I SA/Gl 1354/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia pozostawić wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na wskazane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] A.S. w piśmie z dnia 17 stycznia 2011 r. zwróciła się o "zwolnienie z wniesienia żądanego wpisu". Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, pismem z dnia 23 lutego 2011 r. skierowano do pełnomocnika skarżącej wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłany zostały urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawczyni w dniu 2 marca 2011 r., zaś w dniu 9 marca 2011 r. (data nadania) pełnomocnik strony skarżącej złożył "oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania". Zarządzeniem z dnia 15 marca 2011 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Doręczenie powyższego zarządzenia nastąpiło z dniem 23 marca 2011 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy. W ustawowym terminie (t.j. w dniu 30 marca 2011 r.) pełnomocnik skarżącej złożył sprzeciw na zarządzenie referendarza zarzucając mu naruszenie prawa poprzez brak uwzględnienia złożonego wniosku. Jednocześnie wskazał, że "formularz nie może mieć znaczenia bo oba są dopuszczalne w polskim systemie prawnym i z informacji zawartych w obu wynika taka sama konkluzja". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 252 § 2 powołanej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Zgodnie z § 2 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia. Stosownie natomiast do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie, pełnomocnik skarżącej pomimo wezwania, wraz z którym przesłano mu do wypełnienia formularz "PPF", złożył "oświadczenie", które stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 27, poz. 199 ze zm.) i jest stosowane w postępowaniu w sprawach cywilnych na podstawie art. 102 ust. 1 i art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.). Również wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza pełnomocnik skarżącej nie nadesłał urzędowego formularza PPF stosowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W konsekwencji wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.