I SA/Gl 1415/15

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. P. (P.H.U. A w C.) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreślił, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi ostatnio stratę, choć za okres od stycznia do listopada ubiegłego roku wykazał dochód w wysokości 763,78 zł średnio miesięcznie. Wyliczył swoje stałe wydatki, w tym raty czterech kredytów, na łączną kwotę 15.681,87 zł. Według wniosku skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiada samochody ciężarowy i osobowy, koparko-ładowarkę oraz 7072,49 zł oszczędności. Do wniosku załączył podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do listopada ubiegłego roku. Narastająco wykazano w nim przychód w kwocie 857.877,76 zł, wydatki w kwocie 849.476,19 zł, w tym 422.636,73 zł na zakup towarów i materiałów, 102.932,83 zł na wynagrodzenia i 323.906,63 zł innych wydatków, i dochód w kwocie 8.401,57 zł; z kolei w ujęciu miesięcznym, za listopad: przychód w kwocie 46.341,85 zł, wydatki w kwocie 47.785,44 zł, w tym 13.977,46 zł na zakup towarów i materiałów, 7.872,76 zł na wynagrodzenia i 25.935,22 zł pozostałych wydatków, co dało stratę w kwocie 1.443,59 zł. Wpis od skargi wynosi 200 zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193; wyliczenie to, dokonane na potrzeby postępowania w przedmiocie prawa pomocy, ma charakter informacyjny i niewiążący, w przeciwieństwie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uiszczenia wpisu nie podlega więc zaskarżeniu i nie zobowiązuje skarżącego do opłacenia wpisu w określonym terminie). Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek w przypadku skarżącego ta przesłanka nie została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie jego oświadczeń i nadesłanej już dokumentacji źródłowej, bez wystosowywania wezwania celem uzupełnienia tego materiału dowodowego. Wynika z niego wszak, że skarżący osiąga znaczne obroty w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, uzyskując spore przychody i – co najważniejsze – ponosząc wydatki, które wielokrotnie przekraczają wpis od skargi. Wpis ten, skądinąd niewygórowany, nie stanowi przecież nawet 0,5% sumy wydatków wykazanych zaledwie za listopad ubiegłego roku, w tym 1,4% kwoty przeznaczonej na zakup towarów oraz 0,8 % pozostałych wydatków nieobejmujących wynagrodzeń, które nie powinny być uszczuplone. Z tego punktu widzenia drugorzędne znaczenie ma to, że dopiero w ostatnich miesiącach ubiegłego roku wydatki te przewyższały przychody. Ze względu na dysproporcję pomiędzy ich wysokością a kosztami sądowymi w sprawie nie ulega bowiem wątpliwości, że pokrycie tych kosztów nie pociągnie za sobą nie tylko utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa skarżącego, ale nawet odczuwalnych, negatywnych trudności w jego funkcjonowaniu. Zaakcentować przy tym wypada, że koszty postępowania sądowego przedsiębiorca powinien w pierwszej kolejności kalkulować w ramach kosztów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, i to traktując jej priorytetowo z uwagi na ich publicznoprawny charakter. Nie może zatem preferować innych wydatków, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy znacznie wyższe kwoty przeznacza na inne cele. Dotychczasowe spostrzeżenia potwierdza dodatkowo fakt, że skarżący zgromadził oszczędności, które pozwalają mu opłacić wpis od skargi bez jakichkolwiek trudności. Wpis ten to równowartość około 2,8% wspomnianych oszczędności, co oznacza, iż środki te nie zostałyby istotnie naruszone, gdyby to one były źródłem sfinansowania kosztów sądowych w sprawie. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.