I SA/Gl 1341/25

16 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny (spr.), , , po rozpoznaniu 16 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. (S.) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 23 września 2025 r. nr 2401-IOD-1.4102.54.2025 UNP: 2401-25-225994 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Za pismem z 23 października 2025 r. ("pismo ogólne e-US") K.S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia. Przedmiotowe pismo wraz z załącznikiem w postaci pisma z 23 października 2025 r. zawierającym właściwą treść skargi (plik pn. "K. S. 23.10.2025.pdf") zostało wniesione poprzez system teleinformatyczny organu e-Urząd Skarbowy, szczegółowo uregulowany w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1131 ze zm.). Na skutek weryfikacji przedłożonych dokumentów ustalono, że załącznik do "pisma ogólnego e-US" nie został podpisany jednym z rodzajów podpisu elektronicznego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 3 grudnia 2025 r., w piśmie z 5 grudnia 2025 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez elektroniczne podpisanie jednym z rodzajów podpisu elektronicznego: kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym załącznika pn. "K. S. 23.10.2025.pdf", sporządzonego w formie dokumentu elektronicznego, zawierającego właściwą treść skargi, złożonego przy dokumencie elektronicznym z 23 października 2025 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z 3 grudnia 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z 8 stycznia 2026 r. przesyłka pocztowa zawierającą m.in. pismo sądowe z 5 grudnia 2025 r. (wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi) oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi została uznana za doręczoną skarżącemu, w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2026 r. poz. 143) dalej: p.p.s.a., w dniu 23 grudnia 2025 r. Termin na uiszczenie wpisu od skargi i usunięcie braku formalnego skargi upłynął skarżącemu 30 grudnia 2025 r. (wtorek). Skarżący nie wykonał skierowanych do niego wezwań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Równocześnie, zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, § 3 i § 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., do którego odwołuje się § 1 tegoż artykułu przewiduje, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przepis art. 57 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przepis art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z treścią przepisu art. 46 § 2a i § 2b p.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd ustalił, że skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej (e-Urząd Skarbowy). Skarga została przez niego sformułowana w piśmie 23 października 2025 r. Pismo to stanowiło załącznik do "pisma ogólnego e-US" z 23 października 2025 r. i nie zostało opatrzone jednym z rodzajów podpisu elektronicznego, o których stanowi przepis art. 46 § 2a p.p.s.a. W związku z tym skarżący został w prawidłowy sposób wezwany do podpisania tego pisma. Ponadto Sąd stwierdził, że skarga złożona przez skarżącego nie została należycie opłacona. I w tym przypadku w prawidłowy sposób wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca stosowne wezwania została uznana za doręczoną skarżącemu 23 grudnia 2025 r. Przewidziany prawem termin, do którego skarżący mógł usunąć braki skargi upłynął 30 grudnia 2025 r. (wtorek). Wskazane wezwania pozostały bez odpowiedzi. W konsekwencji zaistniałych okoliczności Sąd stwierdził, że skarga złożona przez skarżącego obarczona była brakiem fiskalnym oraz brakiem formalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.