I SA/Gl 1408/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...],nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą P. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...] zł. W skardze na powyższą decyzję, pełnomocnik strony skarżącej, będący radcą prawnym, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na grożącą skarżącemu niepowetowaną szkodę. Wniosek ten skierował na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do organu. W przypadku zaś jego nieuwzględnienia przez organ, powołał się również na art. 61 § 3 wspomnianego Prawa. Uzasadniając wniosek wskazał, że skarżący "zapłacił wszelkie ciążące na nim zobowiązania. (...) wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby de facto do podwójnego wyegzekwowania należnego podatku od skarżącego", co stanowi – w jego ocenie – "naruszenie podstawowych zasad zarówno konstytucyjnych jak i podatkowych". Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia organ oświadczył, że strona ograniczyła się do sprecyzowania żądania oraz wskazania na grożącą jej niepowetowaną szkodę. Oprócz podniesionych faktów nie zobrazowano jednak istniejących sytuacji i okoliczności uzasadniających istnienie realnego niebezpieczeństwa wystąpienia tychże skutków bądź powstania szkody. Ponadto organ wskazał, że z informacji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] wynika, że zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji zostało zrealizowane w całości w dniu 26 października 2012 r. w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek złożony w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy podkreślić, że wspomniany wyżej przepis, co jest oczywiste, odnosi się do takich sytuacji, gdy decyzja będąca przedmiotem skargi nie została jeszcze wykonana, a jej wykonanie mogłoby spowodować skutki o jakich mowa w powołanym przepisie. Nie ulega również wątpliwości, że to wnioskodawca musi wskazać na okoliczność przemawiającą na rzecz twierdzenia, że powyższe przesłanki zostały spełnione i tę okoliczność wykazać. Tymczasem okoliczność, na którą powołał się w skardze pełnomocnik skarżącego, czyli obawa, że decyzja będzie ponownie wykonana, nie spełnia tego warunku. Skoro obowiązek został już wykonany nie ma podstaw do tego, aby wykonać go ponownie, także w trybie egzekucyjnym. Ponieważ zobowiązanie zostało uregulowane, uznać zatem należy, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przedmiotu wykonania. W świetle zaś powyższego złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania należy uznać za bezprzedmiotowy. W orzecznictwie wyrażono podgląd, że w sytuacji, w której decyzja została wykonana, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uznać należy – w świetle przepisów regulujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu – za niemożliwy do uwzględnienia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 26/04, niepubl.). W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.