tych sprawach rozstrzygnięcia mają charakter merytoryczny, czy tylko formalny. W przypadku bowiem rozstrzygnięć o charakterze formalnym jak odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p. zasadne jest wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w niniejszej sprawie. Sąd natomiast nie podziela stanowiska pełnomocnika skarżącej, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie oprocentowania nadpłaty nie może nastąpić w trybie opisanym w art. 76 i art. 76a O.p. i że konieczne jest w przypadku sporu co do oprocentowania nadpłaty wydanie najpierw decyzji a następnie postanowienia o zaliczeniu nadpłaty. W sytuacji bowiem, gdy toczy się już postępowanie w sprawie zaliczenia nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem w trybie opisanym w art. 76 i art. 76a O.p., bezzasadne jest wszczynanie i prowadzenie postępowania w sprawie oprocentowania takiej nadpłaty - zgodnie z regułami określonymi w art. 78 O.p., gdyż przepis ten znajduje bezpośrednie zastosowanie w sprawie dotyczącej jej zaliczenia na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Określenie oprocentowania może więc nastąpić bądź w postępowaniu, o którym mowa w art. 76a O.p. bądź odrębnie. (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 209/16). Natomiast naruszenia art. 121 § 1 O.p. Sąd upatruje w sytuacji pozbawienia skarżącej możliwości dochodzenia oprocentowania nadpłaty w jakimkolwiek postępowaniu, w przypadku niezasadnego umorzenia postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 757 zł, na które składa się uiszczony wpis sądowy w kwocie 500 zł, opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, określone w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., Nr 31, poz.153).