I SA/Gl 1386/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Teresa Randak, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Cieszyn na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Katowicach z dnia 5 października 2017 r. nr 314/XXVI/2017 w przedmiocie rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały rady miasta zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli i szkół oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania 1) uchyla zaskarżoną uchwałę; 2) zasądza od Regionalnej Izby Obrachunkowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze z dnia 10 listopada 2017 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na rozstrzygnięcie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej w Katowicach (dalej Izba) podjęte uchwałą Izby z dnia 5 października 2017 r. nr 314/XXVI/2017 w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej Cieszyna z dnia 31 sierpnia 2017 r. nr XXXVI/349/17 w sprawie zmiany uchwały tej Rady z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli i szkół oraz zakresu kontroli prawidłowości ich pobierania i wykorzystania, skarżąca Gmina Cieszyn (dalej Gmina) zarzuciła: - naruszenie przepisów art. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 Konstytucji R.P. oraz § 33 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2016. 283 – dalej załącznik) poprzez ich błędne zastosowanie tj. przyjęcie, że uzupełnienie luki legislacyjnej i wprowadzenie przepisu przejściowego utrzymującego czasowo w mocy dawne regulacje stanowi naruszenie zasady lex retro non agit, podczas gdy istotą norm intertemporalnych jest utrzymanie dla stosunków powstałych pod rządami uchylanej regulacji przepisów obowiązujących w dacie zaistnienia danego stosunku, - naruszenie § 33 ust. 2 w zw. z § 143 załącznika w zw. z art. 94 Konstytucji R.P. poprzez błędne zastosowanie, gdyż przepisy rozporządzenia jako niezgodne z art. 94 Konstytucji, z którego wynika, że zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa, nie mogą stanowić kryterium ważności przyjętej regulacji, - naruszenie § 33 ust. 2 załącznika poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż przedmiotowy przepis obejmuje swą hipotezą sytuacje, gdy przepis upoważniający do wydania aktu prawnego został uchylony lub uległ zmianie, podczas gdy w niniejszej sprawie przepis upoważniający do wydania aktu prawnego nie zmienił swego brzmienia ani mocy obowiązującej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017. 1368), Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy wskazując, że obecnie w Gminie obowiązuje przyjęta w grudniu 2016 r. uchwała nr XXVIII/272/16 Rady Miejskiej Cieszyna z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli i szkół oraz zakresu kontroli prawidłowości ich pobierania i wykorzystania. Przedmiotowa uchwała przesądziła, że traci moc poprzedzająca ją uchwała regulująca tę samą materię. Kwestionowaną uchwałą nr XXXVI/349/17 Rady Miejskiej Cieszyna z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie zmiany uchwały nr XXVIII/272/16 Rady Miejskiej Cieszyna z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie ustalenie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli i szkół oraz zakresu kontroli prawidłowości ich pobierania i wykorzystania wprowadzono przepis przejściowy do uchwały z grudnia 2016 r. pozwalający na stosowanie do dotacji udzielonych w 2016 r. przepisów poprzednio obowiązujących (obowiązujących w dacie udzielania dotacji do grudnia 2016 r.). Przedstawiając stanowisko Izby skarżąca podała, że Izba działając w trybie art. 11 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stwierdziła nieważność przedmiotowej uchwały wskazując, że wprowadzona regulacja narusza § 33 ust. 2 w zw. z § 143 załącznika przez co doszło do naruszenia art. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 Konstytucji R.P. poprzez złamanie zasady lex retro non agit. Nadto w uzasadnieniu swego stanowiska organ nadzoru wskazał, że jeśli zdarzenie prawne miało miejsce pod rządami dawnej uchwały to do jej skutków realizujących się w dacie obowiązywania nowej uchwały zastosowanie powinna mieć w dalszym ciągu uchwała dawna. Z przytoczonej argumentacji wynika zatem, że podjęta przez Radę Gminy uchwała jest zbędna, gdyż nawet gdyby nie wprowadzono jej do porządku prawnego do dotacji udzielonych w 2016 r. należałoby w dalszym ciągu stosować ówcześnie obowiązujące przepisy, mimo że zostały uchylone. Następnie skarżąca przedstawiła własne stanowisko w sprawie stwierdzając, że w orzecznictwie jednolicie i powszechnie przyjmuje się, że milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa – zasada bezpośredniego skutku ustawy nowej. Jeżeli w akcie prawnym brak jest przepisów przejściowych, regulację stosuje się od dnia jej wejścia w życie wprost i bezpośrednio do wszystkich stanów prawnych objętych jej zakresem podmiotowym i przedmiotowym. Wobec powyższego celem rozliczenia dotacji udzielonych w 2016 r. zgodnie z regułami obowiązującymi w 2016 r. konieczne było wprowadzenie przepisu przejściowego przesądzającego tę kwestię. Należy zwrócić uwagę, że prawodawca zachowuje w w/w zakresie swobodę legislacyjną i jest władny przyjąć preferowane przez siebie regulacje co do obowiązywania danego przepisu w czasie. Zdaniem skarżącej stanowienie, że dotychczasowe przepisy zachowują w określonym czasie moc stanowi kwintesencję przepisów przejściowych i nie może być rozumiane jako naruszenie zasady lex retro non agit. Przyjęcie uchwały utrzymującej dotychczasowe zasady do dotacji z 2016 r. nie narusza wartości konstytucyjnych bowiem w tym wariancie skutki pewnego zdarzenia prawnego wiążą się z prawem obowiązującym w chwili jego zajścia. Nie zmienia tego faktu okoliczność, że przepis przejściowy został dodany do regulacji po kilkumiesięcznym okresie istnienia luki prawnej. W kwestii braku mocy wiążącej załącznika z uwagi na naruszenie art. 94 Konstytucji skarżąca wskazała, że zgodnie z licznymi poglądami doktryny zważywszy na treść art. 94 Konstytucji akt o randze rozporządzenia nie wiąże organów stanowiących samorządowe akty prawa miejscowego, a zalecenia w nim zawarte nie stanowią kryterium "ważności" czy legalności danego aktu. Tym samym przepis § 33 ust. 2 załącznika nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia nadzorczego. Co do braku możliwości zastosowania § 33 ust. 2 załącznika z uwagi na wydanie zaskarżonej regulacji na podstawie niezmienionego przepisu upoważniającego skarżąca podniosła, że nawet gdyby przyjąć, że rozporządzenie wprowadzające załącznik wiąże organy stanowiące prawo miejscowe, a wypełnienie zawartych w nim regulacji jest istotne dla oceny legalności danego aktu prawnego, to nie można się zgodzić by przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia organu nadzoru przepis § 33 ust. 2 załącznika znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu nie zachowuje się czasowo w mocy tylko niektórych przepisów aktu wykonawczego wydanego na podstawie uchylanego lub zmienianego przepisu upoważniającego. Wydając rozstrzygnięcie nadzorcze organ wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia przedmiotowej regulacji. Z treści przepisu wynika jednoznacznie, że stanowi on regulacje na wypadek uchylenia lub zmiany przepisu upoważniającego. W dacie wydania przepisów przywołanych regulacją przejściową tj. uchwały Rady Miejskiej Cieszyna z dnia 29 października 2015 r. przepis upoważniający tj. art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty zachował niezmienione brzmienie do dnia dzisiejszego. Stąd powołany przez organ nadzoru za podstawę rozstrzygnięcia przepis § 33 ust. 2, którego hipoteza obejmuje sytuacje, gdy przepis upoważniający traci moc lub zostaje zmieniony nie może mieć zastosowania dla oceny uchwały, która wydana została na podstawie niezmienionego przepisu upoważniającego. Odpowiadając na skargę Izba wniosła o jej oddalenie stwierdzając, że nie sposób się zgodzić z zarzutem skarżącej naruszenia przez Izbę art. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 Konstytucji R.P., iż znowelizowanie uchwały Rady Miejskiej Cieszyna z dnia 29 grudnia 2016 r., obowiązującej od stycznia 2017 r., poprzez uzupełnienie jej zapisów regulujących tryb rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli i szkół udzielonych w roku 2016, w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny. Z art. 2 Konstytucji R.P. wynika zasada zaufania obywateli do państwa i stanowionego prawa. Zasada ta za pośrednictwem art. 16 ust. 2 Konstytucji dotyczy również organu gminy, stanowiącego prawo gminne. Z zasady legalności i zasady zaufania obywateli do państwa wynika także zasada lex retro non agit. Powyższa zasada nakazuje skutki zdarzeń prawnych oceniać na podstawie przepisu, który obowiązuje w czasie kiedy dane zdarzenie nastąpiło. Izba powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie P 43/77 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 402/17. Skoro więc nowa uchwała, tj. uchwała Rady Miejskiej w Cieszynie z dnia 29 grudnia 2016 r. obowiązuje na przyszłość (udzielania i rozliczania dotacji począwszy od stycznia 2017 r.), to zdaniem Izby, nie należy jej modyfikować poprzez dodanie uregulowań dotyczących zdarzeń poprzedzających jej wejście w życie. Ustalone już wcześniej prawa i obowiązki podmiotów dotowanych, nie uległy bowiem zmianom. Jeśli zdarzenie miało miejsce w czasie obowiązywania dawnej uchwały, do jej skutków realizujących się po wejściu w życie nowej uchwały, zastosowanie powinna mieć w dalszym ciągu uchwała dawna. Dlatego dodanie takiego przepisu przejściowego 8 miesiącu od uchylenia poprzedniej uchwały było tyleż zbędne co niedopuszczalne. Ponadto zmiana dokonana w sierpniu 2017 r. mogła dotyczyć również dotacji, które już zakończyły swój byt prawny i zostały rozliczone w okresie, jak tego chce skarżąca "luki prawnej" czyli regulacje te pozostają w skrajnej niezgodności z zakazem nie retroaktywności przepisów w tym przypadku miejscowych. Izba nie zgodziła się również z zarzutami dotyczącymi naruszenia § 33 ust. 2 w związku z § 143 załącznika. Zdaniem organu nadzoru, badana uchwała stoi w sprzeczności z tym przepisem. Wprawdzie § 33 załącznika rozpatrywany samodzielnie ma istotnie zastosowanie do sytuacji uchylenia przepisu wyższego rzędu i skutku dla przepisów niższego rzędu ale w analizowanej sytuacji trzeba dokonać jego wykładni łącznie z przepisem § 143 załącznika, w którym zawarto normę prawną nakazującą do projektów aktów prawa miejscowego stosować odpowiednio zasady wyrażone w rozporządzeniu. Nie doszło zatem do sytuacji stosowania § 33 wprost, a tylko pomocniczo. Zdaniem Izby podniesiony przez skarżącą zarzut niekonstytucyjności tego przepisu nie zasługuje na uwzględnienie choćby z tego powodu, że Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował jego konstytucyjności. Dlatego stosowany jest art. 94 Konstytucji R.P. W analizowanej sprawie rozporządzenie w sprawie techniki prawodawczej zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 14 ustawy z dnia 8 sierpnia 2006 r. o Radzie Ministrów co pozwala stwierdzić, że powyższy przepis rozporządzenia ma umocowanie w systemie prawa. Bezspornym jest zatem, w ocenie Izby, że Rada Miejska Cieszyna, podejmując uchwałę z dnia 31 sierpnia 2017 r. wprowadzającą zapis dotyczący trybu rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli i szkół udzielonych w roku 2016, w sposób istotny naruszyła przepisy § 33 ust. 2 w związku z § 143 załącznika, a tym samym naruszyła art. 2 w związku z art. 16 ust. 2 Konstytucji R.P., co zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016. 814), stanowiło przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwały w całości. W piśmie z dnia 5 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości zarzuty skargi i wniósł o rozpoznanie sprawy również w przypadku jego nieobecności na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy stwierdzić, że dotyczyła ona stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej z dnia 31 sierpnia 2017 r. zmieniającej wcześniejszą uchwałę tego organu z dnia 29 grudnia 2016 r. poprzez wprowadzenie dodatkowego przepisu § 2a w brzmieniu "W sprawach trybu rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli i szkół udzielonych w roku 2016 oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania tych dotacji stosuje się uchwałę Nr XV/128/15 Rady Miejskiej Cieszyna z dnia 29 października 2015 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i szkół oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania", przy czym w uchwale zmienianej (z 2016 r.) istnieje przepis § 3, w którym stwierdzono utratę mocy uchwały z 2015 r. Uchwały z 2015 r. i 2016 r. znajdowały podstawę prawną w przepisie art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. 2017. 2189) w brzmieniu obowiązującym w dacie ich uchwalania, zgodnie z którym organ stanowiący jednostkę samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji (...), oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystywania (...) oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Stosownie do treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. 2017. 1871 ze zm.) "uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne" (ust. 1), "W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa" (ust. 4). "Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał" (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akr II SA/Go 988/17). "W świetle art. 91 ust. 1 zd. 1 u.s.g. w związku z ust. 4 a contrario, sankcja nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy została zastrzeżona wyłącznie dla istotnych naruszeń prawa" (tak wyrok NSA z dnia 15 września 2017 r. sygn. akt I OSK 1136/17). "Stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wymaga wykazania oczywistego i bezpośredniego naruszenia prawa przez organ gminy wydanym aktem" (tak wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 674/17). "W świetle art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy jest istotne naruszenie prawa, czyli takie, którego skutki nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawa" (tak wyrok NSA z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt II GSK 1650/16). "Sytuacje, w których naruszone zostały Zasady techniki prawodawczej, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem Zasad techniki prawodawczej doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa - jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego" (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1228/12). W myśl § 33 ust. 2 Załącznika "Nie zachowuje się czasowo w mocy tylko niektórych przepisów aktu wykonawczego wydanego na podstawie uchylanego lub zmienianego przepisu upoważniającego, zaś zgodnie z § 143 Załącznika "Do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych – również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej". Oznacza to, że § 143 Załącznika dotyczy również jego § 33 ust. 2, który umiejscowiony został w Dziale I Rozdziale 5 Załącznika. W zaskarżonej uchwale, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, stwierdzono, że uchwała Rady (zmieniająca) z dnia 31 sierpnia 2017 r., mocą której dodano § 2a do uchwały z dnia 29 grudnia 2016 r., który w istocie dotyczył dotacji udzielonych przed dniem wejścia w życie tej uchwały i stwierdził wyłącznie to, że do dotacji takich, udzielonych w 2016 r., podlegających wcześniejszej uchwale z 29 października 2015 r. stosuje się uchwałę obowiązującą w roku udzielenia dotacji tj. 2016 r., stoi w rażącej sprzeczności z przepisem § 33 ust. 2 Załącznika, mimo że treść tego przepisu w żaden sposób nie odpowiada badanemu przypadkowi skoro nie dotyczył on przepisów aktu wykonawczego lecz uchwały, i to wydanego na podstawie uchylonego albo zmienionego przepisu upoważniającego (do wydania tego aktu). Równie bezzasadnie w skarżonej uchwale wskazano na naruszenie art. 2 i art. 16 ust. 2 Konstytucji R.P., z uwagi na naruszenie zasady lex retro non agit w sytuacji, gdy w uchwale tej jednoznacznie wykazywano, że niezależnie od dokonanej zmiany ustalone już wcześniej prawa i obowiązki podmiotów dotowanych nie uległy zmianie, gdyż miały miejsce w czasie obowiązywania danej uchwały (z 2015 r.) i do skutków realizujacych się po wejściu w życie nowej uchwały, zastosowanie powinna mieć w dalszym ciągu uchwała dawna. Z powyższego wynika, że zdaniem Izby, niezależnie od dokonanej § 2a zmiany uchwały z 2016 r., i tak w zakresie stosunków przez przepis ten normowanych, znalazłyby zastosowanie przepisy dawnej uchwały, a więc tej do której stosowania odsyłał sporny przepis. Z tych przyczyn nie można zasadnie twierdzić, że przepis § 2a uchwały z 2017 r., dodany do uchwały z 2016 r., a stanowiący o stosowaniu, w określonym zakresie, uchwały z 2015 r. do dotacji przyznanych w okresie funkcjonowania tej ostatniej uchwały, miał cechy istotnego naruszenia prawa. Sąd zauważa, że poza naruszeniem § 33 ust. 2 Załącznika i jego powiązania z naruszeniem art. 2 w związku z art. 16 ust. 2 Konstytucji R.P. Izba nie wskazała innego konkretnego przepisu, którego naruszenie oznaczało konieczność stwierdzenia nieważności badanej uchwały. W szczególności nie doszło do naruszenia zasady nie działania prawa wstecz, gdyż skutki zdarzeń prawnych, o których mowa w uchwale, zgodnie z jej treścią, podlegały ocenie na podstawie przepisu w czasie kiedy dane zdarzenie nastąpiło. Badana uchwała nie dotyczyła stanów innych niż istniejące przed uchwaleniem uchwały z 2016 r., ani nie odnosiła się do innych zdarzeń niż te, które obejmowała uchwała z 2015 r., nie nadawała innych praw czy obowiązków, ani też nie dotyczyła innych podmiotów niż uchwała do której nawiązywała (z 2015 r.). Modyfikowanie uchwały z 2016 r. poprzez dodanie uregulowań dotyczących zdarzeń poprzedzających jej wejście w życie w sytuacji, gdy w wyniku jej podjęcia ustalone już wcześniej prawa i obowiązki podmiotów dotowanych nie uległy zmianie może stanowić naruszenie prawa w tym sensie, że badana uchwała w istocie była bezprzedmiotowa czy zbędna. Jednakże tego rodzaju naruszenie nie może być uznane za istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. "Nieistotne naruszenie prawa to naruszenie, które nie przesądza o treści działania organu samorządu (...)" (tak wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt II OSK 1614/17). Skoro poza naruszeniem § 33 ust. 2 Załącznika, do którego w istocie nie doszło, Izba nie wskazała, poza zasadami konstytucyjnymi, innego naruszonego badaną uchwałą przepisu, to tym samym skarżone (jej) rozstrzygnięcie nadzorcze podlegało uchyleniu na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017. 1369 ze zm.), zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy, przy zastosowaniu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. 2018. 265). ec