I SA/Gl 1359/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2022 r. sprawy ze skargi S. C. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.) w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2006 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689, dalej: ustawa abonamentowa), po rozpatrzeniu zażalenia S.C. (dalej: zobowiązany, skarżący), utrzymał w mocy postanowienie z [...] nr [...], wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w którym oddalono zarzuty: nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Powyższe postanowienie wierzyciela zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor COF w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązanego przekazał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. tytuł wykonawczy nr [...] z [...], obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do czerwca 2020 r. Zobowiązany, reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z 17 stycznia 2021 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzuty: nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Postanowieniem z [...] wierzyciel oddalił zarzuty. Jako dowód w sprawie wierzyciel przekazał zobowiązanemu duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z [...], kserokopię upomnienia [...] z [...] oraz dokument elektroniczny wygenerowany w dniu 30 kwietnia 2021 r. z systemu Poczty Polskiej. Zażalenie na postanowienie wierzyciela z [...] złożył pełnomocnik zobowiązanego i zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej poprzez niesłuszne oddalenie zarzutów zobowiązanego. Pełnomocnik podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku ponownie wskazując, iż zobowiązany pod adresem: R. ul. [...] nie zamieszkuje od 2000 r. Od 2004 r. pod tym adresem znajduje się [...], która opłaca abonament radiowy i nigdy nie posiadała odbiornika telewizyjnego. Powołał się na prowadzoną z Pocztą Polską S.A. korespondencję w 2012 i 2013 r., ponownie zakwestionował doręczenie upomnienia. Wskazał także, że wierzyciel w tytule wykonawczym w sposób błędny dokonał jego wypełnienia, tj. podał błędny adres zobowiązanego, pod którym on już nie zamieszkuje. Rozpoznając ponownie sprawę, Dyrektor COF wyjaśnił, że obowiązek wnoszenia opłaty abonamentowej rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania, lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wierzyciel podniósł, że zobowiązany nie kwestionuje faktu dokonania rejestracji odbiornika, a jedynie stwierdza, że od 2000 r. nie zamieszkuje pod adresem: R. ul. [...]. Dyrektor COF wskazał, że w przypadku zmiany adresu zamieszkania oraz wyrejestrowania odbiorników, należało dokonać formalności określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70, poz. 338). Odnośnie prowadzonej z Pocztą Polską S.A. korespondencji w 2012 i 2013 r. wierzyciel zauważył, że w piśmie z 11 lutego 2013 r. wskazano, iż została dokonana stosowana adnotacja dotycząca przekazanej przez A Sp.p. informacji o zmianie adresu zamieszkania zobowiązanego, co nie jest jednoznaczne z dokonaniem zmiany danych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] (tj. danych zawartych podczas zgłoszenia rejestracji). Wierzyciel wskazał również, że posiada informacje o tym, że pod adresem ul. [...] w R. od 2004 r. znajduje się [...], która opłaca abonament radiowy i nigdy nie posiadała odbiornika telewizyjnego. W bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. widnieje rejestracja 3 odbiorników radiowych używanych pod adresem: ul. [...], w R. zgłoszona na A Sp.p. Zdaniem wierzyciela, powyższe nie ma jednak znaczenia w sprawie, bowiem rejestracja odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych przypisana jest do abonenta, a nie do adresu. Wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników zarejestrowanych na swoje dane osobowe może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat z tytułu abonamentu. Jeżeli abonent nie dokonał skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Dyrektor COF stwierdził, że nie dysponuje dokumentem, który potwierdzałby dopełnienie przez zobowiązanego formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników, zatem wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec zaległości wskazanej w tytule wykonawczym było uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, wierzyciel wskazał, że podtrzymuje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dniu [...] skierowano do zobowiązanego listem poleconym (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie numer [...] wzywające do dobrowolnego uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Upomnienie zostało wysłane na adres zameldowania uzyskany z bazy PESEL. Dodatkowo wierzyciel wskazał, że postanowieniem z [...] sprostowano pomyłkę pisarską w postanowieniu z [...] poprzez wykreślenie na stronie 1 postanowienia adresu zobowiązanego "O., ul. [...], [...] S." i wpisanie w to miejsce "ul. [...], [...] R.". Zatem upomnienie z [...] zostało skierowane na adres: ul. [...], [...] R., który jest właściwym adresem zameldowania zobowiązanego. Dyrektor COF podkreślił, że to abonent jest zobowiązany do dokonania formalności aktualizacji danych adresowych zgłoszonej rejestracji, czego nie uczynił. Reasumując, zdaniem Dyrektora COF, w zaskarżonym postanowieniu właściwie wskazano, że upomnienie zostało doręczone w dniu [...] na zasadach określonych w art. 43 K.p.a. Wierzyciel uznał również, że w zaskarżonym postanowieniu zasadnie oddalono zarzut określenia obowiązku niezgodnego z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Tytuł w części A zawiera dane zobowiązanego, tj. imię, nazwisko, numer PESEL i adres (pozostający w dyspozycji wierzyciela w dniu wystawienia tytułu wykonawczego - właściwy adres zameldowania zobowiązanego), w części E określa szczegółowo wszelkie niezbędne dane dotyczące należności pieniężnych, tj. akt normatywny, podstawę prawną egzekucji administracyjnej, datę doręczenia upomnienia, kwotę kosztów upomnienia, stawkę odsetek, kwotę należności pieniężnej oraz kwotę odsetek naliczanych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W skardze na postanowienie Dyrektora COF, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, w szczególności art. 33 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 1,2 lit. b), 4 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., poprzez oddalenie zarzutów wniesionych przez skarżącego, pomimo wykazania nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią tytułu wykonawczego oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, pomimo istnienia takiego obowiązku. Pełnomocnik skarżącego wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji (powinno być postanowienia - przypis Sądu) oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że w odpowiedzi na otrzymane upomnienie [...] z [...] Dyrektor COF został poinformowany pismem z 15 listopada 2012 r., iż pod wskazanym adresem (R. ul. [...]) skarżący nie zamieszkuje. Ponadto wyjaśniono, iż od 2004 r. pod tym adresem znajduje się [...], w której nie znajduje się i nigdy nie był zgłaszany żaden odbiornik telewizyjny. Kancelaria opłaca jedynie abonament radiowy. W kolejnym piśmie z 21 stycznia 2013 r. [...], ponowiła swoją argumentację, podkreślając, iż od momentu odbioru technicznego pomieszczeń biurowych tj. od 2004 r. nie znajdował się pod wskazanym adresem żaden odbiornik telewizyjny. Co więcej, jak wynika z pisma wierzyciela z 11 lutego 2013 r. przedmiotowa argumentacja została przez niego zaakceptowana i dokonano adnotacji o zmianie miejsca zamieszkania skarżącego. Zatem w tytule wykonawczym wierzyciel w sposób błędny dokonał jego wypełnienia tj. podał błędny adres skarżącego, pod którym on już nie zamieszkuje. Tytuł wykonawczy jest niezgodny ze stanem rzeczywistym sprawy, a więc tym samym postępowanie egzekucyjne zostało oparte na wadliwym tytule wykonawczym. Tytuł wykonawczy nie spełnia więc wymogów, określonych w art. 27 u.p.e.a. Autor skargi wskazał również, że podstawą do dokonania czynności egzekucyjnych jest doręczenie upomnienia, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi przesłankę umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Natomiast skarżącemu nie doręczono skutecznie upomnienia, co uniemożliwiło mu dobrowolne uiszczenie zaległości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, na które służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zatem odnosząc się do zawartego w skardze wniosku pełnomocnika skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie stwierdzić należy, iż żądanie to nie znajduje oparcia w przepisach regulujących tryb i zasady postępowania przed sądami administracyjnym. Zgodnie z § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 177), to przewodniczący wydziału orzeczniczego kieruje sprawy, o których mowa w art. 119 P.p.s.a., do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym według kolejności ich wpływu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis ten, podobnie jak i art. 119 pkt 3 P.p.s.a., nie przewiduje w tym zakresie wniosku stron postępowania o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Natomiast w myśl art. 122 P.p.s.a., to Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie, jednakże w niniejszej sprawie nie skorzystano z tej możliwości z uwagi na jej charakter. W tym miejscu należy wyjaśnić, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę, a sprawa po wnikliwej analizie rozpoznawana jest przez sąd w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Zastosowanie więc trybu uproszczonego gwarantowało pełne rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd wskazuje, że dokonuje kontroli legalności wydanego rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym od 29 lipca 2020 r. Ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) dokonano bowiem zmiany ustawy egzekucyjnej w zakresie m.in. przepisów art. 33, 34 i 35 tejże ustawy. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324). Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342, dalej: Rozporządzenie) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Zatem zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Skarżący podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Co do zarzutu nieistnienia obowiązku trzeba podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się jedynie zawiadomienie o nadaniu skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z [...]. Natomiast wierzyciel nie wskazał, kiedy skarżący dokonał rejestracji odbiornika i nie przedstawił dokumentu potwierdzającego zarejestrowanie odbiornika (wniosek o rejestrację i wydanie imiennej książeczki radiofonicznej). Taki dokument w aktach sprawy powinienem się znajdować, tym bardziej, że skarżący podnosi zarzut nieistnienia obowiązku. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażana przez tę regulację m.in. zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać (a następnie rozpatrzyć) cały materiał dowodowy, zaś według art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zaskarżone postanowienie zostało zatem wydane z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego: art. 33 § 1 pkt 2 lit. b) i pkt 4 u.p.e.a., co miało wpływ na wynik sprawy. W tytule wykonawczym wierzyciel wskazał niewłaściwy adres skarżącego, a wcześniej upomnienie [...] z [...] zostało wysłane na ten sam, nieprawidłowy adres skarżącego. Nie mogło bowiem ujść uwadze Sądu, że upomnienie [...] z [...] to drugie upomnienie wierzyciela kierowane do skarżącego. Na wcześniejsze upomnienie [...] z [...] [...] poinformowała Dyrektora COF pismem z 15 listopada 2012 r., iż pod wskazanym adresem (R. ul. [...]) skarżący nie zamieszkuje. Ponadto w piśmie tym wyjaśniono, iż od 2004 r. pod wskazanym adresem znajduje się [...], w której nie znajduje się i nigdy nie był zgłaszany żaden odbiornik telewizyjny. Natomiast [...] opłaca abonament radiowy. W kolejnym piśmie z 21 stycznia 2013 r. [...], ponowiła swoją argumentację, podkreślając, iż od momentu odbioru technicznego pomieszczeń biurowych tj. od 2004 r. nie znajdował się pod wskazanym adresem żaden odbiornik telewizyjny. Co więcej, jak wynika z pisma wierzyciela z [...] przekazana informacja została przez niego przyjęta, dokonano stosownej adnotacji oraz wskazano, że podjęto odpowiednie kroki dotyczące przekazanej informacji o zmianie miejsca zamieszkania skarżącego. Wszystkie powołane pisma znajdują się w aktach sprawy. W tych okolicznościach Dyrektor COF nie może zasadnie twierdzić, że upomnienie zostało wysłane na właściwy adres skarżącego, a w konsekwencji jego adres w tytule wykonawczym jest prawidłowy. Na uwagę zasługuje jeszcze jeden fakt, a mianowicie w postanowieniu wierzyciela z [...] figuruje zupełnie inny adres skarżącego. Wprawdzie adres ten został sprostowany, ale nie zmienia to faktu, że wierzyciel został już w 2012 r. poinformowany, że skarżący nie zamieszkuje pod adresem R. ul. [...]. Zatem w tytule wykonawczym wierzyciel w sposób błędny dokonał jego wypełnienia tj. podał błędny adres skarżącego. W tym zakresie tytuł wykonawczy nie spełnia więc wymogów, określonych w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Ponadto wyjaśnienia wymaga, skąd znalazł się inny adres skarżącego na postanowieniu wierzyciela z [...], czy jest to adres pochodzący z bazy PESEL. Jeżeli tak to wymaga sprawdzenia, czy skarżący, bądź inna osoba prowadząca z nim wspólne gospodarstwo domowe pod tym adresem uiszcza abonament. W postępowaniu ponownym Dyrektor COF uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. art. 205 § 1,2 i 4 P.p.s.a. zasądzając od Dyrektora COF na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł. wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, określone w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687) oraz opłatę skarbową -17 zł.