I SA/Gl 1409/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. W ramach wniosku o przyznanie prawa pomocy (patrz druk PPF z dnia 5 stycznia 2013 r.) G.Ł. zwróciła się do Sądu z prośbą o zwolnienie od kosztów sądowych. Argumentując wniosek oświadczyła, że jest wdową i na jej wyłącznym utrzymaniu pozostaje ubezwłasnowolniony syn. Ich łączny dochód stanowi kwota 1326,76 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym zasobów pieniężnych. Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie materiałów źródłowych. W odpowiedzi skarżąca oświadczyła (patrz pismo nadane w urzędzie pocztowym w dniu 29 stycznia 2013 r.), że zamieszkuje w chwili obecnej u swojego brata. Podkreśliła, iż stałe wydatki związane z utrzymaniem stanowią kwotę około 620 zł, reszta środków przeznaczana jest na wyżywienie. Z nadesłanych dokumentów źródłowych wynika, że dochód skarżącej wynosi 388,84 zł, zaś jej syna – 937,92 zł. Dokumenty te potwierdziły także nakłady skarżącej na lekarstwa. Z nadesłanego wyciągu z rachunku bankowego, należącego do skarżącej, wynika nadto, że dodatkowym źródłem dochodu w jej gospodarstwie jest świadczenie opiekuńcze w kwocie 153 zł. Skarżąca nadesłała nadto liczne zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, co wskazuje na prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne. Należy w tym miejscu nadmienić, że mocą postanowienia z dnia 4 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1166/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zwolnił skarżącą od kosztów sądowych. Ustalono wówczas, że syn skarżącej ma porażenie mózgowe oraz epilepsję. Jego jedynym opiekunem i żywicielem jest skarżąca, która sama została zakwalifikowana do III grupy inwalidztwa. Większość środków z jej budżetu domowego jest przeznaczona na leczenie jej syna, w tym medykamenty i wizyty lekarskie. Wpis sądowy od skargi wynosi w tej sprawie 100 zł. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Jego rozstrzygnięcie sprowadziło się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości bądź w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zważono w tej sprawie, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Uznano, że dochody skarżącej i jej syna pomniejszone o wydatki związane z leczeniem Ł. Ł. nie pozwolą na wygospodarowanie środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi na obecnym etapie postępowania, tym bardziej, że w tutejszym Sądzie prowadzone są równolegle dwie sprawy ze skarg G. Ł. i jej syna (łączna wysokość wpisów sądowych wynosi 200 zł). W toku rozpoznania tej sprawy zrodziły się wprawdzie wątpliwości, co do rzeczywistego miejsca zamieszkania skarżącej i jej syna. Wątpliwości te rozstrzygnięto jednak na korzyść skarżącej, wszak bez względu na to, czy mieszka u swojej córki, czy brata, nie podobna przyjąć, że osoby te, poza niesioną pomocą skierowaną do Ł. Ł., miałyby partycypować w kosztach sądowych niniejszego postępowania. Nie sposób także przyjąć, że koszty sądowe w tej sprawie miałyby być pokryte ze świadczenia pielęgnacyjnego, którego nie zadeklarowano w druku PPF na potrzebę rozpoznania tego wniosku. Skutkiem takiego wykorzystania tego świadczenia byłaby iluzoryczność niesionej przez państwo, szeroko pojmowanej, pomocy społecznej. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności orzeczono jak w sentencji w oparciu o przywołane wyżej przepisy, działając na podstawie art. 258 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy.