I SA/Gl 1440/14

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącą od wpisu od skargi; 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreśliła, że od kilku lat cierpi na schorzenie narządu ruchu, w związku z którym od 2011 r. przebywa na rencie z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 845 zł, a na dzień 26 stycznia 2015 r. ma zaplanowany zabieg operacyjny (wniosek datowany jest na dzień 25 stycznia 2015 r.). Według wniosku skarżąca samotnie wychowuje małoletniego syna, zaś jej majątek ogranicza się do mieszkania i udziału we współwłasności gruntu. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu, przedstawiając – z własnej inicjatywy lub na wezwanie – dokumentację źródłową. Dyrektywy wynikające z przysługującego stronie prawa do sądu, realizacji którego służy przecież instytucja prawa pomocy, nakazują jednak przy ocenie sposobu, w jaki strona wywiązuje się z tego obowiązku, uwzględniać wskazane przez nią okoliczności mogące jej to uniemożliwić lub znacząco utrudnić. Nie można wszak wymagać, aby nadesłała ona wszystkie dokumenty, które mogłaby dostarczyć, gdyby nie zachodziła wykluczająca to przeszkoda, lecz trzeba ograniczyć się do dowodów dostępnych, choćby nie obrazowały one jej sytuacji dokładnie. W przypadku skarżącej należy więc wziąć pod uwagę, że zgodnie z jej oświadczeniem tuż po złożeniu wniosku przeszła ona poważny zabieg operacyjny, który z pewnością może w najbliższym okresie wyłączyć jej zdolność do działania w postępowaniu, w tym do wykonania wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku. Oświadczenie to można zaś uznać za prawdopodobne w świetle dokumentacji medycznej załączonej do skargi, potwierdzającej, że skarżąca cierpi na schorzenie wskazane we wniosku i od lat oczekiwała na wspomniany zabieg. Z kolei w znajdującym się w aktach administracyjnych zeznaniu podatkowym za 2013 r. wnioskująca wykazała wyłącznie niewielki dochód z tytułu renty, co również pozwala przyjąć, iż jej wyjaśnienia w tej kwestii zostały w jej obecnym położeniu wystarczająco wykazane. Niemniej materiał dowodowy sprawy wymaga uzupełnienia celem uzyskania pełnego obrazu sytuacji wnioskodawczyni we wszystkich jej aspektach, tak majątkowo-dochodowym, jak i rodzinnym. Stopień jej ustalenia na tym etapie postępowania umożliwia jedynie przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie niezbędnym do zapewnienia jej prawa do sądu, tj. do zwolnienia jej od tej części kosztów sądowych, którą musi ona teraz uiścić. Jest to warunek nadania sprawie dalszego biegu. Dopiero pełna i aktualna dokumentacja źródłowa może natomiast pozwolić na pozbawioną wszelkich wątpliwości weryfikację oświadczeń skarżącej i na przyznanie jej prawa pomocy w większej części. Rozstrzygnięcie niniejsze nie pozbawia jej wszelako uprawnienia do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w szczególności jeżeli w dalszym toku postępowania powstanie konieczność opłacenia innych kosztów sądowych. Z drugiej strony wedle art. 249 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć Mając to na względzie, orzeczono jak w sentencji zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.