I SA/Gl 1397/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącej z dnia 22 kwietnia 2008 r. o przyznanie prawa pomocy. Do skargi kasacyjnej z dnia 22 kwietnia 2008 r. pełnomocnik strony załączył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF z dnia 22 kwietnia 2008 r.), w którym nie została wypełniona m. in. rubryka 4 oraz nie zawierał on podpisu strony. Wobec powyższego, referendarz sądowy pismem z dnia 29 stycznia 2009 r. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego podpisanie oraz wskazanie zakresu wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez uzupełnienie rubryki nr 4 formularza PPF w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku z dnia 22 kwietnia 2008 r. bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone na adres, który pełnomocnik strony skarżącej wskazał w piśmie z dnia 15 września 2008 r. Przesyłka, zawierająca wezwanie referendarza, została odebrana w dniu 9 lutego 2009 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony złożył pismo z dnia 16 lutego 2009 r., nadane tego samego dnia, w którym wniósł "o przedłużenie terminu złożenia wniosku na urzędowym formularzu do dnia 23.02.2009 roku". Wniosek ten uzasadnił "koniecznością uzyskania dokumentu z W. oraz chorobą (powszechnie panująca grypa) wnioskodawcy oraz członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym". Następnie w dniu 23 lutego 2009 r. w siedzibie tut. Sądu skarżąca podpisała formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym też dniu jej pełnomocnik złożył pismo z dnia 23 lutego 2009 r., w którym poinformował, że "braki zostały usunięte w dniu dzisiejszym". Wskazał on również zakres wniosku, wnosząc o zwolnienie z kosztów w całości. Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2009 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznawania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 kwietnia 2008 r. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony w dniu 6 marca 2009 r. W dniu 13 marca 2009 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza z dnia 24 lutego 2009 r. W treści uzasadnienia podniósł, że skarżąca wyczerpująco udokumentowała brak środków na wniesienie wpisu. Nadto wskazał, że nieuwzględnienie wniosku skarżącej z dnia 16 lutego 2009 r. "narusza prawo". Jego zdaniem "sąd w każdej sytuacji może przedłużyć termin wykonania czynności prawnej w toczącym się postępowaniu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym każde rozstrzygnięcie wydane przez Sąd po wniesieniu sprzeciwu przybiera formę postanowienia. Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest pismem strony w postępowaniu sądowym, wobec czego powinien spełniać warunki formalne przewidziane dla takich pism. Zgodnie zaś z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Uznaje się także, że niewypełnienie poszczególnych rubryk formularza również stanowi tego rodzaju brak (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 610). W takiej sytuacji znajduje zastosowanie art. 49 § 1 ppsa w świetle, którego w razie gdy pismo dotknięte jest brakiem formalnym wzywa się do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skądinąd zresztą tego rodzaju konsekwencje nieuzupełnienia braków w terminie zostały przewidziane w art. 257 ppsa. Oznacza to, że wskazany termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, czyli nie może ulec ani przedłużeniu ani skróceniu. Stosownie bowiem do art. 84 ppsa przedłużeniu lub skróceniu podlegają jedynie terminy sądowe tj. niewynikające z ustawy, wyznaczone przez sąd lub przewodniczącego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż termin do uzupełnienia braków wniosku, wyznaczony w wezwaniu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, upłynął z dniem 16 lutego 2009 r. Tymczasem strona uzupełniła braki w dniu 23 lutego 2009 r., a więc już po upływie terminu określonego w wezwaniu. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie wskazanych przepisów i przy zastosowaniu art. 260 oraz art. 16 § 2 ppsa, orzeczono zatem jak w sentencji postanowienia.