I SA/Gl 1338/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenie jej na majątku podatnika postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego orzeczenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania A sp. z o.o. w Z. (dalej jako: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenie jej na majątku podatnika. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 listopada 2019 r. wezwano skarżącą, do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 p.p.s.a. oraz do uiszczenia wpisu. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwania została doręczona skarżącej dnia 2 grudnia 2019 r. Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. (data nadania) skarżąca uzupełniła brak formalny skargi, jednak nie uiściła wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie zaś z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem takim może być w szczególności aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt niniejszej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 2 grudnia 2019 r. Tym samym termin na uzupełnienie braków formalnych skargi i uiszczenie wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 9 grudnia 2019 r. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uzupełnienie przez skarżącą braków formalnych skargi w dniu 12 grudnia 2019 r (data nadania), po upływie terminu uznać zatem należy za bezskuteczne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.