I SA/Gl 1352/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 25 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 lipca 2006 r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę; Pismem z dnia [...] 2006 r. E. S. złożyła skargę na działanie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C., który postanowieniami z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...] r. Nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] dokonał zaliczenia zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. wykazanej w rozliczeniu PIT-37 w wysokości [...] zł, za 2004 r. wykazanej w PIT-37 w wysokości [...] zł i za 2005 r., wykazanej w PIT-37 w wysokości [...] zł na poczet zaległości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu uzyskanego z tytułu sprzedaży własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w kwocie [...] zł. W piśmie z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu skargi E. S. z dnia [...] 2006 r. stwierdził, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło zarzutów podniesionych przez skarżącą. W dniu [...] 2006 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynęła, za pośrednictwem [...] Urzędu Skarbowego w C., skarga E. S. na powyższe pismo z wnioskiem o skierowanie jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach celem umorzenia wobec podatniczki "podatku skarbowego na kwotę [...] zł i zwrócenia VAT z PIT-37 za rok 2003, 2004 i 2005". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., wskazując, że na rozstrzygnięcie skargi wniesionej w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 powołanej ustawy kognicja sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec powyższego stwierdzić należy, że "Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym (powyżej) przepisie. W szczególności nie jest on władny do rozpoznawania skarg w potocznym tego słowa znaczeniu na sposób funkcjonowania organów administracji publicznej. Skargi te są rozpatrywane w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do skarg i wniosków (dział VIII) i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt OSK 642/04, LEX 160611). Zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w K. zostało wydane na skutek skargi wniesionej przez stronę w oparciu o przepisy działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dotyczącego skarg i wniosków. Wobec powyższego skargę inicjującą postanowienie sądowe w niniejszej sprawie uznać należy za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne. (postanowienie o odrzuceniu skargi może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym), a zatem należało orzec, jak w sentencji postanowienia.