I SA/Gl 1437/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka(sprawozdawca), Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K., działając na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. r 9, poz. 84 z 2002 r.), ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. Nr 94, poz. 431 z późn. zm.) oraz Uchwały Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] 2003 r. w sprawie określenia stawek podatków i opłat lokalnych w roku podatkowym 2004 – ustalił M. i J. K. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł i podatku rolnego w kwocie [...] zł. Od powyższej decyzji podatnicy złożyli w terminie odwołanie, jednakże odwołanie to nie zostało podpisane przez strony. W tej sytuacji, pismem z dnia [...] 2004 r. Kolegium wezwało M. i J. K. do uzupełnienia podpisów w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie to strona odebrała w dniu [...] 2004 r. Wobec nieuzupełnienia wskazanego braku, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło odwołanie bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy podniósł, iż art. 168 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej wyznacza minimum wymagań formalnych, od których spełnienia uzależnione jest uznanie skuteczności prawnej czynności procesowej. Bez wskazania osoby, od której pochodzi pismo, jej adresu i podpisu – nie można dokonać indywidualizacji strony, która złożyła podanie. Kolegium wyjaśniło dalej, iż podpis warunkuje, że podanie pochodzi od osoby, określonej jako wnoszącej podanie, a brak podpisu strony (przy równoczesnym braku podpisu osoby przez nią umocowanej), gdy nie zostanie usunięty, powoduje brak uniemożliwiający wywołanie skutku prawnego wniesionego podania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w myśl art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, właściwy organ nie może pozostać bezczynny, lecz powinien wezwać wnoszącego podanie do ich usunięcia, wyznaczając w tym celu termin wynoszący 7 dni (wezwanie to powinno zawierać pouczenie, że niewypełnienie tego warunku w zakreślonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia). Postanowienie to skarżący zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jego uchylenia. Wskazali, że w dniu 7 lipca 2004 r. drogą pocztową "wykonali postanowienie z dnia 30.06.2004 r.", na dowód czego załączyli kopię dowodu nadania takiego pisma. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podatkowy wyjaśnił, że listem poleconym z dnia [...]2004 r. (który wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] 2004 r.) J. K. przesłał odwołanie z dnia [...] 2004 r. od decyzji z dnia [...]r. w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego (na dowód czego Kolegium dołączyło kserokopię odwołania z dnia [...] 2004 r. i kserokopię strony dziennika podawczego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należało zauważyć, że zgodnie z treścią przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – oznaczonej dalej skrótem p.p.s.a. przewiduje, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organowi podatkowemu można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia dopuścił się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Wyjaśnić przede wszystkim należy, iż odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 168 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten reguluje wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa spowodowała skutek prawny. Spełnienie bowiem wymagań formalnych zarówno gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez stronę, a następnie, że tylko treść żądania strony wyznacza przedmiot postępowania. Do braków formalnych, które uniemożliwiają nadanie pismu właściwego biegu należy m.in. podpis strony. Z kolei przepis art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek podjęcia czynności w celu usunięcia braków formalnych. Rozwiązanie to jest zgodne z obowiązującą zasadą obowiązku organu podatkowego do udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego (art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej). Zatem, zasadnie w niniejszej organ podatkowy stwierdził, że przedmiotowe odwołanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa wynikającymi z art. 222 Ordynacji podatkowej i podjął działania w celu usunięcia braku formalnego, tj. wezwał wnoszących odwołanie do jego podpisania w terminie 7 dni, z pouczeniem że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołanie bez rozpatrzenia. W konsekwencji, nieuzupełnienie przez stronę rzeczywistego braku odwołania sprawiło, iż należało pozostawić je bez rozpatrzenia w trybie art. 228 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Zauważyć należy, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, opisane przez nich w skardze pismo z dnia [...] 2004 r. stanowi odwołanie od decyzji z dnia [...] 2004 r. w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, gdy tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok podatkowy 2004. W sumie zatem z dotychczasowych spostrzeżeń wynika, iż organowi podatkowemu rozstrzygającemu w rozpatrywanej sprawie niepodobna postawić zarzutu naruszenia prawa. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia żądania skarżącej i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269).