I SA/Gl 1371/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Znak: [...], wydanym na podstawie art. 83c § 1a i art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2020. 266 ze zm.) oraz art. 33 § 2 pkt 1, 2a, 3, 4, 5, 6a, 6b i 6c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2020. 1427 ze zm.), dalej ustawa egzekucyjna, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. (dalej ZUS lub organ) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie nie uznania za uzasadnione zarzutów pana L. M. (dalej strona lub zobowiązany) w odniesieniu do należności objętych prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że pismami z dnia 31 maja 2021 r. strona złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia przedmiotowej egzekucji. Organ wezwał stronę do sprecyzowania charakteru złożonych pism, jednak strona na pismo to nie odpowiedziała wobec czego jej wniosek został rozpoznany według przepisów ustawy egzekucyjnej w nowym brzmieniu. Następnie organ postanowieniem z dnia [...] r. nie uznał zarzutów za uzasadnione w okolicznościach wymienionych w art. 33 § 2 pkt 1, 2a, 3, 4, 5, 6a 6b i 6c ustawy egzekucyjnej. Ustalono, że w odniesieniu do należności objętych spornymi tytułami obowiązek istniał i został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 ustawy egzekucyjnej, nie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego, nie wystąpił obowiązek uprzedniego doręczenia upomnienia i obowiązek był wymagalny. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpatrując sprawę ponownie organ stwierdził, że w dniu [...] r. została wydana decyzja określająca, w której wykazano zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okres styczeń – luty 2020 r. w wysokości [...] zł, ubezpieczenie zdrowotne za okres styczeń – listopad 2020 r. w wysokości [...] zł i Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres styczeń- luty 2020 r. w wysokości [...] zł. Decyzja ta została doręczona zobowiązanemu w dniu [...] r. i stała się prawomocna wobec nie wniesienia odwołania. Decyzja stała się podstawą wystawienia spornych tytułów wykonawczych zaś należności dochodzone tytułami odzwierciedlały kwoty z decyzji. Organ prawidłowo uznał stronę za zobowiązanego doręczył mu tytuły wykonawcze oraz pouczył o prawie do wniesienia zarzutów. W tytułach została prawidłowo wskazana osoba, na której ciążył obowiązek. Wynikało to z porównania danych strony (NIP, REGON) zawartych w decyzji z dnia [...] r. Organ zauważył, że upomnienie było zbędne wobec tego, że określenie dochodzonej należności nastąpiło w ostatecznej decyzji. Stwierdził, że nie doszło ani do wygaśnięcia obowiązku w całości ani w części. ZUS nie odnotował żadnych wpłat na poczet spornych tytułów, nie doszło do umorzenia należności, a należności te nie uległy przedawnieniu. Nie wystąpiły inne przyczyny wpływające na brak wymagalności obowiązku, ani żadne przeszkody formalno-prawne lub przedmiotowe. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący domagał się jego uchylenia jako rażąco naruszającego prawo. Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując zajęte stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Badając legalność zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że dotyczyło ono zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zaś zobowiązany w istocie zarzutów tych nie sprecyzował. Tym samym organ rozpatrzył je na podstawie obowiązujących przepisów ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z treścią art. 33 § 2 ustawy egzekucyjnej podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: nieistnienie obowiązku (pkt 1), określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzecznictwa, o którym mowa w art. 3 i art. 4 (pkt 2a), błąd co do zobowiązanego (pkt 3), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (pkt 4), wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (pkt 5) brak wymagalności obowiązku w przypadku: odroczenia terminu wykonania obowiązku, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (pkt 6). W myśl art. 33 § 4 tej ustawy zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Jak wynika z ustaleń organu, nie kwestionowanych przez zobowiązanego, dochodzona należność wynika z decyzji ZUS z dnia [...] r., w której określono zaległości zobowiązanego z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy, Solidarnościowy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Decyzja ta stała się ostateczna i była podstawą wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych, przy czym wykazane w decyzji kwoty odpowiadały kwotom określonym w tytułach. Tytuły te wystawiono na zobowiązanego, na którym ciążył dochodzony obowiązek, przy czym osoba ta została prawidłowo wskazana poprzez porównanie dostępnych organowi danych osobowych i rejestracyjnych strony. Obowiązek uiszczenia dochodzonych należności powstał z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w orzeczeniu (decyzji) co oznaczało, że na organie nie ciążył obowiązek doręczenia upomnienia w myśl § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. 2017. 131). Bezsporne było również, że nie doszło do wygaśnięcia obowiązku ani w części ani w całości, gdyż zobowiązany nie uiścił żadnych kwot na poczet spornych należności. Nie doszło również do ich przedawnienia, zaś należności nadal pozostają wymagalne. Należności te nie zostały umorzone, nie doszło do odroczenia terminu wykonania obowiązku, rozłożenia na raty czy też innych zdarzeń mających wpływ na wymagalność obowiązku. Należy wskazać, że w skardze skarżący nie podniósł żadnych zarzutów merytorycznych ani procesowych mających świadczyć o uchybieniach organu rozpoznającego zarzuty. Skoro organ w sposób prawidłowy ustalił brak zaistnienia okoliczności, które mogły być podstawą zarzutu na prowadzenie przedmiotowej egzekucji i nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej czy zasad egzekucji, to tym samym zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę należało oddalić.