I SA/Gl 1344/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 lipca 2023 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.240.2023.3.EC.AC UNP: 1995075 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 maja 2023 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.240.2023.2.EC UNP: 1945898; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2023 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.240.2023.3.EC.AC UNP: 1995075 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS, organ) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 8 maja 2023r. nr 0114-KDIP3-1.4011.240.2023.2.EC UNP: 1945898 o pozostawieniu wniosku P. G. (dalej: skarżący, podatnik, wnioskodawca) bez rozpatrzenia. Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 221 § 1 i § 2, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.). Stan sprawy. W dniu 24 lutego 2023 r. wpłynął do organu wniosek podatnika o wydanej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Skarżący we wniosku podał, iż jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego określonego w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2474) oraz nie korzysta ze zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2647 ze zm., dalej: u.p.d.f.). Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której dominującym przedmiotem działalności jest obróbka mechaniczna elementów metalowych (PKD 25.62.Z) Dalej skarżący wskazał, że jego specjalizacją jest produkcja części do przekładni zębatych oraz ślimakowych (dalej: produktów), na indywidualne zamówienie kontrahenta. W ramach działalności gospodarczej poszukuje on nowych rozwiązań, w tym poprzez prowadzenie działalności badawczej i rozwojowej. Wnioskodawca posiada zasoby i wykwalifikowaną kadrę potrzebną do nowoczesnej produkcji elementów przekładni pod konkretne wymagania kontrahenta. Kolejno wnioskodawca przedstawił zakres wskazanej wyżej działalności polegającej na wytwarzaniu produktów oraz harmonogram prac prowadzących do wytworzenia danego przedmiotu zlecenia. Cały proces produkcji nie ma charakteru odtwórczego. Podatnik na podstawie przedłożonej specyfikacji przygotowuje spersonalizowany produkt, dopasowany do indywidualnych potrzeb kontrahenta. Działalność ta nie ma charakteru incydentalnego, lecz zaplanowany i zorganizowany oraz jest prowadzona w sposób ciągły. Wobec tak przedstawionego stanu faktycznego skarżący zadał poniższe pytania: 1. Czy opisana we wniosku działalność wnioskodawcy stanowi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 5a ust. 38 u.p.d.f. a podatnik jest uprawniony do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 26e ust. 1 u.p.d.f. ? 2. Czy opisane przez wnioskodawcę w przedstawionym stanie faktycznym koszty wynagrodzeń pracowników oraz składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu tych należności stanowią koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 26e ust. 2 pkt 1 u.p.d.f., a tym samymi mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania ? 3. Czy ponoszone w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym wydatki na nabycie materiałów i surowców niezbędnych do realizacji projektów stanowią koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 26e ust. 2 pkt 2 u.p.d.f., a tym samym mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania ? 4. Czy odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wykorzystywanych w toku realizacji opisanych projektów B+R mogą stanowić koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 26e ust. 3 u.p.d.f., a tym samym mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania ? Ponieważ organ uznał, iż powyższy wniosek dotknięty jest brakami formalnymi, wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku zadając mu szereg pytań. Pismem z dnia 20 kwietnia 2023 r. skarżący odpowiedział na wezwanie. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2023r. organ na podstawie art. 169 § 4 o.p. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że w piśmie z 20 kwietnia 2023 r. wnioskodawca odniósł się do wszystkich punktów wezwania jednak jego odpowiedzi nie doprecyzowały opisu okoliczności faktycznych sprawy w sposób, który umożliwiałby wydanie interpretacji indywidualnej. W przekonaniu Dyrektora KIS, skarżący udzielając odpowiedzi nie wyjaśnił zaistniałych w sprawie wątpliwości, co do elementów stanu faktycznego, który miałby być podstawą rozstrzygnięcia. Nie odpowiedział bowiem jednoznacznie na pytanie, czy w ramach prowadzonej działalności opisanej we wniosku podejmowane przez skarżącego czynności były/są/będą pracami rozwojowymi. Nie potwierdził tego jednoznacznie, ani jednoznacznie nie zaprzeczył. Co więcej, dokonując uzupełnienia opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego skarżący wyraził swoją subiektywną opinię (o czym świadczy zwrot: "w jego ocenie", a tym samym, zamiast doprecyzować opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, skarżący wyraził własne stanowisko. Organ wskazał, że postępowanie w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest oparte na opisie sytuacji faktycznej przedstawianym przez zainteresowanego, a nie na jego stanowisku w sprawie. Okoliczność prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej stanowi zagadnienie wstępne (podstawę) dla pozostałych wątpliwości przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a w konsekwencji uprawnienia do skorzystania z ulgi B+R, o której mowa w art. 26e ust. 1 u.p.d.f. Dyrektor DIAS podkreślił, że zadane w wezwaniu pytania nie dotyczyły tego czy skarżący prowadzi działalność badawczo-rozwojową, ale czy działalność ta obejmuje prace rozwojowe/badania naukowe. Zaznaczył również, że prawidłowe opisanie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego warunkuje możliwość pełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej (ochronnej) i wyznacza zakres ochrony prawnej związanej z tym rozstrzygnięciem. W postanowieniu zaznaczono, że o ile organ interpretacyjny może dokonać wykładni art. 5a pkt 38 u.p.d.f. poprzez analizę przepisu (odniesienie elementów składowych definicji badawczo-rozwojowej zawartej w art. 5a pkt 38 do przedstawionych okoliczności), to nie może dokonać ustaleń, np. w zakresie przeprowadzenia badań naukowych oraz prac rozwojowych jako elementu składowego definicji działalności badawczo-rozwojowej, bowiem działanie takie wykracza w obowiązki i uprawnienia organów podatkowych, a analiza taka byłaby w istocie możliwa jedynie poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego, do którego organ nie jest uprawniony. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. Zaskarżanemu postanowieniu na zasadzie art. 222 w zw. z art. 239 o.p. skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 o.p. poprzez bezpodstawne przerzucenie ciężaru interpretacyjnego na skarżącego, 2. art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 o.p. poprzez naruszenie zasady praworządności tj. zasady działania organów administracji publicznej na podstawie oraz w granicach prawa oraz niewydanie interpretacji indywidualnej w sprawie pomimo spełnienia wymaganych przesłanek do jej wydania oraz poprzez stosowanie wykładni przepisów konsekwentnie i jednolicie kwestionowanej przez orzecznictwo administracyjne w podobnych sprawach, 3. art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 o.p. poprzez wzywanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego, który wychodzi poza możliwy zakres żądania organu do uzupełniania braku, polegającego na przedstawieniu wykładni prawa, którą w istocie miał dokonać organ, 4. art. 169 § 4 o.p., poprzez wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, pomimo terminowego i prawidłowego uzupełnienia wniosku przez podatnika, w zakresie w jakim to było możliwe. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia. Po rozpatrzeniu zażalenia organ postanowieniem z dnia 17 lipca 2023 r. utrzymał w mocy własne postanowienie. Dyrektor KIS podniósł, że niezbędnym było jednoznaczne doprecyzowanie opisu sprawy tj. wskazanie przez skarżącego w sposób jednoznaczny, czy prowadzi prace rozwojowe, czy też badania naukowe w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 742, dalej: p.s.w.n.). Zdaniem organu skarżący odpowiadając na wezwanie z 13 kwietnia 2023 r. nie udzielił jednoznacznej informacji na zawarte w nim pytania. Odpowiedzi były niekompletne i nie uzupełniły opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprawy. Jak zaznaczono w postanowieniu, podatnik w odpowiedzi na wezwanie organu, wskazał, iż czynności przez niego wykonywane w ramach działalności B+R stanowią w jego ocenie prace rozwojowe. Jak uznał organ, skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu, zaprezentował własne stanowisko lub opinię, tym samym nie składają się one na opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz stanowią wyraz wątpliwości interpretacyjnych podatnika. Dalej przyjęto, że tak sformułowana odpowiedź nie mogą być uznana za niebudzący wątpliwości element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Taki stan/zdarzenie, w świetle obowiązujących przepisów, a to art. 14b § 3 o.p., nie może podlegać ocenie w trybie interpretacji indywidualnej. W postanowieniu wyjaśniono, iż w celu stwierdzenia czy skarżący prowadzi działalność badawczo-rozwojową, należy przeprowadzić analizę przepisów nakierowaną na zidentyfikowanie przejawów działalności badawczo-rozwojową (tj. tych aktywności podatnika, które spełniają definicję wskazaną wart. 5a pkt 38 u.p.d.f. Dlatego też niezbędnym było jednoznaczne doprecyzowanie opisu sprawy w spornej materii, czyli wskazanie przez podatnika w sposób jednoznaczny, czy prowadzi on prace rozwojowe, czy też badania naukowe w rozumieniu p.s.w.n. Jak podniesiono, cechy te są kluczowe w celu dokonania interpretacji art. 5a pkt 38 u.p.d.f. W konsekwencji Dyrektor KIS stwierdził, że brak uzupełnienia wniosku w koniecznym zakresie uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł na powyższe postanowienie Dyrektora KIS skargę do tut. Sądu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono obrazę przepisów prawa: a. art. art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 o.p. poprzez bezpodstawne przerzucenie ciężaru interpretacyjnego na skarżącego; b. art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 o.p. poprzez naruszenie zasady praworządności tj. zasady działania organów administracji publicznej na podstawie oraz w granicach prawa oraz niewydanie interpretacji indywidualnej w sprawie pomimo spełnienia wymaganych przesłanek do jej wydania oraz poprzez stosowanie wykładni przepisów konsekwentnie i jednolicie kwestionowanej przez orzecznictwo administracyjne w podobnych sprawach, co skutkowało odmową wydania interpretacji indywidulanej mimo spełnienia przez skarżącego wymaganych przesłanek wydania interpretacji, a poprzez to naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. c. art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 o.p. poprzez wzywanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego, który wychodzi poza możliwy zakres żądania organu do uzupełniania braku, polegającego na przedstawieniu wykładni prawa, którą w istocie miał dokonać organ; d. art. 169 § 4 o.p., poprzez wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, pomimo terminowego i prawidłowego uzupełnienia wniosku przez skarżącego, w zakresie w jakim to było możliwe. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora KIS celem wydania interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie pełnomocnika skarżącego organ dokonał błędnej wykładni przepisów dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych. Organ na wstępie zaskarżonego postanowienia przestawia ogólne zasady wydawania interpretacji indywidualnych, m.in wskazując na obowiązek wnioskodawcy do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Zdaniem podatnika, organ błędnie uznał, iż zakwalifikowanie działalności gospodarczej objętej wnioskiem do działalności rozwojowej o której mowa o w ustawie p.s.w.n., leży po stronie wnioskodawcy i stanowi element "stanu faktycznego przedstawionego w sposób wyczerpujący". Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że przepisy podatkowe nie stanowią odosobnionej gałęzi prawa, w której każde wyrażenie ustawowe posiada osobną, podatkową, definicję. Normalnym, naturalnym, a wręcz pożądanym jest to, aby organ dokonując wykładni prawa podatkowego dokonywał jej w systemie prawnym, a nie w oderwaniu od niego, zachowując jednocześnie różnice jakie wynikają z ustaw podatkowych. W związku z tym, mimo, że pojęcie prac rozwojowych zostało zdefiniowane w p.s.w.n., która to ustawa nie jest ustawą podatkową, to przy dokonywaniu wykładni pojęcia prac badawczo-rozwojowych znajdującego się w art. 5a ust. 38 u.p.d.f. organ zobowiązany jest sięgnąć do przywołanej wyżej ustawy, celem prawidłowego zinterpretowania prawa podatkowego. Skarżący poparł swoje stanowisko orzecznictwem sądów administracyjnych i uznał, iż stanowisko w nich wyrażone wydaje się być ugruntowane. Pełnomocnik skarżącego podkreślił również, że aktualna pozostaje cała argumentacja przywołana w zażaleniu na postanowienie organu I instancji i bogate orzecznictwo tam przytoczone oraz wskazał na całkowitą niezasadność odmowy wydania przez Dyrektora KIS interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora KIS utrzymujące w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji, pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Tym rozstrzygnięciem organ odmówił merytorycznego załatwienia wniosku złożonego przez skarżącego, powołując się na to, że podatnik nie odpowiedział jednoznacznie na pytanie, czy w ramach prowadzonej działalności podejmowane przez skarżącego czynności były/są/będą pracami rozwojowymi. Podkreślono, że podatnik nie potwierdził tego jednoznacznie, ani jednoznacznie nie zaprzeczył. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji Sąd uznał, że zawierają one wady, powodujące konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawowym zagadnieniem determinującym rozstrzygnięcie, była kwestia, czy zakres żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez Dyrektora KIS prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez podatnika, wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania. Zgodnie z art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c o.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h o.p., ma zastosowania art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 o.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednak organ działając w trybie art. 169 § 1 o.p. nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca powinien uzupełnić, organ interpretacyjny winien wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu interpretacyjnego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku organ zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa podatkowego na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny dotyczącej prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 o.p. i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 o.p., pozostawia się bez rozpatrzenia. Dla skarżącego istotne było czy wykonywana przez niego działalność, szczegółowo opisana we wniosku o wydanie interpretacji wyczerpuje definicję prac rozwojowych w rozumieniu art. 4 ust. 3 p.s.w.n. i tym samym czy jest on uprawniony do skorzystania z ulgi badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 26e ust. 1 u.p.d.f. Kolejne pytania są konsekwencją odpowiedzi na pytanie pierwsze. Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji opisał dokładnie, na czym jego działalność polega, identyfikując ją przez pryzmat faktycznie podejmowanych działań i czynności w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej. Z pism wnioskodawcy, tj. wniosku o wydanie interpretacji oraz pisma nadesłanego na wezwanie organu, jednoznacznie wynika, że skarżący oczekiwał oceny prawnej, czy prowadzona przez niego działalność wyczerpuje znamiona definicji prac rozwojowych, o których mowa w art. 4 p.s.w.n. Istotą wątpliwości wnioskodawcy była kwestia, czy opisana we wniosku produkcja części do przekładni zębatych oraz ślimakowych na indywidualne zamówienie kontrahenta jest tworzona przez niego w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.f. Skarżący wyjaśnił, iż po otrzymaniu zamówienia w oparciu o dokonane we własnym zakresie obliczenia i pomiary, tworzy własną dokumentację wewnętrzną, a następnie po pozytywnych opiniach, przystępuje do stworzenia projektu. Zaznaczono, iż indywidualny charakter produktów tworzonych na zamówienie, powoduje, że stanowią one towar unikalny, pasujący jedynie do danego zastosowania. W tworzeniu projektu wykorzystywana jest maszyna pomiarowa 3D oraz liczne narzędzia pomiarowe w celu jak najlepszego spełnienia wymagań kontrahentów. Następnie, po otrzymaniu finalnej wersji projektu, zespół programistów i konstruktorów przygotowuje kartę rozdzielczą na podstawie której operatorzy obrabiarek wykonują przedmiot zlecenia. Organ wezwał podatnika m. in. do udzielenie odpowiedzi na pytanie czy w ramach prowadzonej przez niego działalności opisanej we wniosku, podejmowane czynności dla każdego z projektów były/są/będą pracami rozwojowymi. Skarżący w odpowiedzi wskazał, iż w jego ocenie wykonywane przez niego czynności stanowią w jego ocenie prace rozwojowe. Dyrektor KIS uznał, że podatnik nie odpowiedział jednoznacznie na zadane pytanie, przyjmując, iż organ nie może dokonywać ustaleń w zakresie prowadzenia badań naukowych oraz prac rozwojowych jako elementu składowego definicji działalności badawczo-rozwojowej. Sąd stwierdza, iż w realiach rozpoznanej sprawy, powyższe stanowisko organu, stanowi ewidentne przerzucenie na skarżącego rozstrzygnięcia kwestii, której oceny wprost domagał się w swoim pytaniu. Innymi słowy, wniosek skarżącego zmierzał do uzyskania oceny, czy szczegółowo opisana przezeń działalność, spełniać będzie przesłanki do zakwalifikowania jej do działalności badawczo-rozwojowej, co determinuje skutki prawne na gruncie prawa podatkowego w postaci sposobu dokonywania rozliczeń podatkowych. W konsekwencji pogląd organu, iż skierowane do skarżącego wezwanie do uzupełnienia wniosku, służyło wyjaśnieniu okoliczności opisywanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Wbrew stanowisku Dyrektora KIS, organ w istocie wymagał od skarżącego oceny prawnej, tj. wypowiedzi wykraczającej poza określenie "okoliczności", tj. poza opis stanu faktycznego. Skarżący dostarczył organowi "wiedzy" w postaci opisu czynności, które wykonuje on w ramach wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, wystarczającej do zakwalifikowania działalności, a organ oprócz charakterystyki działalności i faktów nie mógł wymagać od podatnika wywiedzenia ostatecznej konkluzji w postaci sformułowania oceny, czy jego działalność należy zakwalifikować, jako prace rozwojowe. Wbrew argumentacji zaprezentowanej w rozstrzygnięciu zaskarżonego postanowienia, organ przerzucił ciężar sformułowania oceny prawnej na skarżącego, gdyż błędnie przyjęto, że warunkiem koniecznym dla skorzystania z przedmiotowej preferencji jest objęcie stanem faktycznym twierdzenia, iż działalność prowadzona przez podatnika obejmuje prace rozwojowe/badania naukowe. W konsekwencji wadliwe jest stanowisko organu, iż Dyrektor KIS nie posiadał jasnego i precyzyjnego opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i nie mógł ocenić, czy działalność podatnika jest działalnością badawczą-rozwojową. W ocenie Sądu skarżący w sposób szczegółowy i kompleksowy opisał stan faktyczny sprawy, a odpowiedź na wezwanie była wyczerpująca i odnosiła się rzeczowo do zadanych przez organ pytań. Wobec powyższego, zasadne było żądanie wnioskodawcy udzielenia interpretacji przepisów prawa podatkowego, w tym sformułowania oceny czy prowadzona przez niego działalność może zostać uznana za działalność badawczo-rozwojową, skoro ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.f., tj. ustawy podatkowej, pojęciem działalności badawczo-rozwojowej, a w art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktach 39 i 40, odwołał się do jej rozumienia w kontekście p.s.w.n. Kluczowa z punktu widzenia skutków podatkowych była zatem ocena charakteru działalności prowadzonej przez wnioskodawcę w świetle i tej ustawy. Ze względu na bezpośrednie odwołanie się do tej ostatniej w treści u.p.d.f. i wyraźne wskazanie, że pojęcie to należy rozumieć w konkretny sposób, tj. przedstawiony w p.s.w.n., przedmiotowe regulacje stają się elementem systemu prawa podatkowego. Nie może ulegać wątpliwości, że powinny być one rozpatrywane przez organ w kontekście oceny prowadzenia przez wnioskodawcę działalności badawczo-rozwojowej, skoro ocena w tym zakresie jest elementem hipotezy normy prawa podatkowego i zakres wniosku do tego wprost nawiązuje. W tym miejscu należy odwołać się do ugruntowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych tezy, przedstawionej, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2020 r., II FSK 2201/18, według której interpretacja może odnosić się nie tylko do aktów, których kategorie zostały wymienione wprost w definicji zawartej w art. 3 pkt 2 o.p., lecz także dotyczy to takich sytuacji, w których brak odniesienia do innych przepisów (wciąż w ramach interpretacji przepisów prawa podatkowego) mogłoby powodować, że nie zostanie zrealizowany cel tej instytucji. Często więc interpretacja indywidualna będzie się odnosiła do innych dziedzin, ale tylko wtedy, gdy odniesienia takie mają charakter pomocniczy, służący właściwej interpretacji przepisów podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Obowiązkiem organu nie jest wówczas dokonanie interpretacji przepisów - tak jak w rozpoznawanej sprawie (p.s.w.n.) - lecz jedynie ocena, jakie skutki wykładnia przepisów tej ustawy będzie miała dla możliwości skorzystania przez skarżącego z tzw. ulgi IP Box, a w rezultacie - określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że zarówno w opisie stanu faktycznego, jak i w pytaniu, czy też w stanowisku wnioskodawcy mogą pojawić się wątpliwości dotyczące innych dziedzin prawa niż prawo podatkowe, ale zawsze sednem sprawy powinno być ustalenie prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Mając to na względzie nie można zgodzić się organem interpretacyjnym, że w zaistniałej sytuacji, skoro informacja odnośnie do prowadzenia działalności obejmującej badania naukowe lub prace rozwojowe oparta jest na definicji działalności badawczo-rozwojowej, określonej w innej, niepodatkowej ustawie, to stwierdzenie prowadzenia takiej działalności ma dostarczyć organowi wnioskodawca jako element opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czego w istocie oczekiwałby organ. Zdaniem Sądu, nie jest to prosta informacja stanowiąca element stanu faktycznego, lecz kwalifikacja prawna. Nie ma zaś racji organ, że sama kwalifikacja opisanych czynności jako badań naukowych czy prac rozwojowych jest obowiązkiem wnioskodawcy, a nie organu. Zaznaczyć trzeba, że ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, jak to miało miejsce w omawianym przypadku, aby to sam skarżący przesądził rzeczoną kwestię, o którą przecież wprost pytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny owej działalności w kontekście definicji zawartej w prawie podatkowym. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, jeśli we wniosku podatnik nie przedstawi by wystarczających danych do sformułowania oceny. Skoro zaś skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, uzupełniając szczegółowo swój wniosek na żądanie organu interpretacyjnego, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną wątpliwość przez wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu, aby organ mógł wydać interpretację indywidulną we wniosku musi być przedstawiony wyczerpująco stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz własne stanowisko wnioskodawcy. W tym zakresie skarżący spełnił warunki formułowane w przepisach o.p. w stosunku do wniosku. Uchylając się od wydania interpretacji indywidualnej przez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, organ interpretacyjny naruszył art. 14b § 3 o.p. Wniosek, co do zasady w sposób wyczerpujący opisywał stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia, w konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g o.p. w zw. z art. 169 § 4 o.p. W dalszym postępowaniu konieczne będzie uznanie, że nie zachodzą te przeszkody do wydania interpretacji, jakie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu. W przekonaniu Sądu, organ interpretacyjny winien więc zająć stanowisko w tej sprawie, a nie oczekiwać, aby podatnik sam ustosunkował się do przedmiotowego zagadnienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, podobnie jak postanowienie je poprzedzające, zostało wydane z naruszeniem prawa, tj. art. 14b § 3 o.p., art. 14g o.p. i art. 14h o.p. w zw. z art. 169 § 4 o.p. W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, na którą składają się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w wysokości 480 zł, określone w § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.