I SA/Gl 137/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Anna Wiciak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Tomasz Grzesik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości - interpretacja 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] 2005 r. "A" S.A. w K. wystąpiła o udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w trybie przepisu art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej. Z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynikało, że prowadzi działalność w zakresie eksploatacji cywilnej części lotniska [...] [...]-[...]. Strona zwróciła się więc z zapytaniem, czy zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęte są budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego od dnia [...]r. (czyli od daty, gdy część lotnicza lotniska została określona przez "A" S.A. jako zarządzającego lotniskiem), czy od dnia, gdy część lotnicza lotniska została zatwierdzona w decyzji administracyjnej wydanej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego. Prezentując własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że na podstawie przepisu art. 21 ust. 2 pkt 17 ustawy Prawo lotnicze, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydaje decyzje na wniosek, w którym zainteresowany podmiot (w tej sprawie Spółka) określa, co stanowi część lotniczą lotniska, na podstawie dokonanych wcześniej czynności faktycznych i prawnych. Z brzmienia tego przepisu - w ocenie strony - wynika, że określenie części lotniczej lotniska leżało w kompetencji "A" S.A. jako zarządzającego lotniskiem. Ponadto "A" S.A. wyraziło pogląd, że materia dotycząca określenia części lotniczej lotniska bezpośrednio dotyczy i wynika z przepisów ustawy Prawo lotnicze. Spółka przekonywała, że przepis art. 2 pkt 6 ustawy Prawo lotnicze w sposób jednoznaczny stanowi, co składa się na część lotniczą lotniska. Zgodnie z powołanym przepisem, część lotnicza lotniska to obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych wraz z urządzeniami służącymi do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest kontrolowany. Skoro więc ustawa nie przewiduje konieczności wydania decyzji administracyjnej dla określenia, co stanowi część lotniczą lotniska – to, w ocenie strony, datą decydującą o zastosowaniu zwolnienia podatkowego jest data, gdy część lotnicza lotniska została określona przez "A" S.A. jako zarządzającego lotniskiem. Wójt gminy O. nie podzielił stanowiska "A" S.A. i postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził, że datą decydującą o zastosowaniu zwolnienia budynków, budowli i zajętych pod nie gruntów na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego jest data, z którą decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o zatwierdzeniu przebiegu granicy części lotniczej lotniska stała się ostateczna. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał też, iż zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 i pkt 17 Prawa lotniczego, zatwierdzenie granicy części lotniczej lotniska i wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą Prawo lotnicze (a więc także decyzji zatwierdzających granicę lotniska) należy do kompetencji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 68 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, granicę części lotniczej lotniska podlegającą zatwierdzeniu przez Prezesa Urzędu, zobowiązany jest określić zarządzający lotniskiem. Zatem, jak wyjaśnił Wójt Gminy O., w omawianym przypadku Prawo lotnicze nie określa innej niż decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego daty, z jaką skutek prawny w postaci określenia części lotniczej lotniska miałoby nastąpić. Decyzja taka jest więc aktem prawnym mogącym stanowić wyłączną podstawę do zastosowania zwolnienia o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W zażaleniu na to postanowienie Spółka powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku akcentując nadto, iż ocena prawna organu podatkowego jest niespójna logicznie i niezgodna z zarówno z przepisami prawa jak i ze stanowiskiem doktryny. Podkreśliła, iż przepis art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi jednoznacznie, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego. Uznanie więc przez organ, że decyzja Prezesa ULC jest aktem prawnym mogącym stanowić wyłączną podstawę do zastosowania zwolnienia, stanowi – jak twierdzi strona – nadinterpretację prawa. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło uchylenia zaskarżonego postanowienia uznając, iż zawarta w nim ocena prawna stanowiska przedstawionego w zapytaniu jest prawidłowa. Organ podatkowy zwrócił uwagę, iż Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zatwierdza (a nie potwierdza lub akceptuje) przebieg granicy części lotniczej lotniska, co z kolei oznacza, iż jego decyzja ma charakter konstytutywny. W konsekwencji organ podatkowy drugiej instancji poparł stanowisko Wójta Gminy O., iż w chwili gdy decyzja Prezesa ULC stanie się ostateczna, będzie możliwe korzystanie przez podatniczkę z przysługujących jej uprawnień. Decyzję tę pełnomocnik "A" S.A. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia i zasądzenia zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zarzuciła również naruszenie prawa procesowego wobec zakwestionowania twierdzeń strony skarżącej bez przedstawienia pogłębionej analizy stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik Spółki powtórzył argumentację przedstawioną uprzednio we wniosku oraz zażaleniu na postanowienie organu I instancji, podkreślając, iż stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o konstytutywnym charakterze decyzji Prezesa ULC o zatwierdzeniu granicy części lotniczej lotniska – nie zostało poparte żadnymi racjonalnymi argumentami. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż sąd administracyjny – sprawując na podstawie art. 3 § pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wydawane na podstawie art. 14b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.) – jest obowiązany do kontroli takich decyzji zarówno pod względem formalno-procesowym oraz z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (uchwała składu 7 sędziów NSA, sygn. akt I FPS 1/06). W przedmiotowej sprawie strony toczą spór co do momentu zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w treści art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z przepisu tego bowiem wynika, że z podatku od nieruchomości zwolnione są: budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego. Wnioskodawca powziął bowiem wątpliwość, czy zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęte są budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego od dnia [...] r. (czyli od daty, gdy część lotnicza lotniska została określona przez "A" S.A. jako zarządzającego lotniskiem), czy od dnia, gdy część lotnicza lotniska została zatwierdzona w decyzji administracyjnej wydanej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego. Strona skarżąca zaprezentowała w swoim wniosku o interpretację pogląd, iż w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje konieczności wydania decyzji administracyjnej dla określenia, co stanowi część lotniczą lotniska – to datą decydującą o zastosowaniu zwolnienia podatkowego jest data, gdy część lotnicza lotniska została określona przez "A"S.A. jako zarządzającego lotniskiem. Stanowisko takie, na gruncie okoliczności przedstawionych przez podatnika we wniosku, jest prawidłowe. Słusznie przywołują strony, że zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo Lotnicze (Dz. U. Nr 130, poz. 1112 ze zm.), część lotnicza lotniska to obszar trwale przeznaczony do starów i lądowań statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest kontrolowany. Z kolei, na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 2 i pkt 17 Prawa lotniczego, zatwierdzanie granicy części lotniczej lotniska i wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą Prawo lotnicze, należy do kompetencji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Natomiast, w myśl art. 68 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, granicę części lotniczej lotniska (podlegającą zatwierdzeniu przez Prezesa ULC) obowiązany jest określić zarządzający lotniskiem. Co istotne, jest to jego obowiązek ustawowy, a nie jedynie uprawnienie wynikające z przepisów prawa. Przechodząc zatem do merytorycznej kontroli zgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa materialnego stwierdzić należy, iż zaprezentowana przez organy podatkowe wykładnia powołanych przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku podatnika – nie jest prawidłowa. Nie może być wątpliwości, że zagadnienie związane z określeniem części lotniczej lotniska wynika z przepisów ustawy Prawo lotnicze. Przepis art. 2 pkt 6 Prawa lotniczego w sposób jednoznaczny stanowi, co składa się na część lotniczą lotniska w rozumieniu tej ustawy (obszar trwale przeznaczony do starów i lądowań statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest kontrolowany). Zatem, omawiana ustawa nie przewiduje konieczności wydania decyzji administracyjnej dla określenia, co stanowi część lotniczą lotniska. Definicja ustawowa zawarta w art. 2 pkt 6 Prawa lotniczego jako kryterium przewiduje jedynie: - trwałe przeznaczenie danego obszaru do startów i lądowań statków powietrznych oraz związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami służącymi do obsługi tego ruchu oraz - kontrolowanie dostępu do tego obszaru. Zwrócić należy też uwagę, że dane dotyczące granic lotniska znane były dokładnie organowi podatkowemu również przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 130, poz. 1112 z późn. zm.). Trudno więc przyjąć, aby przedmiotowy obszar został utworzony dopiero po wejściu w życie ustawy z Prawo lotnicze z 2002 r. Ponadto nowa ustawa Prawo lotnicze przewiduje kontynuację stanu prawnego. Wskazuje na to m.in. art. 65 ust. 1 stanowiący, że nieruchomości gruntowe, które w dniu wejścia w życie ustawy są zajęte pod części lotniczą lotnisk międzynarodowych, o których mowa w art. 73 i na których funkcjonują stałe przejścia graniczne, mogą być wyłączną własnością Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego (...). Słusznie więc twierdzi strona skarżąca, że obecnie obowiązująca ustawa Prawo lotnicze nie kreuje nowego stanu prawnego w przypadku nieruchomości zajętych w dniu wejścia w życie ustawy pod część lotniczą lotniska, lecz akceptuje stan istniejący. Ponadto fakt zajęcia danej nieruchomości pod część lotniczą lotniska podlega weryfikacji w przypadku powstania jakichkolwiek wątpliwości co do wielkości jego obszaru (np. w trybie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej). Skoro więc zarządzający lotniskiem w uchwale określił wielkość gruntów położonych w części lotniczej lotniska użytku publicznego, to decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o zatwierdzeniu obszaru lotniczego lotniska nie stanowi wyłącznego wyznacznika, którym miałby się kierować organ podatkowy przy ocenie, czy należności podatkowe zostały ustalone w prawidłowej wysokości. Dodatkowo wskazać należy, że wbrew twierdzeniu organu podatkowego II instancji, decyzja Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego o zatwierdzeniu granicy lotniczej lotniska, wydana na wniosek podmiotu określającego (co stanowi część lotniczą lotniska) – ma charakter deklaratoryjny. Decyzje deklaratoryjne ustalają jedynie istnienie i zakres stosunku prawnego, który powstał wcześniej z mocy przepisów prawnych. Nie kreują nowych stanów prawnych, a tylko stwierdzają ich istnienie. Zauważyć przy tym należy, iż omawiana ustawa nie nakłada na Prezesa Urzędu obowiązku wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zatwierdzenia części lotniczej lotniska. Wręcz odwrotnie, w ramach szeroko rozumianych funkcji nadzorczych tego organu (art. 21 ust. 2 tej ustawy) prawodawca wśród jego kompetencji wyróżnił odrębnie "wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych w niniejszej ustawie" (art. 21 ust. 2 pkt 2) oraz "zatwierdzenie granicy części lotniczej lotniska" (art. 21 ust. 2 pkt 17). Zatem, funkcja "zatwierdzania" stanowi inny od "wydania decyzji" element zadań i kompetencji Prezesa Urzędu. Powstają więc uzasadnione wątpliwości, czy zatwierdzenie granicy części lotniczej lotniska właśnie w formie decyzji było prawidłowe. Skoro brak jest podstaw do takiego twierdzenia, to tym bardziej organy podatkowe nie mogły opierać swojego stanowiska na konsekwencjach prawnych wynikających z faktu wydania decyzji administracyjnej. Zwrócić też należy uwagę, że ustawodawca nie określił terminu w jakim winno nastąpić zatwierdzenie granicy części lotniczej, co również wskazuje na mniej restrykcyjne (niż dla decyzji administracyjnych) wymagania dla tego rozstrzygnięcia. Zatem przyjąć należy, w momencie złożenia przez zainteresowany podmiot wniosku do Prezesa ULC o zatwierdzeniu granicy części lotniczej lotniska, granicy ta była już określona. Skoro ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 130, poz.1112) nie przewiduje konieczności wydania decyzji administracyjnej dla określenia, co stanowi część lotniczą lotniska – to datą decydującą o zastosowaniu zwolnienia podatkowego jest data, gdy część lotnicza lotniska została określona przez podmiot zarządzający lotniskiem. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy podatkowe dokonały niewłaściwej oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego we wniosku skarżącej Spółki, poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo lotnicze, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.