I SA/Gl 140/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu otrzymanej dotacji w części wykorzystanej niezgodnie z umową o dotację wobec wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 18 stycznia 2012 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia przywrócić termin. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r., nr [...] , orzekającą zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z umową z dnia [...] r., nr [...] w kwocie [...] zł z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków z budżetu Gminy B. a na rachunek A w C. do dnia zapłaty. Na to rozstrzygnięcie organu odwoławczego skargę wniósł pełnomocnik beneficjenta, inicjując tym niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne. Nie podpisał jednak tego pisma; nie załączył do niego również ani dokumentu stwierdzającego udzielenie mu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, ani dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącego przez osobę, która tego pełnomocnictwa udzieliła. Z tego powodu Zastępca Przewodniczącego Wydziału zarządził w dniu 29 grudnia 2011 r. wezwanie go do uzupełnienia tych braków formalnych i – zarazem – do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wymaga w tym miejscu odnotowania, że wezwanie do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącego przez osobę, która pełnomocnictwo podpisała zawierało wskazanie, iż może nim być np. statut strony. Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 stycznia 2012 r. Kwota należna tytułem wpisu od skargi została uiszczona w dniu 16 stycznia 2012 r. Natomiast w dniu 17 stycznia 2012 r. w polskim urzędzie pocztowym pełnomocnik skarżącego oddał m. in. podpisaną skargę oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię dokumentu stwierdzającego udzielenie mu rzeczonego pełnomocnictwa. W nadesłanym wówczas piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r. sformułował z kolei wniosek "o przedłużenie terminu" – a w dalszej kolejności – "o udzielenie (...) dodatkowego terminu" do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącego przez osobę, która pełnomocnictwo to podpisała. Jak podał, wniesienie tego dokumentu w terminie siedmiodniowym okazało się niemożliwe ze względu na "brak podpisanego odpisu statutu (...) przez uprawnione osoby", na podstawie którego mógłby sporządzić kserokopię i potwierdzić ją za zgodność z oryginałem. Pracownicy skarżącego nie odnaleźli bowiem oryginału statutu, zaś członkowie zarządu, którzy tekst tego dokumentu mogliby podpisać, nie byli obecni. Kończąc, zaznaczył, że "dodatkowym" terminem, o którego wyznaczenie wnosi jest 20 stycznia 2012 r., gdyż "w tym dniu – według uzyskanych informacji – ma się pojawić po urlopie prezes skarżącego". W dniu 20 stycznia 2012 r., pełnomocnik skarżącego oddał w polskim urzędzie pocztowym pismo z dnia 18 stycznia 2012 r. zawierające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia brakującego dokumentu. W uzasadnieniu tego żądania powołał okoliczności wskazane w piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r., a nadto podał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 18 stycznia 2012 r. Załączył także poświadczony za zgodność z oryginałem odpis statutu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zarówno termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak i termin do uiszczenia wpisu od skargi są terminami siedmiodniowymi, o czym stanowią kolejno: art. 49 § 1 i art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. Są to zatem terminy, które wynikają z ustawy (tzw. terminy ustawowe) i dlatego nie mogą być przedłużane (także poprzez wyznaczenie terminów "dodatkowych"). Uchylenie ujemnych dla strony skutków uchybienia takiemu terminowi następuje natomiast w przypadku uwzględnienia złożonego przez nią wniosku o jego przywrócenie. Należy bowiem dostrzec, że choć zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, to jednak na podstawie art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony postanowi jego przywrócenie, jeżeli strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. W tym kontekście odnotowania również wymaga, że stosownie do art. 87 §§ 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z takim wnioskiem wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy uprawdopodobnić w nim okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w terminie. Żądanie strony podlega więc uwzględnieniu w przypadku łącznego spełnienia wskazanych przesłanek. Odniesienie powyższego do analizowanego przypadku wymaga stwierdzenia, że strona z pewnością spełniła ostatni z wymienionych warunków: wszak do rozpatrywanego wniosku jej pełnomocnik załączył poświadczony za zgodność z oryginałem odpis statutu, a zatem dokonał tego, czego nie uczynił w terminie. Nie budzącym wątpliwości jest także zachowanie przezeń terminu do zgłoszenia tego żądania, gdyż nastąpiło to w dniu 20 stycznia 2012 r., a więc przed upływem siedmiu dni od dnia 18 stycznia 2012 r., kiedy – w świetle jego wyjaśnień – ustała przyczyna uchybienia terminu. W końcu, zdaniem Sądu, za uprawdopodobnione uznać należy okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, przy czym, co wymaga podkreślenia, do konkluzji takiej prowadzi wszechstronna analiza przedstawionego stanu faktycznego i uwzględnienie jego specyfiki. Istota tejże przejawia się po pierwsze w niemożności stwierdzenia, że skarżący wpłynął na zaistnienie podanej przeszkody, co czyni niedopuszczalnym przypisanie mu winy w tym zakresie. Z drugiej strony na uwagę zasługuje zachowanie jego pełnomocnika, który przecież z powodów od siebie niezależnych został pozbawiony możliwości wykonania wezwania. Nie bez znaczenia w tym względzie pozostaje również to, iż po dostrzeżeniu tej przeszkody, podjął on czynności zmierzające do uzyskania informacji, kiedy ona ustanie, powiadomił o tym Sąd, zobowiązując się zarazem do przedstawienia wymaganego dokumentu we wskazanym przez siebie terminie, a następnie to uczynił. Takie jego zachowanie bezspornie wyczerpuje znamiona należytej staranności. Powyższe okoliczności dowiodły zasadności uwzględnienia rozpatrywanego żądania strony, co też uczyniono, działając na podstawie art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a, zgodnie z którym postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.