I SA/Gl 1391/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, , , po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 5 listopada 2014 r. o przyznanie prawa pomocy. W skardze z dnia 5 listopada 2014 r. T.H. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem doręczonym w dniu 7 stycznia 2015 r. referendarz sądowy wezwał stronę do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie nie zostało przez skarżącego wykonane, wobec czego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2015 r. pozostawił wniosek z dnia 5 listopada 2014 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 6 lutego 2015 r. W dniu 13 lutego 2015 r. (data nadania) strona skarżąca wniosła sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2015 r. Do sprzeciwu również nie załączono urzędowego formularza wniosku PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W związku z tym każde rozstrzygnięcie wydane przez Sąd po wniesieniu sprzeciwu przybiera formę postanowienia. Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełniania tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W omawianej sprawie wnioskodawca powinien uczynić zadość wezwaniu i nadesłać urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF). Tymczasem strona skarżąca, pomimo tego wezwania, nie złożyła urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin wyznaczony wezwaniem referendarza sądowego upłynął bezskutecznie. Również wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego skarżący nie nadesłał urzędowego formularza PPF, a tym samym nie zostały usunięte braki formalne wniosku. Wobec tego podkreślić należy, że w aktach niniejszej sprawy nie znajduje się urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF). W konsekwencji wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.