I SA/Gl 1354/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. W piśmie datowanym na 20 września 2016 r. a wniesionym w dniu 21 września 2016 r. E. G. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia [...] nr [...], która została wydana z upoważnienia Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w L, a dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania dochodu z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości. W odpowiedzi organ zażądał odrzucenia skargi. Podniósł, że skarżący naruszył art. 52 § 3, art. 53 § 1 i art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., gdyż: 1) przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa; 2) skargę wniósł po terminie; 3) do skargi nie załączył jej odpisu. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 27 października 2016 r. wezwano skarżącego do wykazania w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Opisane wezwanie sądowe doręczono skarżącemu w dniu 21 listopada 2016 r. Skarżący jak dotąd nie udzielił na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że przed jej wniesieniem skarżący nie złożył wspomnianego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od odnotowania, że w myśl art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a) p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (w tym: wspomniane interpretacje indywidualne), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, przy czym należy to uczynić w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi na interpretację indywidualną powinno zostać poprzedzone pisemnym wezwaniem organu, który interpretację wydał, do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że takiego wezwania skarżący nie wystosował. W rezultacie stwierdzić należało, że jego skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 3 p.p.s.a., co musiało skutkować jej odrzuceniem. Stąd jedynie dodania wymaga, że ponieważ opisane uchybienie nie zostało wskazane przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Nie było natomiast podstaw do odrzucenia skargi z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia. W tym kontekście dostrzec należy, że jakkolwiek zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, to jednak w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 (a więc także w sytuacji zaskarżania interpretacji indywidualnych), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wskazanego wezwania. W niniejszej sprawie skarżący nie mógł więc naruszyć art. 53 § 1 p.p.s.a., który nie ma zastosowania do zaskarżania interpretacji indywidualnych. Nie naruszył również art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż nie zaistniały zdarzenia, z którymi przepis ten wiąże początek biegu terminu do wniesienia skargi. Nie mógł zatem uchybić terminowi do wniesienia skargi, gdyż termin ten nawet nie rozpoczął biegu. W konsekwencji wniesiona przezeń skarga nie mogła zostać odrzucona jako spóźniona. Na aprobatę nie zasługiwał również wywód organu zmierzający do wykazania, że skarga powinna zostać odrzucona wskutek naruszenia art. 47 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem do pisma strony (a zatem także do skargi) należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Regulacja ta jednoznacznie wskazuje, że załączenie niezbędnej liczby odpisów pisma ma służyć określonemu celowi. Jest nim umożliwienie pozostałym stronom zapoznania się z treścią pisma w oparciu o doręczony im jego odpis. Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, ma status strony postępowania sądowoadministracyjnego (art. 32 p.p.s.a.). Oznacza to, że – co do zasady – do pisma powinien zostać załączony odpis pisma także dla niego. Zważywszy jednak na to, że w myśl art. 54 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem tego organu (§ 1), a następnie organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (§ 2), uznać należy, że (w odniesieniu do skarg wnoszonych z zachowaniem tego trybu) zrealizowanie celu w postaci umożliwienia organowi zapoznania się z treścią skargi następuje przez sam fakt jej wniesienia nawet wówczas, gdy skarga ta zostanie złożona w jednym egzemplarzu. Domaganie się w takiej sytuacji, by skarżący złożył odpis skargi dla organu, który z treścią skargi już się zapoznał i udzielił na nią odpowiedzi wydaje się zatem niecelowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 790/16 i orzeczenia tam powołane; dostęp: https://cbois.nsa.gov.pl). Poza tym podkreślenia wymaga, że jeżeli wniesiona skarga nie spełnia wymogu z art. 47 § 1 p.p.s.a., to okoliczność ta nie stanowi przesłanki odrzucenia skargi, lecz podstawę do wystosowania wezwania do uzupełnienia tego jej braku formalnego. Dopiero niewykonanie takiego wezwania skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie jest zatem dopuszczalne odrzucenie skargi z powodu niespełnienia przez nią wymogów formalnych bez uprzedniego wezwania do ich uzupełnienia. Jakkolwiek zatem wskazanie przez organ w odpowiedzi na skargę, w ilu egzemplarzach skarga została wniesiona, ma walor informacyjny, to jednak domaganie się odrzucenia skargi z uwagi na naruszenie art. 47 § 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Konkludując, skarga wniesiona w niniejszej sprawie istotnie podlega odrzuceniu, niemniej jednak powodem tej kwalifikacji jest wyłącznie fakt, iż – przed jej złożeniem – skarżący nie wystąpił do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czym dopuścił się naruszenia art. 52 § 3 p.p.s.a. To właśnie z tej przyczyny wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.