I SA/Gl 1436/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w części obejmującej ustanowienie pełnomocnika z urzędu p o s t a n a w i a pozostawić wniosek bez rozpoznania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych R. M. zawarł wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W piśmie z dnia 3 stycznia 2013 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączony został druk PPF. Przesyłka zawierająca wezwanie oraz stosowny formularz doręczona została skarżącemu w dniu 18 stycznia 2013 r. Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2013 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wskazując, iż skarżący nie złożył urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Od powyższego zarządzenia skarżący złożył w terminie sprzeciw. Zaakcentował w nim, że nie posiada umiejętności wypełniania druków i nie rozumie ich treści. Wskazał także, że uzasadnienie decyzji referendarza brakiem wypełnienia druku dowodzi celowości szkodzących mu działań, gdyż to pełnomocnik jako prawnik powinien wiedzieć, co należy wpisać w danej rubryce, a błędne wypełnienie formularza miałoby dla skarżącego negatywne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Badając zatem ponownie – z uwagi na skutecznie wniesiony sprzeciw - wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż wniosek ten, jako kwalifikowane pismo procesowe, winien być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). W przypadku osoby fizycznej, ubiegającej się o przyznanie przywileju procesowego w postaci prawa pomocy, zastosowanie znajduje tzw. druk PPF, co wynika z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2003 r., Nr 227, poz. 2245). Treść przytoczonych wyżej regulacji prawnych jednoznacznie wskazuje, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać określoną, przewidzianą przepisami prawa formę. Z kolei, zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie referendarza sądowego do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF (w której znajdował się również druk tego formularza, który należało wypełnić), doręczona została skarżącemu w dniu 18 stycznia 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy. Skarżący nie złożył jednak wymaganego formularza zaś termin przewidziany na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie z dniem 25 stycznia 2013 r. Brak wypełnionego formularza uniemożliwia nadanie wnioskowi skarżącego o prawo pomocy dalszego biegu. Skarżący nie uczynił bowiem zadość wymogowi z art. 252 § 2 P.p.s.a., co skutkować musi zastosowaniem rygoru z art. 257 P.p.s.a., tj. pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Jedynie na marginesie wskazać można, że Sąd nie uznaje za zasadny argumentu skarżącego zawartego w sprzeciwie odnośnie braku umiejętności wypełniania przez niego druków. Druk PPF zawiera bowiem (na ostatniej stronie) stosowne pouczenia, ułatwiające jego wypełnienie, o których skarżący poinformowany został w piśmie (wezwaniu) referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2013 r. Pomimo wyraźnego rygoru, zawartego w tymże wezwaniu, skarżący w ogóle nie złożył wymaganego formularza. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie wskazanych przepisów i przy zastosowaniu art. 260 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., orzeczono zatem jak w sentencji postanowienia.