I SA/Gl 136/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 21 listopada 2025 r. nr 2401-IEW2.4121.10.2025 2401-IEW2.4121.11.2025 UNP: 2401-25-288329 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń i świadczeń oraz orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń i świadczeń za grudzień 2020 r. z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z 9 stycznia 2026 r. M.M. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazaną w sentencji postanowienia. Sąd z urzędu powziął wiedzę, że Sąd Rejonowy [...] w K. postanowieniem z 29 czerwca 2023 r. o sygn. akt [...] ogłosił upadłość osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, którą jest skarżąca i wyznaczył syndyka masy upadłości. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z 24 lutego 2026 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL oraz złożenie odpisu skargi celem jego doręczenia uczestnikowi postępowania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej 18 marca 2026 r. Przepisany prawem termin na usunięcie braków skargi upływał skarżącej z dniem 25 marca 2026 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z 23 marca 2026 r. podała numer PESEL. Do wskazanego pisma dołączono kserokopię skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 - p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie uzupełni jej braków formalnych. Jednocześnie, odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W myśl art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia jej braków formalnych w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.). Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należało, iż skarżąca została w prawidłowy sposób wezwana do usunięcia braków formalnych skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do usunięcia braków skargi została doręczona skarżącej 18 marca 2026 r. Przepisany prawem termin na usunięcie braków skargi upłynął zatem skarżącej z dniem 25 marca 2026 r. Skarżąca w przepisanym prawem terminie podała numer PESEL jednakże nie nadesłała odpisu skargi, a zatem nie usunęła braku formalnego skargi w rozumieniu art. 48 § 3 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wskazuje również, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności oraz przez osobę nieuprawnioną. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja organu została doręczona syndykowi masy upadłości skarżącej 21 listopada 2025 r., a zatem termin do wniesienia skargi do tutejszego Sądu upływał mu z dniem 22 grudnia 2025 r. Natomiast skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego 9 stycznia 2026 r., a więc już po upływie przewidzianego prawem, trzydziestodniowego terminu dla dokonania tej czynności. Nadto Sąd Rejonowy [...] w K. postanowieniem z 29 czerwca 2023 r. o sygn. akt [...] ogłosił upadłość skarżącej, jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej i wyznaczył syndyka masy upadłości. Natomiast w świetle art. 144 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 614 z późn. zm.) po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu, przy czym postępowania te syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym. W okolicznościach sprawy postanowienie sądu upadłościowego w tym względzie wydane zostało 29 czerwca 2023 r., a więc przed wszczęciem postępowania przed tutejszym Sądem. Od tej daty skarżąca nie miała już zatem legitymacji procesowej do inicjowania spraw dotyczących masy upadłości. Po wydaniu postanowienia w przedmiocie ogłoszenia upadłości skarżącej stosowną legitymację procesową uzyskał jedynie syndyk. W konsekwencji nawet, gdyby skarżącą usunęła prawidłowo braki formalne skargi, to podlegałaby ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.