I SA/Gl 1357/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Sędzia NSA Przemysław Dumana (sprawozdawca), Asesor WSA Teresa Randak, Protokolant Anna Halabowska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) oraz § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 roku w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. z 2004 roku, nr 97, poz. 966 z późniejszymi zmianami), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] roku, nr [...], którym organ ten odmówił A. P. wydania zaświadczenia potwierdzającego zwolnienie z podatku akcyzowego samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...]. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Celnej w K. w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg zdarzeń. W tych ramach wskazał, iż dnia [...] 2005 roku A. P. złożył w Urzędzie Celnym w K. wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zwolnienie z podatku akcyzowego samochodu osobowego marki [...] ,który nabył wewnątrzwspólnotowo w N., wracając z misji obserwatorów ONZ w G.. Do powyższego wniosku dołączył następujące dokumenty : - książeczkę wozu (fahrzeugbrief nr [...]), - deklarację AKC-U z dnia [...] roku, - zaświadczenie Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w G. z dnia [...] roku o pełnieniu misji obserwatorów ONZ w G., - zaświadczenie Konsula RP w T. z dnia [...] roku potwierdzające okres zamieszkiwania w G., - paszport dyplomatyczny nr [...], - fakturę z dnia [...] roku, nr [...], - dokument identyfikacyjny pojazdu wydany w dniu [...] roku przez polskiego diagnostę, - dokument "Abmeldebescheinigung". Naczelnik Urzędu Celnego w K., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wspomnianym wyżej postanowieniem z dnia [...] roku odmówił A. P. wydania zaświadczenia o zwolnieniu przedmiotowego samochodu z podatku akcyzowego. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż podatnik nie spełnił warunków pozwalających na zwolnienie zakupionego samochodu od akcyzy, gdyż przebywał on na terenie G. (terytorium państwa trzeciego) w okresie od [...] 2004 roku do [...] 2005 roku, a w/w pojazd nabył w N. (terytorium państwa członkowskiego) wracając z misji obserwatorów ONZ w G. i samochód ten nie służył mu do osobistego użytku w miejscu poprzedniego pobytu (G.). Odwołując się od tego postanowienia A. P. wniósł o wydanie mu zaświadczenia o zwolnieniu z akcyzy przeznaczonego do osobistego użytku samochodu marki [...] .W uzasadnieniu zażalenia podkreślił, iż w strefie pełnienia przez niego służby poruszanie się prywatnym samochodem było zabronione, niemożliwa była również rejestracja prywatnych środków transportowych. Tymczasem zaskarżone postanowienie "całkowicie pomija ten fakt (...), a jest on kluczowym dla wydania zaświadczenia o zwolnieniu z akcyzy w świetle obowiązujących przepisów". Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Dyrektor Izby Celnej w K. w pierwszej kolejności przywołał treść § 30 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 roku w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. nr 97, poz. 966 z późniejszymi zmianami), który stanowi iż zwalnia się od akcyzy przywóz samochodów osobowych z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa trzeciego, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki : 1) samochód osobowy jest przeznaczony do użytku osobistego tej osoby; 2) samochód osobowy służył do użytku osobistego tej osoby w miejscu poprzedniego jej pobytu w państwie trzecim przez okres co najmniej 6 miesięcy przed zmianą miejsca pobytu; 3) osoba ta przedstawi właściwemu naczelnikowi urzędu celnego dowód potwierdzający spełnienie warunku, o którym mowa w pkt 2; 4) osoba ta przebywała poza terytorium Wspólnoty Europejskiej przez okres co najmniej 12 kolejnych miesięcy poprzedzających zmianę miejsca pobytu; 5) samochód nie zostanie sprzedany, wynajęty, wypożyczony lub odstąpiony przez okres 12 miesięcy od dnia jego przywozu na terytorium kraju. Warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie stosuje się do członków służby zagranicznej i żołnierzy zawodowych skierowanych lub wyznaczonych do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju, jeżeli przedstawią dokumenty potwierdzające zatrudnienie w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej lub oddelegowanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju, w przypadku gdy nie istnieje możliwość zarejestrowania w kraju samochodów używanych przez te podmioty w państwach, z których powracają (§ 30 ust. 2). W przypadku przywozu z terytorium państwa trzeciego, samochód osobowy jest zwolniony od akcyzy, jeżeli został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia osiedlenia się osoby fizycznej na terytorium kraju (§ 30 ust. 3). Następnie wskazał, iż z wykładni językowej powołanego wyżej przepisu wynika, że możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku akcyzowego przywozu samochodu osobowego sprowadzonego przez osobę fizyczną, przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa trzeciego istnieje wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie warunki wymienione enumeratywnie w § 30 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Natomiast w przypadku gdy podmiot w kraju pobytu użytkował samochód, który ze względów technicznych nie może być zarejestrowany w kraju i posiada dokumenty potwierdzające zatrudnienie lub oddelegowanie, to wówczas warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się. W konkluzji tej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że zwolnienie od podatku akcyzowego przywozu samochodu osobowego dotyczy sytuacji kiedy osoba fizyczna przybywa lub powraca z terytorium państwa trzeciego i samochód jest również przywożony z terytorium tego państwa. Ponadto osoby ubiegające się o wydanie zaświadczenia o zwolnieniu z akcyzy winny użytkować samochód w państwach, z których powracają. Następnie Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że A. P. nie użytkował żadnego samochodu na terenie kraju czasowego pobytu (G.), ponieważ poruszanie się pojazdem prywatnym jest tam zabronione prawem, nie jest również możliwa w tym kraju rejestracja prywatnych środków transportu. Strona dokonała zakupu samochodu osobowego na terenie N. w drodze powrotnej z terytorium państwa trzeciego (G.). Zatem przedmiotowy samochód nie służył A. P. do użytku osobistego w miejscu jego pobytu w G.. Natomiast zwolnienie z akcyzy, o którym mowa w § 30 powołanego wyżej rozporządzenia, dotyczy przywozu samochodu osobowego z terytorium państwa trzeciego, a nie przywozu samochodu osobowego zakupionego na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej (nabycie wewnątrzwspólnotowe). Wskazał również, iż strona nie spełnia także warunków kwalifikujących do zwolnienia z akcyzy od nabycia wewnątrzwspólnotowego (§ 28 rozporządzenia). W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik A. P. domagał się uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K.. W podstawie prawnej skargi pełnomocnik zarzucił naruszenie § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 roku w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. z 2004 roku, nr 97, poz. 966 z późniejszymi zmianami). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przywołał treść § 30 powołanego wyżej rozporządzenia. Następnie wskazał, iż w sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego nie jest wymagane łączne spełnienie pięciu przesłanek (warunków) określonych w § 30 pkt 1 rozporządzenia. Strona skarżąca wykazała bowiem, iż z kraju z którego powróciła (G.) nie istniała możliwość zarejestrowania samochodu osobowego. Wobec powyższego – zdaniem pełnomocnika – skarżący nie powinien zapłacić podatku akcyzowego od przywiezionego samochodu osobowego marki [...]. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości wcześniejsze stanowisko organów celnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy w punkcie wyjścia przywołać treść § 30 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 roku w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. nr 97, poz. 966 z późniejszymi zmianami), który stanowi, iż zwalnia się od akcyzy przywóz samochodów osobowych z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa trzeciego, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki : 1) samochód osobowy jest przeznaczony do użytku osobistego tej osoby; 2) samochód osobowy służył do użytku osobistego tej osoby w miejscu poprzedniego jej pobytu w państwie trzecim przez okres co najmniej 6 miesięcy przed zmianą miejsca pobytu; 3) osoba ta przedstawi właściwemu naczelnikowi urzędu celnego dowód potwierdzający spełnienie warunku, o którym mowa w pkt 2; 4) osoba ta przebywała poza terytorium Wspólnoty Europejskiej przez okres co najmniej 12 kolejnych miesięcy poprzedzających zmianę miejsca pobytu; 5) samochód nie zostanie sprzedany, wynajęty, wypożyczony lub odstąpiony przez okres 12 miesięcy od dnia jego przywozu na terytorium kraju. Warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie stosuje się do członków służby zagranicznej i żołnierzy zawodowych skierowanych lub wyznaczonych do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju, jeżeli przedstawią dokumenty potwierdzające zatrudnienie w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej lub oddelegowanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju, w przypadku gdy nie istnieje możliwość zarejestrowania w kraju samochodów używanych przez te podmioty w państwach, z których powracają (§ 30 ust. 2). W przypadku przywozu z terytorium państwa trzeciego, samochód osobowy jest zwolniony od akcyzy, jeżeli został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia osiedlenia się osoby fizycznej na terytorium kraju (§ 30 ust. 3). Brzmienie powołanego wyżej przepisu nie budzi żadnych wątpliwości, że zwolnienie od akcyzy przywozu samochodów osobowych z terytorium państwa trzeciego przez osoby fizyczne, przybywające na terytorium kraju na pobyt stały lub powracające z czasowego pobytu z terytorium państwa trzeciego uzależnione zostało od spełnienia łącznie wszystkich enumeratywnie wymienionych warunków przewidzianych w § 30 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Podkreślenia wymaga więc, iż niezależnie od spełnienia łącznie wszystkich wyżej wymienionych warunków (pkt 1 do 5) zwolnienie z akcyzy dotyczy wyłącznie przywozu samochodu osobowego z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną, która przybywa lub powraca z tego terytorium. Ponadto z treści § 30 ust 2 powołanego wyżej rozporządzenia jednoznacznie wynika, że osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia o zwolnieniu z akcyzy winna używać przywieziony samochód w państwie, z którego powraca (t.j. przedmiotowej sprawie w G.). W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż A. P. od [...] 2004 roku do [...] 2005 roku pełnił służbę wojskową w misji obserwatorów ONZ w G.. W kraju tym skarżący nie posiadał żadnego samochodu osobowego przeznaczonego do jego osobistego użytku. Dopiero w drodze powrotnej z terytorium kraju trzeciego (G.) nabył on na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej (N.) samochód osobowy [...]. Odnosząc więc dotychczasowe spostrzeżenia do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podzielić trzeba – zdaniem Sądu – stanowisko organów celnych, iż w świetle regulacji zawartej w § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 roku w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. nr 97, poz. 966 z późniejszymi zmianami) brak było podstaw do wydania A. P. zaświadczenia o zwolnieniu z akcyzy samochodu osobowego marki [...]. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonego postanowienia z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy celne nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również, że organy te nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i stwierdził jego zgodność z przepisami prawa. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.