I SA/Gl 1440/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a przywrócić termin. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie M. P. (dalej: skarżąca) na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu zażalenia Sąd wskazał, że przesyłka zawierająca odpis postanowienia z dnia 7 kwietnia 2015 r. adresowana do skarżącej, awizowana była dwukrotnie: w dniu 15 kwietnia 2015 r. a następnie w dniu 23 kwietnia 2015 r. W obu przypadkach informacja o awizowaniu przesyłki umieszczona została w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka powyższa wydana została adresatowi w dniu 30 kwietnia 2015 r. W dniu 7 maja 2015 r. (data nadania) skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. Sąd wskazał następnie, że termin przewidziany na wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. upłynął skarżącej bezskutecznie z dniem 6 maja 2015 r., ponieważ przesyłka zawierająca odpis tego postanowienia doręczona została w sposób zastępczy w dniu 29 kwietnia 2015 r. Pierwsze awizo tej przesyłki miało bowiem miejsce w dniu 15 kwietnia 2015 r. Zgodnie zaś z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Jest to tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidziana w art. 73 § 3 P.p.s.a. W przypadku tejże fikcji doręczenia, późniejsze wydanie przesyłki pocztowej aniżeli data doręczenia, wynikająca z fikcji doręczenia, pozbawione jest znaczenia prawnego. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia bowiem skutków procesowych zaistniałego domniemania. Sąd zaznaczył, że zażalenie skarżącej, wniesione w dniu 7 maja 2015 r., wobec skutecznego doręczenia (zastępczego) postanowienia w dniu 29 kwietnia 2015 r. jest zatem spóźnione i podlega w związku z tym odrzuceniu. Wydanie przesyłki przez Pocztę w dniu 30 kwietnia 2015 r. jest bowiem, w świetle powyższych ustaleń, pozbawione znaczenia prawnego. W piśmie z dnia 23 czerwca 2015 r. (nadanym w dniu 29 czerwca 2015 r.) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że w dniu 22 czerwca 2015 r. uzyskała informację o odrzuceniu zażalenia. Następnie zaznaczyła m.in., że dnia 30 kwietnia 2015 r. otrzymała od właściciela mieszkania, które skarżąca zajmuje – T. W., wydruk drugiego awiza kierowanej do niej przesyłki, z którego wynikało, że termin jej odbioru upływa z dniem 30 kwietnia 2015 r. Nadmieniła przy tym, że nie posiada dostępu do skrzynki pocztowej, należącej do właściciela mieszkania. Wskazała jednocześnie na swoje problemy zdrowotne. Podkreśliła również, że awizowana przesyłka została jej bez przeszkód wydana w dniu 30 kwietnia 2015 r. Do wniosku skarżąca załączyła oświadczenie T. W., z którego wynika m.in., że wszystkie przesyłki pocztowe kierowane do skarżącej wrzucane są do jego skrzynki pocztowej. Załączyła także kserokopię koperty przesyłki, wydanej jej w dniu 30 kwietnia 2015 r. W kolejnym piśmie z dnia 14 lipca 2015 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała na wprowadzenie jej w błąd co do terminu odbioru przesyłki. Zaznaczyła po raz kolejny, że przy powtórnym zawiadomieniu o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym zamieszczona była data jej ostatecznego odbioru, tj. 30 kwietnia 2015 r. Na zawiadomieniu powtórnym brak było także informacji o dacie pierwszego awiza. Do pisma skarżąca załączyła przykładowe kserokopie: koperty, w której znajdował się odpis postanowienia wydanego w niniejszej sprawie w dniu 22 czerwca 2015 r., zawiadomienia i zawiadomienia powtórnego dotyczących awizacji ww. przesyłki oraz cztery kserokopie zawiadomień o awizacji przesyłek nie związanych z niniejszą sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Warunkiem merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku przyjąć należy, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 22 czerwca 2015 r., kiedy skarżąca powzięła w Wydziale Informacji Sądowej wiadomość o odrzuceniu zażalenia (co nastąpiło postanowieniem z tej samej daty). Wniosek o przywrócenie terminu nadany został w dniu 29 czerwca 2015 r. a zatem w terminie. Nie budzi przy tym również wątpliwości, iż w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. Rozpoznając zatem merytorycznie wniosek skarżącej o przywrócenie terminu należy zaznaczyć, iż zasługuje on na uwzględnienie. Opisane przez skarżącą okoliczności faktyczne wskazują bowiem na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W szczególności stwierdzić należy, iż skarżąca zachowała w sprawie należytą staranność, wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. w błędnym, aczkolwiek usprawiedliwionym przeświadczeniu, że czyni to w zakreślonym terminie. Mając zatem powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.