I SA/Gl 14/16

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. S. i A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący, będący małżeństwem, wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreślili, że ich jedynym dochodem jest świadczenie przedemerytalne skarżącego w wysokości 876 zł. Jak zaznaczyli, po opłaceniu wszystkich bieżących opłat oraz po zakupie leków za łączną kwotę około 700 zł, na pozostałe wydatki życiowe, w tym na zakup żywności, pozostaje im zaledwie około 180 zł. Skarżący zaznaczyli, że ze względu na stan zdrowia nie mogą podjąć działalności zarobkowej oraz że zabezpieczeniem dla nich są zgromadzone przez nich oszczędności, tj. kwota około 20.000 zł przeznaczana na bieżące wydatki oraz kwota 10.000 zł ulokowana w programie inwestycyjnym założonym na 3 lata od 17 września 2014 r. Wyliczyli również swoje wydatki, ponoszone miesięcznie oraz raz do roku. We wniosku nie wskazano żadnego majątku poza mieszkaniem. Wpis od skargi, obliczony z uwzględnieniem podanej przez skarżących wartości przedmiotu zaskarżenia, wynosi 400 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek w przypadku skarżących ta przesłanka nie została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie ich oświadczeń, bez wystosowywania wezwania celem nadesłania dokumentów źródłowych. Wynika z nich wszak, że poza stałym, choć niewygórowanym dochodem w postaci świadczenia przedemerytalnego, który pozwala na opłacenie podstawowych kosztów utrzymania koniecznego bez zaległości, dysponują oni jeszcze oszczędnościami przewyższającymi wielokrotnie wysokość kosztów sądowych w sprawie. Wprawdzie większa ich część, w kwocie 20.000 zł, stopniowo przeznaczana jest na bieżące potrzeby i stanowi zabezpieczenie bytu rodziny, lecz opłacenie wspomnianych kosztów nie może skutkować znaczącym czy nawet odczuwalnym uszczupleniem tej kwoty. Wpis od skargi, czyli najwyższa opłata w postępowaniu, stanowi wszak zaledwie 2 % środków przeznaczanych na codzienne wydatki, które przecież też miesięcznie są większe od tej opłaty. Odmowa przyznania prawa pomocy nie powinna zarazem doprowadzić do zagrożenia stabilności finansowej skarżących w bardziej odległej przyszłości, zwłaszcza że posiadają oni jeszcze oszczędności w formie programu inwestycyjnego oraz że ewentualne uwzględnienie ich skargi spowoduje zasądzenie od organu zwrotu poniesionych przez nich kosztów postępowania. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.