I SA/Gl 1385/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Dorota Kozłowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. na poczet zaległości podatkowych i odsetek oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – dalej określane zamiennie "SKO" lub "Kolegium" – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /tj. Dz. U. 2012 r. poz. 749 – dalej określanej zamiennie "O.p.") oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych /t.j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856/ i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r., w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych /Dz. U. Nr 198, poz. 1925/ po rozpatrzeniu zażalenia A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wójta Gminy R. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie: zaliczenia wpłaty dokonanej w dniu 10 grudnia 2015 r. z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 (za okres od stycznia do lipca) i odsetek w kwocie [...] zł. na poczet zaległości podatkowych i odsetek utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Uzasadniając rozstrzygnięcie, SKO wskazało, że Wójt Gminy R. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] zaliczył wpłatę dokonaną w dniu 10 grudnia 2015 r. z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 (za okres od stycznia do lipca) i odsetek w kwocie [...] zł. na poczet zaległości podatkowych i odsetek. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji powołał przepisy prawa i wskazał, że odsetki za zwłokę naliczono od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia wpłaty. Nie zastosowano wyłączeń w naliczaniu odsetek wynikających z art. 54 ustawy Ordynacja podatkowa. Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył zażalenie. Zdaniem pełnomocnika organ I instancji błędnie nie zastosował art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji zastosował art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, z którego wynika m.in., że przepisu art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej się nie stosuje, jeżeli do opóźnienia przyczyniła się strona. Kolegium, rozpoznając zażalenie wskazało, że Ordynacja podatkowa w rozdziale 6 działu III określa zasady naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz przypadki, kiedy odsetek za zwłokę nie nalicza się. Niewątpliwie zasadą jest pobieranie odsetek za zwłokę. Stanowi o tym wprost art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzając, że od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. W art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej określone są wyjątki od tej zasady, odnoszące się do różnych sytuacji faktycznych, w tym do przypadków przedłużenia postępowania podatkowego. Niewątpliwie przepisy te mają dla podatnika charakter ochronny, bowiem przeciwdziałają narastaniu odsetek za zwłokę wskutek przedłużającego się postępowania, na którą to okoliczność podatnik nie ma wpływu. W szczególności, jak stanowi art. 54 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1 do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy (chodzi tu o przekroczenie terminu 14 dni, w którym organ podatkowy I instancji powinien przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu). Kolejny przypadek wyłączenia naliczenia odsetek przewidziany jest w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej dla okresu od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3. Z kolei w art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej przewidziano sytuację, w której pomimo zaistnienia przesłanek do odstąpienia od zasady naliczania odsetek od zaległości podatkowej następuje powrót do zasady naliczania tych odsetek. Jak bowiem stanowi art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej przepisu § 1 pkt 3 i pkt 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Przepis ten uchyla zatem ochronę podatnika przed skutkami przewlekłości postępowania, a to ze względu na przyczynienie się samego podatnika do zaistnienia przewlekłości lub też z uwagi na okoliczność, że przewlekłość powstała z przyczyn obiektywnych, niezależnych od organu podatkowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/po 852/10, Lex nr 952412). Wyjaśniając przesłankę przyczynienia się strony do opóźnienia w wydaniu decyzji SKO wskazało, że ustawodawca nie definiuje terminu "przyczynienia się". Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem wykładnia tego terminu musi uwzględniać obowiązującą na gruncie prawa podatkowego dyrektywę interpretacyjną - "in dubio pro tributario" i nie może powodować negatywnych dla podatnika konsekwencji. Przeniesienie odpowiedzialności na podatnika za skutki wynikające z opóźnienia w wydaniu decyzji może nastąpić wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pomiędzy zachowaniem podatnika powodującym przedłużenie postępowania, a okresem opóźnienia wydania decyzji zachodzi związek przyczynowo-skutkowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt 1 SA/Po 852/10, Lex nr 952412, wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. Akt II FSK 930/08, Lex Nr 565815). Korzystanie przez stronę z jej uprawnień procesowych, w sposób nie wskazujący na ich nadużywanie, nie może być poczytywane jako przyczynienie się do opóźnienia w załatwieniu sprawy (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 930/08). Także podejmowanie działań przez organ podatkowy z własnej inicjatywy, jeżeli jest to zgodne z przepisami postępowania podatkowego, nie może być automatycznie zrównywane z sytuacją niezałatwienia sprawy z przyczyn leżących po stronie organu. Tylko ewentualne wykazanie organowi braku działań lub nieuzasadniona przewlekłość spowoduje, że nastąpi przerwa w naliczaniu odsetek (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 930/08). Taki wniosek potwierdza pośrednio zdaniem Sądu przedstawiona w ww. wyroku regulacja dotycząca terminów załatwienia spraw oparta na koncepcji, iż terminy, o jakich mowa w art. 139 § 1 - § 3 Ordynacji podatkowej powinny określać czas efektywny jakim dysponują organy podatkowe na załatwienie sprawy. Dlatego też, zgodnie z treścią art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej, do terminów określonych w § 1 - § 3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Terminami przewidzianymi w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności są terminy dla dokonania określonych czynności przez organ podatkowy, przez inny organ, przez stronę oraz przez innych uczestników postępowania, których nie wliczanie następuje z mocy prawa, a więc niezależnie od woli organu podatkowego lub strony. Niewątpliwie prawidłowe zastosowanie przepisu art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej zobowiązuje organ podatkowy do ustalania konkretnych przyczyn opóźnienia załatwienia sprawy podatkowej oraz ustalenia, na czym miało polegać ewentualne przyczynienie się strony do opóźnienia, względnie jakie okoliczności wykluczyły wpływ organu podatkowego na powstanie przyczyn opóźnienia czy na wyeliminowanie zaistniałych przyczyn opóźnienia (wyrok WSA w Lublinie sygn. akt I SA/Lu 1256/13 z dnia 26.03.2014 r.). Dokonane ustalenia powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia stosownie do treści art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że rozstrzygniecie winno zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne. Z uzasadnienia postanowienia w sprawie zaliczenia wpłat na poczet istniejących zaległości powinno wynikać zatem w jaki sposób organ ustalił wysokość odsetek tj. od jakiej kwoty, za jaki okres oraz według jakich stawek zostały one naliczone, tak by była pełna możliwość zweryfikowania ich wysokości, jeżeli organ uznał za zasadne zastosowanie regulacji szczególnej wynikającej z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, to znaczy odstąpił od naliczania odsetek, z uwagi na przyjęcie, że powstałe opóźnienia nie wynikały z postawy strony, jej przedstawiciela lub powstały z przyczyn zależnych od organu, to organ winien wyjątkowo starannie uzasadnić w tym zakresie swoje rozstrzygnięcie. Służyć temu będzie szczegółowe przedstawienie przebiegu postępowania i wnikliwa ocena organu zaistniałych opóźnień w wydaniu rozstrzygnięcia. Organ I instancji prowadząc postępowanie dowodowe w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2010 r. czynił na każdym etapie postępowania starania, aby rzetelnie wyjaśnić kwestie sporne w zakresie ustalenia wartości budowli podlegających opodatkowaniu. Podatnik został wezwany do udostępnienia danych z ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi na powyższe do organu wpłynęła odpowiedź w postaci danych zawartych na płycie CD. Pełnomocnik podał, że płyta CD zawiera wyciąg z ewidencji środków trwałych gr 2 KST i gr. 6 KST dla obszaru A. S.A., w obrębie którego położona jest Gmina R. Tym samym podatnik przerzucił ciężar ustalenia wartości posiadanych środków trwałych na organ I instancji. Złożona płyta CD zawierała wykaz kilku tysięcy środków trwałych podatnika położonych na terenie kilku gmin. Organ I instancji, już w dniu [...] r. ustalił wykaz środków trwałych. Następnie podatnik zakwestionował przekazane uprzednio dane. Pełnomocnik strony wskazał, że materiał dowodowy nie jest kompletny. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że większość korespondencji kierowanej do podatnika odbierana była w ostatnim dniu terminu, tj. w 14 dniu. Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że analiza szczegółowa dokonywanych przez organ I instancji czynności pozwala z całą pewnością ocenić, że organ w żaden sposób nie przyczynił się do przedłużania prowadzonego postępowania. W ocenie SKO, to podatnik wykonywał szereg czynności, które przyczyniły się do przedłużania postępowania, a to: przekazanie zestawienia środków trwałych na płycie CD, sposób i terminy odbioru korespondencji kierowanej do strony. Kolegium uznało, że opóźnienie w wydaniu decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r. powstało z przyczyn niezależnych od organu i dlatego organ I instancji odsetki od ww. zaległości naliczył zgodnie z art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej - od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia zapłaty tj. 10 grudnia 2015 r., stosownie do treści art. 54 § 2 O.p. stanowiącego, że przepisy § 1 pkt 3 i 7 stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Dodatkowo SKO podniosło, że po uprzednim uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji organ I instancji w dniu [...] r. Wójt Gminy R. decyzją Nr [...], określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. Wydanie decyzji nastąpiło więc w terminie 3 miesięcy, od dnia otrzymania akt sprawy. Wskazana decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Odsetki od ww. zaległości naliczono zgodnie z art. 53 § 4 Ordynacja podatkowa - od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia zapłaty tj. do dnia [...] r. Wpłata dokonana przez podatnika dnia 10 grudnia 2015 r. w kwocie [...] zł została zaliczona zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zgodnie ze wskazaniem podatnika tj. na podatek od nieruchomości za 2010 r. wynikający z decyzji Wójta z dnia [...] r. (należność główna [...] zł., odsetki [...] zł). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka zarzuciła organom podatkowym naruszenie art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że opóźnienie w terminowym zakończeniu postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, podczas gdy za okoliczności, o których mowa w art. 54 § 2 O.p., nie mogą zostać uznane powołane okresy konieczne do doręczenia pisma procesowego stronie (gdyż doręczenia stanowią "zwykłe" czynności podejmowane w toku postępowania, zatem przepisy o terminach zakończenia postępowania uwzględniają już konieczność doręczeń), a także konieczność przeprowadzenia dowodu z przekazanego w formie płyty CD wyciągu z ewidencji środków trwałych (trudno przyjąć, aby przeprowadzenie jednego dowodu spowodowało wydłużenie załatwienia sprawy o kilka miesięcy), co w konsekwencji spowodowało opóźnienie w wydaniu decyzji z winy organu podatkowego i w związku z czym, organ zobowiązany był do zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 O.p. W ocenie autora skargi, zaakceptowany przez SKO sposób zarachowania dokonanej wpłaty nie uwzględnia treści art. 54 § 1 O.p., który określa okresy, za które nie nalicza się odsetek za zwłokę. Zgodnie z pkt 7 paragrafu 1 powyższego przepisu "odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania". Nie uwzględniono art. 54 § 1 O.p. przy wydawaniu zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia. Ze względu na konieczność uwzględnienia przy zarachowaniu dokonanej wpłaty okresów, o których mowa w art. 54 § 1 O.p., tj. okresów, za które odsetki za zwłokę się nie należą, zasadne jest uchylenie zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia. Uwzględniając bowiem okresy, za które odsetki za zwłokę się nie należą, kwota dokonanej wpłaty pokrywa - w całości - zaległość podatkową wraz z przypadającymi od niej odsetkami za zwłokę. Jak podniósł pełnomocnik, w orzecznictwie sądowym stwierdzono, iż jeśli organ uważa, że opóźnienie w wydaniu decyzji było skutkiem działań podatnika lub jego przedstawiciela albo powstało z przyczyn niezależnych od organu (co wyłączałoby ochronę podatnika), ma obowiązek to wykazać (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowym w Łodzi z dnia 3 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Łd 2165/98, ONSA z 2002 r., nr 1, poz. 15, LEX nr 46968). Z kolei, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że korzystanie przez stronę z uprawnień proceduralnych przysługujących jej w ramach postępowania podatkowego nie jest przyczynieniem się strony lub jej przedstawiciela do opóźnienia w wydaniu decyzji w rozumieniu art. 54 § 2 O.p. (prawomocny wyrok z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Op 394/07, ONSAiWSA z 2011 r., nr 4, poz. 69, LEX nr 873982). Pełnomocnik wniósł o: 1) uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...]; 2) uchylenie poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy R. z dnia [...] r., nr [...]; 3) zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Po rozpoznaniu skargi sąd uznał, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2016 r., poz. 1088 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Wymaga podkreślenia, że przedmiotem sporu w badanej sprawie jest ocena prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe art. 54 § 2 O.p. Zasadą jest, iż od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 O.p.) Wyjątki od tej zasady wymienione są w art. 54 O.p. Odsetek za zwłokę nie nalicza się m.in. za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 54 § 1 pkt 7 O.p.). Przepisu tego nie stosuje się jednak, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 O.p.). W doktrynie przyjmuje się, że oceniając, czy przedłużenie terminu biegu postępowania podatkowego nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzonych dowodów, terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, a także prawidłowe zorganizowanie postępowania, korzystanie z pomocy prawnej z zagranicy, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych. Jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i były uzasadnione z uwagi na zawiłość sprawy, jej etap i konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (zob. S. Babiarz w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2013, s. 348 i n.). Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że ze względu na zawiłość sprawy, w szczególności w zakresie rzeczywistego ustalenia ilości i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu oraz zawarte w kolejnych pismach spółki nieprecyzyjne odpowiedzi na wezwania organu podatkowego, nie można w niniejszej sprawie opóźnienia w doręczeniu decyzji ponad trzy miesiące od dnia wszczęcia postępowania przypisać organowi podatkowemu. Trzeba bowiem mieć na uwadze to, że podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (art. 4 ust. 1 pkt 3 o podatkach i opłatach lokalnych). Najpełniejszą wiedzę w zakresie wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ma sam podatnik, bo to on prowadzi ewidencję środków trwałych i dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wartości budowli. W badanej sprawie organ pismem z dnia 10 lipca 2014 r. wezwał Spółkę do złożenia dowodów i wyjaśnień w sprawie m.in. do przedłożenia zestawienia środków trwałych położonych na terenie Gminy R., w tym sieci telekomunikacyjnych według stanu na dzień 1 stycznia 2010 r., wskazania czy w ciągu roku podatkowego wystąpiły zdarzenia mające wpływ na obniżenie lub podwyższenie wartości linii kablowych oraz podania wartości nabytych lub zlikwidowanych w 2010 r. linii kablowych oraz dat tych zdarzeń. Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. pełnomocnik Spółki przesłał nośnik danych w postaci płyty CD, zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych, twierdząc, przy tym, że przedłożone dane pozwolą organowi podatkowemu na ustalenie wartości budowli, które w jego ocenie podlegają opodatkowaniu. Z kolei przy piśmie z dnia 23 września 2014 r. pełnomocnik przesłał zestawienie gruntów i budynków. Pełnomocnik wniósł także o przekazywanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej podając, jako adres poczty elektronicznej email. W tej sytuacji, organ pismem z dnia 10 września 2014 r. wezwał pełnomocnika do wskazana adresu elektronicznego na ePUAP w celu doręczania pism drogą elektroniczną, zgodnie z art. 144 a O.p. Pismem z dnia 23 września 2014 r. Spółka odmówiła podania adresu na e-PUAP wskazując, że przepis art. 144 a O.p. nie zawiera żadnego ograniczenia co do adresu elektronicznego. W tej sytuacji postanowieniem z dnia [...] r. organ odmówił doręczania pism drogą elektroniczną. Po wyznaczeniu Spółce siedmiodniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym, nowy pełnomocnik Spółki zakwestionował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Z tego też powodu organ jeszcze dwukrotnie wzywał Spółkę do złożenia zestawienia budowli i ich wartości. Pisma zostały odebrane przez Spółkę odpowiednio w dniu 12 grudnia 2014 r. i w dniu 28 stycznia 2015 r. Spółka na w/w wezwania nie udzieliła odpowiedzi. Niezależnie od powyższego należy podnieść, że wbrew twierdzeniom skargi płyta CD to "nie przeprowadzenie jednego dowodu", ale analiza całości zawartych na niej zapisów obejmujących kilka tysięcy środków trwałych. Przyjdzie przy tym wskazać, że przedłożona płyta obejmowała także środki położone na obszarze innych gmin. Pomimo braku współpracy podatnika, organ ustalił we własnym zakresie wartość budowli w dniu [...] r. Dalsze postępowanie – co już wyżej wykazano – wynikało wyłącznie z działań Spółki, która twierdząc, że materiał dowodowy jest niekompletny nie udzielił odpowiedzi organowi, który podjął próbę wyjaśnienia twierdzeń Spółki nie mających odbicia w tymże materiale. Samo to postępowanie trwało od dnia 26 listopada 2014 r. do dnia 28 stycznia 2015 r. W tej sytuacji zasadne było przyjęcie, że: - po pierwsze, składanie niejednoznacznych i nieprecyzyjnych informacji, które organ podatkowy musiał dodatkowo weryfikować, a niezbędnych dla wydania rozstrzygnięcia; - po drugie, przedłużanie postępowania poprzez domaganie się przesyłania dokumentów drogą elektroniczną, w sytuacji braku adresu na ePUAP potwierdza, że to właśnie strona przyczyniła się do opóźnienia w wydaniu decyzji wymiarowej. W związku z tym w niniejszej sprawie nie było uzasadnione zastosowanie przepisu art. 54 § 1 pkt 7 O.p., a zastosowanie miał art. 54 § 2 tej ustawy, co organy obu instancji wykazały, wskazując na związek przyczynowo-skutkowy, jaki zachodził w działaniu spółki, a dokładnym określeniem przedmiotu opodatkowania (linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej), w tym ilości i wartości obiektów, które podlegały opodatkowaniu. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.