I SA/Gl 1398/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, skargę na postanowienie tego organu wymieniane w sentencji niniejszego orzeczenia. W dalszej kolejności na mocy zarządzenia z 20 grudnia 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł. Skierowana na adres skarżącej przesyłka, zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi wraz z pouczeniem o skutkach jego niewykonania (tj. odrzuceniu skargi po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia), awizowana była dwukrotnie w dniu 2 stycznia 2018 r. oraz w dniu 10 stycznia 2018 r. po czym w dniu 17 stycznia 2018 r. została odebrana (powyższe wynika zarówno ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej oraz pisma A z 12 marca 2018 r.). Wpis od skargi do dnia dzisiejszego nie został jednakże uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako nieopłacona. Stosownie bowiem do art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Z kolei na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 16 stycznia 2018 r., pomimo odebrania przesyłki w dniu 17 stycznia 2018 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 2 p.p.s.a., W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku przesyłka zawierająca wezwanie skarżącej do uiszczenia w terminie siedmiu dni wpisu od skargi była dwukrotnie awizowana (pierwotnie – w dniu 2 stycznia 2018 r.; powtórnie – w dniu 10 stycznia 2018 r.), po czym w dniu 17 stycznia 2018 r. odebrana. Pomimo powyższego faktu w świetle art. 73 § 4 p.p.s.a. skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił w dniu 16 stycznia 2018 r. Oznacza to, że wpis od skargi skarżąca winna był zapłacić najpóźniej w dniu 23 stycznia 2018 r. Jako że tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić i dlatego wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Stąd dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a.