I SA/Gl 1353/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, , , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B. D. (dalej: "skarżący") na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: "organ odwoławczy"). W motywach swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej: "O.p."). Przesyłka ta była bowiem po raz pierwszy awizowana w dniu 11 września 2015 r., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne awizowanie tej przesyłki miało miejsce w dniu 21 września 2015 r. Przesyłka odebrana została przez adresata w dniu 28 września 2015 r. Skargę wniesiono w dniu 28 października 2015 r., jednak z uwagi na fakt, że doręczenie decyzji, zgodnie z regułą zawartą w art. 150 O.p. nastąpiło w dniu 25 września 2015 r., trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął bezskutecznie z dniem 26 października 2015 r. Odpis postanowienia z dnia 29 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi doręczony został skarżącemu w dniu 22 lutego 2016 r. W piśmie nadanym bezpośrednio do Sądu w dniu 27 lutego 2016 r. (datowanym na "28 października 2015 r.") i zatytułowanym "Zażalenie na odrzucenie przyjęcia skargi", skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący stwierdził, że nie kwestionuje ustaleń Sądu co do terminów doręczenia przesyłek, gdyż zasady ich doręczania są mu wiadome. Poinformował przy tym, że cierpi na zaburzenia afektywne, braki koncentracji, które stały się przyczyną błędnego utrwalenia sobie ostatecznej daty złożenia skargi. Do pisma załączył zaświadczenie lekarskie, wskazujące na trudności z podejmowaniem czynności życiowych i aktywności społecznych. Powyższe pismo skarżącego uznane zostało, z uwagi na jego treść, za wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Warunkiem merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. Należy też wskazać, że zgodnie z art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W rozpatrywanym przypadku przyjąć po pierwsze należy, iż przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała najpóźniej z dniem powzięcia przez skarżącego wiadomości o odrzuceniu przez Sąd skargi (data doręczenia skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. 22 lutego 2016 r.). Wniosek złożony został zatem w terminie, bo w dniu 27 lutego 2016 r. (data nadania). Drugą kwestię, która wymagała rozważenia przed merytorycznym rozpoznaniem wniosku skarżącego o przywrócenie terminu stanowi dochowanie trybu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który, zgodnie z art. 87 § 3 p.p.s.a. co do zasady powinien być wniesiony za pośrednictwem organu. W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył taki wniosek z pominięciem organu, gdyż nadał go bezpośrednio do Sądu. Zaznaczyć w tym miejscu jednak należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie, w sytuacji, w której skarga złożona została z uchybieniem terminu, a strona - nieświadoma tego uchybienia - nie wystąpiła, wraz ze złożeniem skargi, z wnioskiem o przywrócenie terminu, o zaistniałym uchybieniu dowiaduje się ona dopiero na późniejszym etapie postępowania, w momencie otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. Przyjąć zatem należy, że w takim przypadku - gdy skarga znajduje się już w sądzie, wraz z aktami sprawy przekazanymi przez organ - niecelowym byłoby składanie wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu i w pełni dopuszczalne jest przyjęcie do rozpoznania wniosku złożonego bezpośrednio do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1343/10, LEX nr 743819). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszym postępowaniu, gdyż o uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżący dowiedział się dopiero z postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Mając na względzie powyższe, Sąd dokonał merytorycznej oceny wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tych ramach Sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Opisane przez skarżącego okoliczności faktyczne wskazują bowiem na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W szczególności stwierdzić należy, iż skarżący zachowywał w sprawie należytą staranność, w tym zastosował się do pouczenia zawartego w decyzji co do trybu jej zaskarżenia. Można uznać zatem, że skarżący złożył skargę w błędnym, aczkolwiek usprawiedliwionym przeświadczeniu, że czyni to w zakreślonym terminie. Co więcej, nawet gdyby przyjąć, że znając zasady doręczania przesyłek skarżący popełnił błąd w określeniu ostatecznej daty wniesienia skargi, to biorąc pod uwagę argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu, dotyczące stanu zdrowia, przywrócenie terminu skarżącemu uznać należałoby za zasadne. Mając to na względzie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.