I SA/Gl 1378/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za kwiecień 2021 r. p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 100,00 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 6 września 2021 r., Wspólnota Mieszkaniowa A w P. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazaną w sentencji postanowienia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 października 2021 r., w piśmie z dnia 3 listopada 2021 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podanie wartości przedmiotu zaskarżenia; przedłożenie dokumentu lub wierzytelnego odpisu dokumentu określającego sposób reprezentacji skarżącej i wykazującego umocowanie do wniesienia skargi; podanie numeru identyfikacyjnego REGON albo numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numeru identyfikacji podatkowej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca pismo z dnia 3 listopada 2021 r. została doręczona skarżącej za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 8 listopada 2021 r. (poniedziałek). W piśmie z dnia 22 września 2021 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. Sformułowała również wniosek o zwrot opłaty wniesionej tytułem wpisu od skargi. Braki formalne skargi nie zostały usunięte. W piśmie z dnia 12 listopada 2021 r. skarżąca poinformowała, że podtrzymuje oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przepis art. art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest obowiązek opatrzenia go podpisem strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym przesądza art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Osoby reprezentujące jednostkę organizacyjną, za jaką na gruncie sprawy niniejszej uznana została wspólnota mieszkaniowa, mają również obowiązek wykazania swojego umocowania do działania w imieniu tej jednostki przy pierwszej czynności w postępowaniu, o czym przesądza przepis art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a. Ponadto, w myśl art. 46 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Z kolei w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty, o czym przesądza treść art. 215 § 1 P.p.s.a. Bez wątpienia sytuacja tego rodzaju miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, mocą której ustalono wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należało, iż skarżąca została w prawidłowy sposób wezwana do usunięcia braków formalnych skargi. Przesyłka pocztowa, zawierająca m. in. pismo z dnia 3 listopada 2021 r., została prawidłowo doręczona skarżącej w dniu 8 listopada 2021 r. (poniedziałek). Przewidziany przez prawo termin na usunięcie dostrzeżonych braków skargi upłynął skarżącej z dniem 15 listopada 2021 r. (poniedziałek). W tym terminie skarżąca nie podjęła czynności zmierzających do sanowania braków skargi. W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona jest brakami formalnymi, co uniemożliwia nadanie jej dalszego prawidłowego biegu i z tej też przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w punkcie 1 postanowienia. Na marginesie powyższych rozważań, Sąd orzekający zwraca uwagę, iż nie mogło w realiach sprawy odnieść skutku oświadczenie skarżącej o wycofaniu skargi, zawarte w piśmie z dnia 22 września 2021 r. Wyjaśnić bowiem należy, iż złożenie oświadczenia o wycofaniu skargi jest z proceduralnego punktu widzenia możliwe jedynie w sytuacji, gdy skardze został nadany prawidłowy bieg. Cofnięcie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność są uzależnione od warunków przewidzianych przez prawodawcę dla czynności procesowych. Należy podkreślić, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. sąd administracyjny stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 928/12; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W zawisłej sprawie skardze nie został nadany prawidłowy bieg, z uwagi na okoliczność, iż skarżąca nie usunęła w określonym terminie braków formalnych skargi. W konsekwencji powyższego, oświadczenie o cofnięciu skargi nie mogło wywrzeć oczekiwanego skutku i doprowadzić w efekcie do umorzenia postępowania. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.