I SA/Gl 1407/12

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, zwracając uwagę, że jest osobą bezrobotną, ma na utrzymaniu dwójkę dzieci i pozostaje w rozdzielności majątkowej z mężem. Referendarz sądowy wezwał stronę do uzupełnienia danych zawartych we wniosku poprzez nadesłanie dokumentów źródłowych, podkreślając m.in., iż dokumenty te – pomimo rozdzielności majątkowej – powinny obrazować sytuację wspomnianego męża. W terminie wyznaczonym wezwaniem skarżąca pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. oświadczyła, że rezygnuje z przyznania prawa pomocy "ze względu na czas". Do pisma załączyła dowód uiszczenia należnego wpisu od skargi . W związku z powyższym zważono, co następuje: Nie ulega wątpliwości, że w piśmie z dnia 25 stycznia 2013 r. skarżąca cofnęła wniosek o przyznanie prawa pomocy – treść pisma jest w tym zakresie jednoznaczna. Oznacza to, że postępowanie dotyczące wniosku nie może się dalej toczyć, a co za tym idzie – że nie można tego wniosku rozpoznać. Zgodnie bowiem z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Tym samym żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. Jeżeli zatem strona cofnie wniosek, postępowanie w przedmiocie tego wniosku staje się bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. takie postępowanie musi być z kolei umorzone i dlatego na podstawie tego przepisu, stosowanego w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Odnotować przy tym wypada, że cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy wywołuje opisane wyżej skutki niezależnie od tego, jakimi motywami kierował się wnioskodawca, dokonując tej czynności. Brak bowiem możliwości uznania cofnięcia za niedopuszczalne, tak jak to jest – w myśl art. 60 P.p.s.a. – w przypadku cofnięcia skargi. Przepis ów ma zastosowanie wyłącznie odnośnie do skarg i nie można – bez odrębnej podstawy prawnej – sięgać do jego regulacji w razie cofnięcia innego rodzaju pism, w tym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie takiego wniosku jest więc zawsze związany jego cofnięciem i nie może badać dopuszczalności tej czynności. Dalszą kwestią pozostają zatem przyczyny cofnięcia wniosku wskazane w piśmie z dnia 25 stycznia 2013 r., skądinąd niezbyt jasno. Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, iż jeżeli skarżącej chodziło o to, że termin na wykonanie wezwania był zbyt krótki (a nie o to, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy może niepotrzebnie przedłużyć proces rozpoznania sprawy), mogła ona wnosić o przedłużenie tego terminu, czego jednak nie uczyniła; bezskuteczny upływ terminu i uiszczenie wpisu sprawiają zaś, iż brak podstaw do przedłużenia tego terminu z urzędu.