I SA/Gl 134/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.),, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Katarzyna Gałczyńska- Lisik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości - interpretacja 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Ś. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] udzielił na wniosek podatnika "A" S.A. z siedzibą w J. przy ul. A pisemnej interpretacji art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm./, stwierdzając, że budowle kolejowe będące w jego posiadaniu i zarządzaniu oraz zajęte pod nie grunty, nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Na postanowienie Prezydenta Miasta Ś. "A" S.A. wniosła zażalenie, żądając jego uchylenia w całości i wydanie w tym zakresie orzeczenia, iż znajdujące się w posiadaniu "A" S.A. z siedzibą w J. budowle kolejowe oraz zajęte pod nie grunty, o których mowa we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego są zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło odmówić Spółce uchylenia i zmiany postanowienia organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując zażalenie stwierdziło, że pytanie postawione przez Spółkę we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego miało charakter ogólny, a podatniczka nie przedstawiła wyczerpująco stanu faktycznego naruszając tym samym wymóg określony w art. 14a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Zdaniem organu odwoławczego wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego wymaga przede wszystkim wskazania, o które budowle dokładnie chodzi (wypisy z ewidencji gruntów i budynków, z ewidencji środków trwałych itd.), kto z nich korzysta i na jakich zasadach. Takich dowodów i dokumentów Spółka nie przedstawiła. Stąd też Kolegium uznało, że bez doprecyzowania przed podatniczkę wszystkich szczegółów, udzielona przez Prezydenta Miasta Ś. odpowiedź na tak zadane pytanie nie budzi wątpliwości. Podjęte rozstrzygnięcie znajdowało uzasadnienie w ukształtowanej przez sądownictwo linii orzeczniczej i przepisach prawa UE (w tym m.in. Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z podjęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej (Dz. U. UE.L.69.156.1; Dz. U. UE-sp. 07-1-19) – do którego odwołuje się także polski ustawodawca w ustawie o transporcie kolejowym). W skardze na powyższą decyzję "A" S.A. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 14a § 2, art. 229 ewentualnie art. 233 § 2 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że jej wniosek o udzielenie interpretacji prawa podatkowego był zbyt ogólny. Zdaniem podatniczki wniosek ten zawierał wszystkie informacje niezbędne do jego rozpatrzenia, tj. dokonania wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – zawartych w nim pojęć "publiczny transport kolejowy" i "wyłącznie". Skarżąca podniosła, że dokonując opisu stanu faktycznego wskazała wszak wyraźnie, iż posiada infrastrukturę kolejową, którą zarządzają [...] "B" Sp. z o.o., a która to infrastruktura jest udostępniania przez ten podmiot jako zarządcę infrastruktury, w rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie kolejowym, każdemu licencjonowanemu przewoźnikowi, na równych prawach (zasadach) – określonych w regulaminie udostępniania tras. Podatniczka podała, że we wniosku, ani ona, ani zarządca infrastruktury nie jest w stanie z góry określić, który z przewoźników, a tym bardziej na zlecenie jakiego klienta, będzie korzystał z dostępu do tej infrastruktury. Zdaniem skarżącej w powyższym wniosku, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, faktycznie określono kto i na jakich zasadach korzysta z infrastruktury kolejowej stanowiącej przedmiot wniosku. Ten opis w opinii skarżącej, w pełni pozwalał na dokonanie ustalenia, czy – zdaniem organu podatkowego – słuszne są twierdzenia podatniczki, iż mamy tu do czynienia z publicznym transportem w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czy też nie i dlaczego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja naruszała przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 14a § 2 i 3 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. składający wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnik jest obowiązany do wyczerpującego przedstawieni stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie /art. 14a § 2/ a organ udzielający interpretacji dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14a § 3). Z przepisów tych wynika, że ocenie prawnopodatkowej stanowisko pytającego podlega wyłącznie stan faktyczny przedstawiony we wniosku. O ile stan faktyczny opisany we wniosku nie jest przedstawiony w sposób wyczerpujący, a więc umożliwiający ocenę prawną sformułowaną na jego podstawie stanowiska pytającego, organ pierwszej instancji stosując odpowiednio przepisy art. 169 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wzywa wnioskodawcę do usunięcia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania /art. 14a § 5 Ordyncji podatkowej). Nieuzupełnienie braku treści wniosku w terminie powoduje wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia (art. 169 w zw. z art. 14a § 5 Ordynacji podatkowej). Tylko prawidłowy co do treści i formy wniosek pytającego skutkuje obowiązkiem jego rozpoznania i wydania pozytywnego lub negatywnego rozstrzygnięcia interpretacyjnego. Dodatkowo należy zauważyć, że organ udzielający interpretacji związany jest przedstawionym przez wnioskodawcę stanem faktycznym, co oznacza, że organ ten nie prowadzi w tym przedmiocie żadnego postępowania i nie może orzekać, oceniać stanowiska strony na podstawie innych niż podane we wniosku lub pismach go uzupełniających okolicznościach faktycznych. W postępowaniu interpretacyjnym nie jest dopuszczalne podejmowanie jakichkolwiek czynności dowodowych czy zbieranie materiału dowodowego skoro nie dotyczy ono konkretnego zobowiązania podatkowego, a jedynie stanu hipotetycznego mogącego rodzić skutki podatkowe. Składając wniosek o interpretację strona nie domaga się przeprowadzenia pełnego postępowania podatkowego lecz jedynie odpowiedzi na zadane pytanie, a organ pierwszej instancji odpowiadając na nie, stosuje wyłącznie procedurę regulowaną przepisem art. 14a Ordynacji podatkowej. Rozpoznając zażalenie strony na postanowienie interpretacyjne organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla takie postanowienie jeżeli uzna, że wnoszone zażalenie zasługuje na uwzględnienie (art. 14b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej) a w przeciwnym razie odmawia jego zmiany albo uchylenia. Organ odwoławczy zobowiązany jest więc do merytorycznej oceny tak stanowiska pytającego jak i udzielonej interpretacji. Odmowa zmiany albo uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej, jak i zmiana albo uchylenie takiego postanowienia może nastąpić wyłącznie po ponownym zbadaniu sprawy rozstrzyganej tym postanowieniem. Wynika to wprost z istoty środków zaskarżenia. Organ odwoławczy nie może uchylić się od tego obowiązku stwierdzając, że wniosek strony naruszał wymóg określony w art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż nie przedstawia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego a zadane pytanie ma charakter ogólny. W toku postępowania interpretacyjnego organ pierwszej i drugiej instancji nie może domagać się od strony przedstawienia dowodów lub dokumentów uzależniając od tego dopuszczalność udzielenia interpretacji lub ocenę zasadności stanowiska pytającego. W niniejszej sprawie organ odwoławczy w istocie odmówił weryfikacji zaskarżonego postanowienia podnosząc, że skarżąca spółka nie przedstawiła określonych dowodów – wypisów z ewidencji gruntów i budynków, z ewidencji środków trwałych itd., czym naruszył w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepisy postępowania w tym art. 14a § 2 i 14b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Orzekając w trybie art. 14b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy bada jedynie czy wniesione zażalenie zasługuje na uwzględnienie mając na uwadze podlegający interpretacji stan faktyczny i przystające do niego przepisy prawa. Przyczyną odmowy zmiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia nie mogą być inne niż wymienione w tym przepisie okoliczności. Okolicznością taką jest bezzasadność wniesionego zażalenia uniemożliwiającego jego uwzględnienie. Uznanie, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie musi być poprzedzone oceną stanowiska pytającego, udzielonej interpretacji i zarzutów zażalenia w ramach stanu faktycznego przytoczonego we wniosku i z przywołaniem odpowiednich do tego stanu przepisów prawa. Ani organ podatkowy ani pytający nie są uprawnieni do zmiany (uzupełnienia) stanu faktycznego będącego podstawą wydania postanowienia, o którym mowa w art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej a podejmowane w tym przedmiocie działania są bezskuteczne i niedopuszczalne. Z tych przyczyn Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie organ drugiej instancji oceni zasadność przedmiotowego zażalenia przy uwzględnieniu poczynionych wyżej uwag oraz mając na względzie stan faktyczny przedstawiony we wniosku. Sąd uznał za bezprzedmiotowe zarzuty skargi naruszenia art. 229, art. 233 § 2 czy art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż przepisy te w sprawach interpretacyjnych nie mają zastosowania, już choćby z tej przyczyny, że w postępowaniu tym nie chodzi o wyjaśnienie stanu faktycznego w rozumieniu tych przepisów lecz stan faktyczny przedstawiony przez stronę domagającą się interpretacji. To strona decyduje o tym jaki stan faktyczny poddaje ocenie prawnej organu udzielającemu interpretacji. Z uwagi na wymienione powody uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd nie odniósł się do poprawności merytorycznej dokonanej interpretacji, gdyż byłoby to przedwczesne.