I SA/Gl 1360/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. i D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia odrzucić skargę. W dniu 27 listopada 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wpłynęła skarga T. S. i D. S. na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...]. W skardze zawarty został wniosek skarżących o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. Sąd rozpoznał ów wniosek i w tych ramach odmówił skarżącym jego uwzględnienia. Odpis tego orzeczenia doręczono T. S. do rąk własnych w dniu 14 lutego 2011 r. W wyniku nieobecności D. S., przesyłkę do niego skierowaną awizowano dwukrotnie, tj. w dniach 7 lutego 2011 r. i 15 lutego 2011 r. W konsekwencji skarżący nie odebrał przesyłki i w dniu 23 lutego 2011 r. została zwrotnie przesłana do nadawcy. Taki stan rzeczy skutkować musi przyjęcie, że odpis ww. postanowienia doręczono skarżącemu ze skutkiem na dzień 21 lutego 2011 r. Jest to wynikiem regulacji zawartej w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a. (np. adresatowi do rąk własnych, dorosłemu domownikowi), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (§ 1), które umieszcza się w skrzynce pocztowej adresata lub na drzwiach mieszkania (§ 2) na okres siedmiu dni. W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W konsekwencji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z kolei organowi odwoławczemu doręczono odpis postanowienia w dniu 4 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwaną dalej w skrócie: P.p.s.a. - skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, iż badanie zachowania terminu do wniesienia skargi możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna, a z takim aktem mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi bowiem jej wprowadzenie do obrotu prawnego (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 6. wydanie, Wyd. C.H. Beck, s. 518, teza 3). Nie ulega przy tym wątpliwości, że skuteczne doręczenie stronie decyzji otwiera także bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy należało odnotować, że sporną decyzję doręczono skutecznie stronie skarżącej w dniu 25 października 2010 r. Z tych względów, mając na uwadze przytoczony wyżej art. 53 § 1 P.p.s.a., należało stwierdzić, że termin zakreślony do wniesienia skargi w tej sprawie upłynął w dniu 24 listopada 2010 r. (tj. w środę – dzień roboczy). Z kolei skargę nadano w dniu 27 listopada 2010 r., a więc z uchybieniem tego terminu. Znamienne jest także to, że uchybiony termin nie został przywrócony, a postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2010 r. nie zostało oprotestowane. W świetle ustalone wyżej stanu faktycznego oraz przywołanych regulacji prawnych, należało stwierdzić, że skargę w tej sprawie wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu, co musi skutkować jej odrzuceniem po myśli art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia działając na podstawie art. 58 § 3 P.p.s.a.