I SA/Gl 1436/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Bożena Pindel (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi Z. K., G. K. - wspólników A s.c. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Decyzją z [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) – po rozpatrzeniu odwołania Z. K. i G. K. wspólników spółki cywilnej A z siedzibą w R. (dalej: strona lub skarżący) od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta R. z [...] r., nr [...] w sprawie określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny. Organ I instancji ustalił, że strona w złożonej 18 marca 2013 r. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zadeklarowała opłatę w wysokości [...] zł miesięcznie za 1 pojemnik o pojemności 1100 l. W kolejnej deklaracji, złożonej 26 marca 2013 r. zadeklarowała opłatę w wysokości [...] zł miesięcznie za pojemnik o pojemności 240 l. W trakcie przeprowadzonej w dniu 21 lutego 2017 r. doraźnej kontroli organ ustalił, że na terenie przedmiotowej nieruchomości funkcjonuje myjnia samochodowa. Ustalono ponadto, że nieruchomość jest wyposażona w jeden pojemnik 1100 l (brak segregacji). Postanowieniem z 22 maja 2017 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. W dniu 13 czerwca 2017 r. wydał decyzję ustalając opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w następujący sposób: - w kwocie [...] zł począwszy od 1 lipca 2013 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 września 2013 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 stycznia 2014 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 lutego 2014 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 marca 2014 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 lipca 2014 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 września 2015 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 października 2015 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 stycznia 2017 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 marca 2017 r., - w kwocie [...] zł począwszy od 1 kwietnia 2017r. do końca miesiąca, w którym nastąpi zmiana danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty. W odwołaniu strona zarzuciła, że firmy wywożące odpady z tereny myjni samochodowej samoobsługowej czynnej 24 godziny na dobę powinny opróżniać pojemnik 240 litrów na odpady zmieszane zgodnie ze złożoną deklaracją, a nie pojemnik 1100 litrów służący do gromadzenia odpadów pozostawionych przez klientów myjni. Zdaniem strony firmy wywożące odpady powinny opróżniać pojemnik raz w miesiącu, zgodnie ze złożoną deklaracją, a nie dwa lub trzy razy w miesiącu. Wyjaśniła, że nie miała żadnych umów z firmami wywożącymi odpady, nie miała także wpływu na to jakiej wielkości pojemnik firma opróżniała, ile razy w miesiącu i w jakich godzinach. Zgromadzone dowody uznała za niewiarygodne i niezgodne ze złożoną deklaracją. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. SKO, utrzymując decyzję w mocy, powołało przepisy art. 6c, art. 6h, art. 6j, art. 6k, art. 6m ust. 1 oraz art. 6o ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz.250 [obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm.]; dalej: u.c.p.g.). Uznało, że przedmiotowa nieruchomość od 2013 r. wyposażona była w pojemnik o pojemności 1100 l przeznaczony na zmieszane odpady komunalne, a nie w pojemnik o pojemności 240 l jak wykazano w deklaracji z 26 marca 2013 r. Podkreśliło, że strona nie kwestionuje tego faktu, bowiem w piśmie z 15 maja 2017 r. wyjaśniła, że pojemnik o pojemności 1100 l został usunięty z terenu nieruchomości dopiero w marcu 2017 r. Odwołując się do ustaleń organu I instancji Kolegium wyjaśniło, że odpady komunalne są odbierane zgodnie z zatwierdzonym harmonogramem, natomiast na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek udostępniania pojemników przeznaczonych na odpady na czas ich odbierania, w szczególności poprzez ich wystawienie w miejscu umożliwiającym swobodny do nich dostęp przez pracowników przedsiębiorcy odbierającego odpady (§ 12 pkt 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminach). Częstotliwość odbioru odpadów komunalnych wynika z § 13 powołanego Regulaminu. Dla obiektów użyteczności publicznej oraz obiektów związanych z działalnością gospodarczą wyznaczono odbiór dwa razy w miesiącu. Podkreśliło, że organ wydając zaskarżoną decyzję kierował się nie tylko częstotliwością odbioru odpadów wynikającą z obowiązujących przepisów, ale przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego uzyskał od firmy wywożącej odpady szczegółowe zestawienie odbioru odpadów z przedmiotowej nieruchomości, z podaniem daty odbioru i ilości odbieranych pojemników. Powołując się na u.c.p.g. zaprzeczył twierdzeniom strony stwierdzając, że o częstotliwości odbioru odpadów komunalnych nie decyduje właściciel nieruchomości, lecz obowiązujące na terenie gminy akty prawa miejscowego. W skardze strona (reprezentowana przez radcę prawnego) zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego - art. 6o ust. 1 u.c.p.g. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że: - w sprawie miały miejsce uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, a w konsekwencji, że Prezydent Miasta R. był uprawniony do określenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę metody podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu nakazuje przyjąć, że nie zachodziły wątpliwości co do zadeklarowanej częstotliwości odbioru odpadów, - w miesiącu kwietniu 2017 r. doszło do zmiany danych niezbędnych do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w części dotyczącej częstotliwości odbioru, podczas gdy do zmiany danych nie doszło, a organ opierał się w dalszym ciągu na oświadczeniach skarżących znajdujących się w deklaracjach z dnia 18 marca 2013r. oraz z dnia 26 marca 2013 r., 2) przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji: - przyjęcie, że firmy wywożące odpady powinny opróżniać pojemnik dwa lub trzy razy w miesiącu, a nie raz w miesiącu jak wynikało ze złożonej deklaracji, do których od miesiąca kwietnia 2017 r. organ się stosuje, - niepoczynienie ustaleń istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, sprowadzających się do ustalenia czy harmonogram obowiązujący na terenie R. dopuszczał opróżnianie pojemników raz w miesiącu zgodnie ze złożoną przez skarżących deklaracją. Wniosła o uchylenie decyzji Kolegium oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta R. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie pełnomocnik skarżących wnosił i wywodził jak w skardze akcentując, że najistotniejsza jest częstotliwość wywozu odpadów z nieruchomości, natomiast kwestia pojemności pojemnika jest problemem ubocznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej P.p.s.a.) – podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta R. wydane w przedmiocie określenia stronie skarżącej wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa. Istota sporu koncentruje się w niniejszej sprawie wokół przesłanek stwierdzenia, że deklaracja, w której zadeklarowano selektywną zbiórkę odpadów budzi "uzasadnione wątpliwości co do danych w niej zawartych". Zgodnie bowiem z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tytułem wprowadzenia należy wskazać, że ustawa z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897 ze zm.) wprowadziła istotne zmiany w dotychczasowym systemie gospodarowania odpadami komunalnymi, polegające przede wszystkim na obligatoryjnym przejęciu przez gminy obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych. Ponadto ustawa zakłada ustanowienie jednolitych zasad finansowania, odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych na terenie całego kraju. Działania te miały na celu realizację zadań nałożonych przez Unię Europejską (por. uzasadnienie projektu ustawy: nr druku 3670, sejm VI kadencji). Ustawa ta w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., wywoływała wątpliwości w zakresie zgodności niektórych jej uregulowań z normami Konstytucji. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12 Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. w punkcie 3 i 4 sentencji, że: art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są zgodne z art. 2 Konstytucji; art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy są zgodne z art. 2 Konstytucji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym (pkt 1) oraz zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie (pkt 3). Odpowiednikiem wymienionych powinności właścicieli nieruchomości jest ciążący na gminie obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Ponadto, rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Właściciele nieruchomości są w związku z tym obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi już art. 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 ww. ustawy – za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.). W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g., opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności ustalonej w uchwale rady gminy (art. 6j ust. 3 u.c.p.g.). Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). Zatem, to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie natomiast z art. 6o ww. ustawy w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Wskazać również trzeba, iż opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.p.c.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Ponadto zacytowana wyżej treść art. 6o u.p.c.g., wskazuje, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. Treść przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 O.p., według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. wynika, że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości. W stanie faktycznym analizowanej sprawy podkreślenia wymaga to, że na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustanowiono obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dopiero w sytuacji niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie tymi odpadami albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji właściwy organ określa w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W niniejszej sprawie skarżący, wypełnili obowiązek złożenia deklaracji, zaś w złożonej w dniu 18 marca 2013 r. deklaracji o wysokości opłaty zadeklarowali opłatę w wysokości [...] zł miesięcznie za 1 pojemnik 1100 l. W kolejnej deklaracji, złożonej w dniu 26 marca 2013 r. skarżący zadeklarowali opłatę w wysokości [...] zł miesięcznie za pojemnik 240 l. Jak wykazały wyniki doraźnej kontroli oraz raporty podmiotów dokonujących odbioru odpadów, a także dokumentacja fotograficzna nieruchomość będąca współwłasnością skarżących była od 2013 r. wyposażona wyłącznie w pojemnik o pojemności 1100 l przeznaczony na zmieszane odpady komunalne, a nie w pojemnik o pojemności 240 l, jak wykazano w deklaracji z dnia 26 marca 2013 r. W świetle tych okoliczności, wobec stwierdzenia uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, organ I instancji zasadnie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podkreślić należy, że strony również nie kwestionowały faktu umiejscowienia pojemnika o pojemności 1100 l na przedmiotowej nieruchomości, gdyż w piśmie z dnia 15 maja 2017 r. przyznały, że pojemnik ten został usunięty z terenu nieruchomości dopiero w marcu 2017 r. Zatem prawidłowo organy przyjęły, że z nieruchomości skarżących dwa razy w miesiącu opróżniany był pojemnik o pojemności 1100 l., co ‒ jak wyżej wskazano ‒ potwierdziły firmy dokonując wywozu odpadów, stwierdzając zarazem, że zbiórka odpadów odbywała się w sposób nieselektywny. Z wyżej opisanych względów Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 6o u.p.c.g., gdyż stan faktyczny sprawy uzasadniał jego zastosowanie. Nieuzwględnienie w deklaracji pojemnika o pojemności 1100 l oraz uwzględnienie nieznajdującego się na terenie nieruchomości pojemnika o pojemności 240 l oznaczało naruszenie przez skarżących art. 6m u.c.p.g., a zarazem obligowało organ I instancji do wydania decyzji na podstawie art. 6o u.c.p.g., określającej skarżącym wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący nie złożyli poprawnej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a tylko to wykluczałoby możliwość wydania decyzji administracyjnej określającej wysokość przedmiotowej opłaty. Przechodząc do analizy dalszych zarzutów należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżących fakt, iż zadeklarowali oni wywóz odpadów raz w miesiącu nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż częstotliwość odbierania odpadów komunalnych wynika z Uchwały nr 279/XVI/2015 Rady Miasta R. z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta R.. W § 13 przywołanego regulaminu określono częstotliwość odbioru niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych, zaś zgodnie z pkt 3 przywołanego przepisu odbiór opadów z obiektów użyteczności publicznej oraz obiektów związanych z działalnością gospodarczą obywa się dwa razy w miesiącu. Uchwała ta oparta została na delegacji zawartej w art. 6r ust. 3 u.c.p.g. i stanowi akt prawa miejscowego, powszechnie obowiązujący na obszarze działania Rady Miasta R.. Akt ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], zatem jego treść była dostępna dla skarżących. Rację należy przy tym przyznać Kolegium, które stwierdziło, iż o częstotliwości odbioru odpadów komunalnych nie decyduje właściciel nieruchomości, a obowiązujące na terenie gminy akty prawa miejscowego. Skarżący nie kwestionowali okoliczności, że odpady były odbierane z ich posesji dwa razy w miesiącu, twierdzili jedynie, że zadeklarowali ich odbiór raz w miesiącu. Skoro w badanym okresie skarżący wystawiali pojemnik o pojemności 1100 l w miejscu umożliwiającym swobodny do niego dostęp, a firmy świadczące usługi odbioru odpadów komunalnych realizowali ją zgodnie z harmonogramem, tj. dwa razy w miesiącu, to powinnością skarżących jest poniesienie stosowanych opłat z tego tytułu i to niezależnie od ustalenia, iż od dnia 1 kwietnia 2017 r. odbiór odpadów będzie się odbywał zgodnie ze złożonymi przez nich wyjaśnieniami. Na konieczność poniesienia opłat nie ma wpływu sytuacja materialna skarżących sygnalizowana w skardze, może być ona przedmiotem ewentualnej analizy, jednak w innym postępowaniu, a mianowicie dotyczącym ulg w spłacie wymierzonej opłaty. Dodać należy, że przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustalając opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6j ust. 3 u.c.p.g. pomijają w swoich uregulowaniach kwestię częstotliwości dokonywanego odbioru odpadów. Ustawa nie daje także radzie gminy kompetencji do modyfikowania ustalonego sposobu obliczania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami odebranymi z nieruchomości niezamieszkałej, odmiennie niż ma to miejsce w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałej, co wynika z art. 6k ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy. Jednak Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie miasta jest aktem prawa miejscowego ‒ wydany został na podstawie ustawowego upoważnienia i w jego granicach. Zakres jego obowiązywania jest powszechny, ale tylko na terenie działania właściwego organu. Ma walor przepisu powszechnie obowiązującego. Określając wysokość stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi i jednocześnie wiążąc jej zastosowanie z częstotliwością odbioru odpadów, stanowi on prawo i musi być uznany i respektowany jako podstawa prawna decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Aktualnie przyjęta konstrukcja normatywna opiera się na założeniu, że adresaci aktu prawa miejscowego są bezwzględnie związani jego treścią, muszą więc mu się podporządkować, niezależnie od tego, czy uważają dany akt za "legalny", tj. zgodny z prawem, czy też nie. W tym drugim przypadku mają jednak możliwość skorzystania z przyznanych im stosownych środków prawnych przewidzianych dla kwestionowania jego legalności (skarga powszechna, skarga konstytucyjna), co jednak nie zwalnia ich z obowiązku podporządkowania się treści takiego aktu, dopóki nie zostanie uchylona jego moc obowiązująca (wstrzymanie wykonania, stwierdzenie nieważności lub orzeczenie o niezgodności z konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawami). Nawet więc wadliwe z prawnego punktu widzenia przepisy lokalne (tzn. sprzeczne z prawem) obowiązują i wiążą swych adresatów dopóty, dopóki nie zostaną wyeliminowane z porządku prawnego przez uprawnione do tego organy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14 października 2015 r., I SA/Bk 385/15 [LEX nr 1940658] i powołana tam publikacja). Z uwagi na powyższe za bezzasadny w ocenie Sądu należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym wskazanego w skardze przepisu art. 6o u.c.p.g. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że organ I instancji dokonał prawidłowego wyliczenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla wskazanej w decyzji nieruchomości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, a co zaakceptował organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny ustalony został w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy w sprawie a organy dokonały wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Podkreślić przy tym należy, że organ I instancji w zakresie ustalenia częstotliwości odbioru odpadów oprócz uwzględnienia obowiązujących przepisów przywołanego wcześniej regulaminu, przeprowadził także postępowanie wyjaśniające. Uzyskane w trakcie od firmy wywożącej odpady szczegółowe zestawienia odbioru odpadów, wraz z podaniem daty odbioru i liczby odbieranych pojemników należy uznać za wiarygodne, gdyż firma ta nie ma dostępu do treści złożonej przez skarżących deklaracji. Należy również stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to nie tylko ze względów wyżej wyrażonych, ale i z uwagi na brak stosowania tych przepisów w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 6q u.p.c.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a tym samym organy nie mogły naruszyć art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.